«10 τρόποι για να καταπολεμήσετε τη μελαγχολία μετά το καλοκαίρι». Αυτός ήταν ο τίτλος ενός άρθρου, που πήρε το μάτι μου σερφάροντας σε διάφορες διαδικτυακές σελίδες, το οποίο απευθυνόταν σε όλους εκείνους, που στη σκέψη ότι οι διακοπές τελειώνουν και ότι θα πρέπει να επιστρέψουν και πάλι στα πρωινά εγερτήρια για δουλειά, τις βαρετές υποχρεώσεις και τα αγχωτικά χρονοδιαγράμματα που περιλαμβάνει η ρουτίνα της καθημερινότητας, έχουν ήδη μελαγχολήσει.

Παραδέχομαι ότι έπιασα και γω τον εαυτό μου να αισθάνεται μια μικρή δόση μελαγχολίας, όμως πριν διαβάσω ολόκληρο το άρθρο, συνειδητοποίησα πόσο οξύμωρο είναι όλο αυτό που συμβαίνει.

Την ώρα που κάποιοι μελαγχολούν που οι διακοπές τελειώνουν και πρέπει να επιστρέψουν ξανά στη ρουτίνα της δουλειάς τους, κάποιοι άλλοι-έτσι όπως μας κατάντησαν- θα’ διναν τα πάντα για να είχαν αυτή τη δουλειά, ή έστω μια οποιαδήποτε δουλειά, ακόμη και χωρίς διακοπές… Και δυστυχώς, αυτοί οι άλλοι δεν είναι λίγοι. Είναι πολλοί. Είναι ως επί το πλείστον νέοι άνθρωποι. Με πτυχία, με όρεξη, με όνειρα. Και είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν οπουδήποτε βλέποντας την δύσκολη οικονομική κατάσταση που επικρατεί, προκειμένου να έχουν ένα εισόδημα. Ακόμη κι αν τα όνειρά τους ήταν άλλα…

Άραγε θα καταφέρουμε ποτέ να τα υλοποιήσουμε στην Κύπρο; Σκέφτονται οι περισσότεροι και όχι αδίκως.

Σε φούρνους, περίπτερα, καταστήματα, καφέ, εστιατόρια δε βλέπεις πλέον μόνο ξένους εργαζόμενους. Συναντάς φίλους, γνωστούς, παλιούς συμμαθητές, ανθρώπους που μπορεί να είναι πιο μορφωμένοι από σένα. Το σύστημα, δεν μπορούσε να τους απορροφήσει στον τομέα όπου σπούδασαν. Εξυπακούεται βεβαίως πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Αλλά κακά τα ψέματα, δεν υπάρχει κάποιος που να μην ξενύχτησε διαβάζοντας για κάποιες εξετάσεις ή να μη στερήθηκε λίγο ή πολύ για να πληρώσει κάποια δίδακτρα, με τη σκέψη ότι οι θυσίες αυτές θα εξασφάλιζαν και το επαγγελματικό του μέλλον. Τα πράγματα ήρθαν έτσι που η αγορά εργασίας αφήνει δυστυχώς έξω ικανότατους ανθρώπους, αφού προηγουμένως απορρόφησε και αρκετούς λιγότερο ικανούς- αλλά που είχαν καλύτερο timing!

Καταληκτικά, πριν προλάβουμε να γκρινιάξουμε, να μελαγχολήσουμε ή να διαμαρτυρηθούμε όλοι εμείς που- προς το παρόν τουλάχιστον- έχουμε μια δουλειά, επειδή οι ωραίες μας διακοπές τελείωσαν ή επειδή δε θα πάρουμε ούτε φέτος αύξηση, ας σκεφτούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έκαναν καν διακοπές αυτό το καλοκαίρι, επειδή δεν τους περίσσευαν τα χρήματα για να κάνουν. Υπάρχουν άνθρωποι που αυτό το καλοκαίρι έχασαν ξαφνικά τη δουλειά τους και έχουν παιδιά να σπουδάσουν και χίλιες δυο άλλες υποχρεώσεις. Όπως επίσης, υπάρχουν άλλοι που σύντομα θα βρεθούν ανάμεσα στη- μεγάλη δυστυχώς- μερίδα των ανέργων.  

Ας εκτιμήσει λοιπόν ο καθένας αυτά τα οποία έχει κι ας ελπίσουμε ότι θ’ αλλάξουν και πάλι τα πράγματα προς το καλύτερο για την Κύπρο και όλους όσους θέλουν να δούνε τα όνειρά τους να υλοποιούνται στον τόπο τους.

Καλό μας Φθινόπωρο!