Τετάρτη βράδυ. Με το που προβλήθηκε στο δελτίο ειδήσεων η συγκλονιστική είδηση του βιασμού της 13χρονης μαθήτριας από πέντε ανήλικους συμμαθητές της διαδοχικά, η οποία δικαιολογημένα πήρε τεράστιες διαστάσεις, τα τηλέφωνα στο γραφείο άρχισαν να χτυπάνε και για άλλες καταγγελίες...

Μοιάζει αδιανόητο! Και όμως... είναι ένα πραγματικό γεγονός που από τη στιγμή που είδε το φως της δημοσιότητας όχι απλά συγκλονίζει, αλλά έγινε η αιτία, να λύσουν κι άλλα παιδιά τη σιωπή τους, μιλώντας στους γονείς τους για συμπεριφορές, όχι μόνο συμμαθητών αλλά και καθηγητών τους, που κάθε άλλο παρά αθώες μπορεί να χαρακτηριστούν.

«Μέχρι και τα παντελόνια έβαζε τα παιδιά μας να κατεβάζουν, ένας καθηγητής Θρησκευτικών, με το πρόσχημα ότι ήθελε να ελέγξει αν όντως δεν έχουν κάνει σκονάκια», μου είπε ένας πατέρας, συμπληρώνοντας ότι ο εν λόγω καθηγητής, έχει ήδη καταγγελθεί στο Υπουργείο Παιδείας και τη Μητρόπολη Λεμεσού. Αν είναι δυνατόν!

«Να τους μαντρώσουν όλους τους παλιοαλήτες, έχει πολλούς σαν τούτους» φώναζε μια γιαγιά στ’αυτί μου, που έχει εγγονές στο γυμνάσιο.

«Να δούμε τι τσουλάκι ήταν και κείνη», σχολίασε κάποιος άλλος.

Οι περισσότεροι, στάθηκαν στο αποτέλεσμα. Ότι ένα μικρό ανυπεράσπιστο κορίτσι, ένιωσε τη σεξουαλική βία στο πετσί του. Ναι, είναι ένα έγκλημα που ενδεχομένως να τραυματίσει για πάντα τον ψυχισμό της. Μια αποτρόπαια πράξη που συνιστά τιμωρία.

Αναρωτήθηκε όμως κανείς γιατί υπάρχει αυτή η έντονη εκμεταλλευτική διάθεση ανάμεσα στα παιδιά ή σε βάρος των παιδιών τα τελευταία χρόνια; Ήταν άραγε τυχαία αυτή η στοχοποίηση της συγκεκριμένης μαθήτριας;

Έπειτα, θίγεται για άλλη μια φορά και ο θεσμός της οικογένειας μέσα απ’ όλη αυτή την τραγική ιστορία. Γιατί η 13χρονη δε μίλησε αμέσως στους γονείς της; Γιατί δεν ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί αμέσως αυτό που της συνέβη μαζί τους έτσι ώστε να μπορέσουν να τη βοηθήσουν χωρίς να ζήσει όλο αυτό τον εφιάλτη;

Ανέκαθεν στα σχολεία υπήρχαν αγόρια που ήταν πολύ πιο ζωηρά από κάποια άλλα, που «πείραζαν τα κορίτσια με διάφορα σεξουαλικά υπονοούμενα και η έγνοια τους ήταν να τις ξεμοναχιάσουν… για αγκαλιές και φιλιά. Πλέον αυτά θεωρούνται ξεπερασμένα και συντηρητικά, όχι μόνο για τα αγόρια αλλά και για τα κορίτσια, αφού αρκετά απ’ αυτά, έχουν πλέον ολοκληρωμένες σεξουαλικές σχέσεις από τα 14.

Η κοινωνία κάνει κάτι γι’ αυτό; Ή απλά τρομάζει, συγκλονίζεται, λυπάται και μετά το ξεχνά μέχρι το επόμενο «χτύπημα»;

Τυγχάνει να μένω απέναντι από πάρκο και πολύ κοντά σε σχολείο. Ολόκληρο καλοκαίρι, έβλεπα σχεδόν κάθε βράδυ μπουλούκια από ανήλικα κορίτσια και αγόρια να κάθονται μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες μαζί. Να συζητούν, να γελούν, να τσακώνονται, να βάζουν τραγούδια στη διαπασόν και να χορεύουν. Αυτά τουλάχιστον είδα εγώ. Γείτονες, κάνουν λόγο και για άλλα τεκταινόμενα…

Όχι! Η πρώτη μου σκέψη δεν ήταν να καλέσω την αστυνομία, όπως έπραξαν άλλοι. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πού είναι οι γονείς αυτών των παιδιών; Δεν τα ψάχνουν; Δεν ανησυχούν γι’ αυτά; Δεν σκέφτονται ότι μπορεί να διατρέχουν κάποιο κίνδυνο ή τους αρκεί που λείπουν απ’ το σπίτι για να κοιμηθούν με την ησυχία τους;

Προφανώς είναι πιο εύκολο να περιχαρακωνόμαστε πίσω από τα σφάλματά μας, χαρακτηρίζοντας αυτά τα παιδιά αλήτες παρά να ενδιαφερθούμε πραγματικά για το μέλλον τους.

Ας αναλογιστούμε σαν κοινωνία τι πρότυπα συμπεριφοράς δίνουμε στα παιδιά κι ας οδηγηθούμε τάχιστα σ’ έναν επαναπροσδιορισμό. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του παίρνοντας δραστικά μέτρα. Αληθινό επαναπροσδιορισμό, όχι την καραμέλα που μασάμε τόσα χρόνια

Επιβάλλεται νομίζω…