Η είδηση της συμφωνίας για την αναστήλωση της Ιεράς Μονής του Αποστόλου Ανδρέα στο Ριζοκάρπασο, μεταξύ της Εκκλησίας της Κύπρου και των Ηνωμένων Εθνών, δεν θα μπορούσε παρά να σκορπίσει χαμόγελα αισιοδοξίας, όχι μόνο σε όσους έζησαν την πρότερη δόξα της αλλά και όλους όσους  θέλουμε να δούμε τη Μονή να ανακτά και πάλι τη χαμένη της λάμψη. Να γεμίζει προσκυνητές. Να λειτουργεί χωρίς περιορισμούς. Και να «μυρίζει» ελευθερία και Χριστιανοσύνη.

Πάντα θα θυμάμαι το οπισθόφυλλο εκείνου του λευκού τετραδίου που μας έδιναν στο δημοτικό.  Απεικόνιζε μια έγχρωμη φωτογραφία του μοναστηριού του Αποστόλου Ανδρέα, να δεσπόζει επιβλητικά δίπλα στη θάλασσα του κατεχόμενου Ριζοκαρπάσου. «Βρίσκεται στη μύτη της Κύπρου» όπως μας εξηγούσε η δασκάλα καθώς μας διηγείτο την τεράστια ιστορία της και μας απαρυθμούσε όλους όσους πέρασαν από το Μοναστήρι.

Θα θυμάμαι όμως και την απογοήτευση που αισθάνθηκα, όταν μερικά χρόνια μετά, αφότου άνοιξαν τα οδοφράγματα, επισκέφθηκα τη Μονή με την οικογένειά μου. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό και μελαγχολικό συνάμα. Η Μονή δε θύμιζε σε τίποτα τη φωτογραφία από το τετράδιο όπου την είχα πρωτοδεί. Έμοιαζε στοιχειωμένη. Απεριποίητη, άχρωμη, εγκαταλελειμμένη. Τοίχοι ραγισμένοι και η φθορά έκδηλη σε κάθε της γωνιά…

Μόνο όταν μπήκαμε στο Ναό, προσκυνήσαμε και ανάψαμε κεριά, αισθανθήκαμε όλοι μας δέος. Συγκίνηση. Αλλά ταυτόχρονα και συναισθήματα πικρίας, θυμού, αγανάκτησης.

Πόσο κρίμα, πόσο άδικο είναι όλο αυτό, έλεγα και ξανάλεγα μέσα μου… Και είμαι περισσότερο από σίγουρη πως όσοι επισκέφθηκαν το Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα και την κατεχόμενη Κύπρο γενικότερα, λίγο πολύ ένιωσαν το ίδιο. Πόσο μάλλον όταν και οι δύο σου γονείς είναι πρόσφυγες.

Έκτοτε επισκέφθηκα το μοναστήρι άλλες δύο φορές, κυριευμένη από τα ίδια συναισθήματα. Αλλά και την απορία, εάν θα καταφέρουν τελικά να υπερπηδηθούν όλα εκείνα τα εμπόδια που υπήρχαν, έτσι ώστε η Μονή να διασωθεί, πριν από την ολοκληρωτική κατάρρευση που την απειλούσε επικίνδυνα.

Με βαση τη συμφωνία που υπογράφηκε, περί τα μέσα Δεκεμβρίου, θα αρχίσει η πρώτη φάση της αναστήλωσης. Και το έργο, που προβλέπεται ότι θα κοστίσει 5 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα δοθούν από τα Ηνωμένα Έθνη, την αμερικανική υπηρεσία για τη διεθνή ανάπτυξη, την Εκκλησία της Κύπρου αλλά και την Τουρκοκυπριακή πλευρά, αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το 2017.

Υπήρξαν βέβαια και αυτοί που δεν είδαν με θετικό μάτι τη συγχρηματοδότηση της τουρκοκυπριακής πλευράς, ερευνώντας με απορία αν ζήτησε και έλαβε κάποια ανταλλάγματα... Αυτό εξυπακούεται.. Μη ξεχνάμε άλλωστε με ποιους έχουμε να κάνουμε...

Η ουσία όμως αυτή τη στιγμή, είναι πως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, παρότι κατεχόμενο, θα έχει διασωθεί και θα μας «φωνάζει» ότι επιβάλλεται να «επιστρέψουμε». Όσο κι αν για κάποιους, αυτό θεωρείται πια «κλισέ». Εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα…