Αφορμή για το συγκεκριμένο άρθρο, αποτέλεσε ένα παρολίγον δυστύχημα σε κεντρικό δρόμο της Λευκωσίας, που αν δεν είχα… Άγιο να το πω; τύχη να το πω; καλά αντανακλαστικά ή τέλος πάντων λίγο απ’ όλα, πολύ πιθανό σήμερα να έγραφαν άλλοι για μένα απ’ αυτή τη σελίδα και όχι εγώ…

Καθημερινά, συναντάμε στους δρόμους πάσης φύσεως οδηγούς:

 «Γρήγορους» -ξέρετε… αυτούς με τα «στημένα» αυτοκίνητα, που αν βρεθείς μπροστά τους σε υποχρεώνουν να αλλάξεις λωρίδα, για να τους ανοίξεις διάπλατα το δρόμο να αναπτύξουν ταχύτητα και να κάνουν το «κομμάτι» τους,

αργόσχολους, που οδηγούν σαν χελώνες κρατώντας μάλιστα και τη δεξιά λωρίδα- αναγκάζοντάς σε να τους προσπεράσεις, ακόμη κι αν δεν επιτρέπεται στο συγκεκριμένο δρόμο,

ανίδεους  από σήματα τροχαίας, που όλο και σε κάποιο μονόδρομο θα συναντηθείς μαζί τους μούρη με μούρη-άσε που πολλοί δεν έχουν καν τη στοιχειώδη ευγένεια να κάνουν εκείνοι πίσω,

αναίσθητους, που δεν ξέρουν τι σημαίνει  εκείνο το βελάκι που βγάζουμε κάθε φορά που θέλουμε να στρίψουμε δεξιά ή αριστερά, για να ξέρει κι αυτός ο έρμος που ακολουθεί τα σχέδιά μας και να κόψει ταχύτητα (και να μη χρειαστεί να πληρώσει τη ζημιά που θα κάνει αν μας τρακάρει, χωρίς καν να φταίει)

αλλά και οδηγούς που όσες μούντζες και να τους ρίξεις, με όσα κοσμητικά επίθετα και να τους στολίσεις, εκείνοι εξακολουθούν να νομίζουν ότι ο δρόμος είναι δικός τους και όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να κόψουν το λαιμό τους να τους κάνουν χώρο. Και ο Θεός βοηθός…

Απ’ αυτή την τελευταία κατηγορία οδηγών πήγα και γω να την πάθω τις προάλλες, όταν ξαφνικά, ένας -ήταν δεν ήταν 20 χρονών όπως πρόλαβα να δω, με ένα αυτοκίνητο πολυτελείας -που αν ήταν δικό του πολύ κακώς έπραξαν οι γονείς του να του το αγοράσουν, χωρίς καν να βεβαιωθούν ότι ξέρει να οδηγεί και μάλιστα σε αυτά τα κυβικά, μου έκοψε ξαφνικά το δρόμο αναγκάζοντάς με να κάνω έναν απότομο ελιγμό για να αποφύγω τη σύγκρουση, με κίνδυνο να καρφωθώ πάνω στα φώτα τροχαίας. Ακόμη δεν κατάλαβα ακριβώς πως τη γλίτωσα αλλά σίγουρα ήταν θετικό ότι δεν υπήρχε πολύ κοντά μου άλλο αυτοκίνητο.

Θα μου πείτε, τέτοια περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά στους δρόμους. Άλλοτε έχουν αίσιο τέλος, χαλώντας μας απλά για λίγο τη διάθεση στη σκέψη και μόνο του τι θα μπορούσε να είχε συμβεί και άλλοτε το τέλος είναι τραγικό, βυθίζοντας στο πένθος ένα σωρό ανθρώπους…

Οδηγώντας για το σπίτι αναρωτιόμουν: Πόσοι άνθρωποι έφυγαν τόσο άδικα από τη ζωή, λόγω της απερισκεψίας άλλων, ή και των ιδίων, που αρνούνταν να συμμορφωθούν με τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας, πεπεισμένοι ότι το κακό δε θα χτυπήσει ποτέ τη δική τους πόρτα; Πόσοι χαροπαλεύουν στα νοσοκομεία ή ζουν με κάποια αναπηρία η οποία προήλθε από δυστύχημα;

Και όταν όμως συμβεί το μοιραίο, το σοκ όλων μας διαρκεί όσο και το ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων.. 2-3 λεπτά… Λυπόμαστε αλλά μετά, με το που θα βρεθούμε εμείς στο τιμόνι,  ξεχνάμε ότι έχουμε ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας, στους συνεπιβάτες μας, προς τους άλλους οδηγούς αλλά και προς τους πεζούς ή τα ζώα, να οδηγούμε προσεκτικά. «Πιάνουμε» το τιμόνι κι όποιον πάρει ο χάρος…

Το να αρχίσω να μιλάω για συμμόρφωση μοιάζει πολύ κλισέ. Το ακούμε τόοοσα χρόνια άλλωστε… Και όμως, τα στατιστικά στοιχεία των τροχαίων δυστυχημάτων δείχνουν ότι δεν κάνουμε μεγάλη προσπάθεια κυρίως τα άτομα νεαρής ηλικίας για να συμμορφωθούμε με τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας.

Για σκεφτείτε όμως… Πόσα δυσάρεστα θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν όλοι οι οδηγοί οδηγούσαν νηφάλιοι και είχαν το νου τους στο τιμόνι και όχι στην ταχύτητα που θα αναπτύξουν; Αν δεν έδιναν σημασία στο κινητό που χτυπούσε και έπρεπε να απαντήσουν, στο μήνυμα που βιάστηκαν να διαβάσουν, στο τσιγάρο που φαγώθηκαν να τυλίξουν, στον ωραίο ή την ωραία που μόλις τους προσπέρασε και τόσα άλλα ασήμαντα που επέλεξαν να βάλουν πάνω από την ανθρώπινη ζωή;;;

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή όπως λέει και μια καλή φίλη. Περνάμε δύσκολες εποχές. Τουλάχιστον αυτά που περνούν απ΄ το χέρι μας, ας τα διαχειριζόμαστε με περισσότερη σύνεση και υπευθυνότητα και για το δικό μας καλό αλλά και για το καλό των γύρω μας.