Τις τελευταίες μέρες, κάνουν το γύρο όλων των μέσων ενημέρωσης, εικόνες με άψυχα παιδικά κορμάκια, τα οποία εξέπνευσαν μετά τη χρήση χημικών όπλων στη Συρία, προκαλώντας παγκόσμιο σοκ και ανατριχίλα.

Βίντεο με παιδιά που χαροπαλεύουν και άλλα με παιδιά που τρέχουν κλαίγοντας, κρατώντας ένα χαρτομάντιλο στη μύτη, δείγμα του πόσο πολύ δυσκολεύονται να αναπνεύσουν. Προσπαθούν να βρούνε τους γονείς τους, τους συγγενείς τους ή τους φίλους τους, που στην καλύτερη των περιπτώσεων θα είναι σε κάποιο νοσοκομείο, με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα, σπασμούς, διεσταλμένες κόρες και μολύνσεις.

Τι φρίκη Θεέ μου! Που πάμε; Χρήστες του facebook σπεύδουν να αναπαράγουν  όλες αυτές τις εικόνες, (κάτι το οποίο δεν επικροτώ) για να δούνε όλοι το μεγαλείο της τραγωδίας που εκτυλίσσεται δίπλα μας, αποκαλώντας παράλληλα φονιάδες τους Αμερικανούς που πωλούν τα όπλα- χωρίς ακόμη να έχει αποδειχθεί τίποτα.

Η διεθνής κοινότητα, καταδίκασε πλήρως και κατηγορηματικά τη χρήση χημικών όπλων στη χώρα, την οποία η κυβέρνηση του Μπασάρ Αλ Άσαντ αρνείται, κατηγορώντας τους αντάρτες ότι εκείνοι χρησιμοποίησαν τοξικά όπλα στη Δαμασκό.

Σήμερα, ωστόσο, άρχισαν οι έρευνες στη Δαμασκό, για να επιβεβαιωθεί του λόγου το αληθές. Ότι όντως χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα, πράγμα το οποίο επιβεβαιώνουν και οι Γιατροί του κόσμου, η πρώτη ανεξάρτητη πηγή, που κάνει λόγο για 355 νεκρούς από νευροπαραλυτικά αέρια και πάνω από 3.500, που ασθενούν στα νοσοκομεία.

Η Αμερική από τη μεριά της, έσπευσε να ενισχύσει το ναυτικό της στη Μεσόγειο, έχοντας έτσι την επιλογή της στρατιωτικής επέμβασης ανά πάσα στιγμή. Aπό την άλλη το Ιράν, απειλεί το Λευκό Οίκο, ότι μια τέτοια ενέργεια θα έχει σοβαρές επιπτώσεις… Για ποιους άραγε; Πάλι οι άμαχοι θα την πληρώσουν…

Την ώρα που όλοι παρακολουθούν με ιδιαίτερη ανησυχία τις εξελίξεις στη Συρία,  δολοφονικές επιθέσεις  στο Λίβανο αλλά και αιματηρές διαδηλώσεις στην Αίγυπτο γενικεύουν την κρίση στη Μέση Ανατολή. Όσο για τον αριθμό των νεκρών; Έχουμε χάσει το λογαριασμό πια. Δεκάδες στο Λίβανο, εκατοντάδες στην Αίγυπτο και τη Συρία, χιλιάδες ανά τον κόσμο.

Κάποιος να τραβήξει το φρένο. Γίνεται; Να πάψουν επιτέλους να χάνονται καθημερινά τόσοι συνάνθρωποί μας άδικα.  Και να επέλθει επιτέλους ειρήνη. Θα μου πείτε, μα πού ζεις;  Αυτό δε θα γίνει ποτέ. Και είναι τουλάχιστον αφέλεια να το ζητάς... Να ζητάς ειρήνη στον κόσμο.

Κι όμως. Όταν μας έμαθαν αυτή τη λέξη στο σχολείο,  με την αθωότητα και το ρομαντισμό μας, πιστεύαμε ότι είναι το πιο φυσικό και απλό πράγμα στον κόσμο. Μπορεί τελικά να μην είναι ότι πιο απλό αλλά είναι σίγουρα ότι πιο δίκαιο να επικρατεί παντού! Πόσο μάλλον για τα παιδιά, που δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ακόμη τι εστί συμφέρον, δύναμη, πλούτος και εξουσία. Ελπίζω τουλάχιστον όταν μάθουν σε τι σκάρτο κόσμο μεγαλώνουν, να θελήσουν να κάνουν αληθινές και ουσιαστικές επαναστάσεις για να τον αλλάξουν.