Διαβάζοντας το πρωί, ότι πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι το χρόνο, αποφασίζουν αυτοβούλως να βάλουν τέρμα στη ζωή τους, σοκαρίστηκα. Κι όμως, αυτός είναι και ο λόγος, που η 10η Σεπτεμβρίου, η σημερινή μέρα, καθιερώθηκε ως η Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Αυτοκτονίας, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Απόγνωση, απελπισία, αγανάκτηση, αδυναμία, αδιέξοδο. Αισθήματα, που μπορεί να προέρχονται από χίλιες δυο συγκυρίες, είναι ορισμένοι  από τους λόγους που οδηγούν  καθημερινά, πάνω από 3000 ανθρώπους,  σε μια τόσο θλιβερή και δυσάρεστη απόφαση. Αυτοί που τελικά πετυχαίνουν τον σκοπό τους, έχουν κάνει προηγουμένως 20 ή και περισσότερες απόπειρες. Χώρια οι περιπτώσεις που δεν είναι καταγεγραμμένες, επειδή συγκαλύπτονται για λόγους στιγματισμού.

Μάλιστα, σε κάποιες χώρες, η αυτοκτονία στις ηλικίες 15-44 ετών, αποτελεί μια από τις τρεις πρώτες αιτίες θανάτου και τη δεύτερη αιτία, στην ομάδα ηλικιών από 10-24 ετών. Το διανοείστε;

Κάποτε μαθαίναμε γι’ αυτά τα περιστατικά, μόνο στις διεθνείς ειδήσεις. Τώρα δυστυχώς, δε χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά…

Τον τελευταίο χρόνο, οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν και στην Κύπρο. Άνθρωποι που δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν τα χρέη τους, που δεν μπορούσαν να ζήσουν άλλο υπό το καθεστώς της οικονομικής κρίσης, επέλεξαν να απαλλαχθούν απ’ όλα αυτά, βάζοντας τέλος στη ζωή τους. Κάποιος αυτοπυρπολήθηκε, άλλος πήρε χάπια ή έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο και πάτησε τη σκανδάλη για να «γλυτώσει» απ’ όλους και όλα.

Γεγονότα τραγικά, που όμως για λόγους δεοντολογίας, δεν δημοσιοποιούνται ποτέ στα δελτία ειδήσεων. Συμβαίνουν όμως! Στη γειτονιά μας, το χωριό ή την πόλη μας και μας συγκλονίζουν. Παρακάτω όμως τι;  Γίνεται κάτι; Υπάρχει πρόληψη γι’ αυτούς τους ανθρώπους;

Κρίνοντας από τις δύο πρόσφατες περιπτώσεις φυλακισμένων, που έβαλαν τέρμα στη ζωή τους χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι, είναι μάλλον ανεπαρκής. Χθες βράδυ μάλιστα, άλλος ένας κατάδικος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει στην τουαλέτα. Ευτυχώς δεν τα κατάφερε, νοσηλεύεται στο νοσοκομείο.

Θα σκεφτεί κανείς, μα πώς μπορεί να ξέρει κάποιος, ότι ο φίλος, ο συνάδελφος, ο γείτονας ή ο συγγενής του, έχει στο μυαλό του την αυτοκτονία, για να προσπαθήσει να τον αποτρέψει;

Έγκριτοι ψυχολόγοι, υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι που έχουν αυτοκτονήσει, προτού το πράξουν, συνήθως το έχουν συζητήσει πρώτα. Συνεπώς, υπάρχουν σχεδόν πάντα προειδοποιητικά σημάδια, τα οποία αν κάποιος αντιληφθεί, μπορεί να αποτρέψει αυτό το δυσάρεστο γεγονός.

«Μοιάζει στ’ αλήθεια τρελό να θέλεις να πεθάνεις επειδή φοβάσαι μην πεθάνεις…» Κι όμως, η αυτοκτονία μας αφορά όλους. Γιατί οποιοσδήποτε θα μπορούσε να αποπειραθεί να αυτοκτονήσει, αν αισθανόταν ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγαπά τη ζωή του. Για σκεφτείτε το… Και εκείνη την ώρα, που τα βλέπεις όλα μαύρα, όλα χάλια, όλα δύσκολα, όλα ένα ατέλειωτο βουνό, είναι σημαντικό να βρεθούν κάποιοι άνθρωποι,  που θα έχουν τη διάθεση να αποφορτίσουν τυχόν αρνητικά συναισθήματα που γεννούν αυτοκτονικές σκέψεις.

Γιατί όπως είπε και ο Μπαλζάκ «η ζωή είναι ένα ένδυμα. Όταν είναι λερωμένο το καθαρίζουμε, όταν τρυπήσει το μπαλώνουμε, αλλά μένει κανείς ντυμένος όσο πιο πολύ μπορεί!