11 Ιουλίου 2011. Eκείνο το μαύρο πρωινό, δεκατρείς άνθρωποι έμελλε να χάσουν τη ζωή τους με τον πιο τραγικό τρόπο. Δεν ήταν φίλοι μου. Δεν ήξερα κανένα απ’ αυτούς. Τι σημασία είχε όμως αυτό στην τελική; Το μυαλό μου αδυνατούσε να συλλάβει την τραγωδία. Να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί. Να το διανοηθεί. Να χωνέψει, το πόσο άδικα έφυγαν 13 συνάνθρωποί μας, πληρώνοντας τις αμέλειες, τις ανευθυνότητες, τις παραλείψεις άλλων…

Με θυμάμαι να θυμώνω, να δακρύζω, να μελαγχολώ, να απεχθάνομαι το σύστημα. Αισθήματα που λίγο πολύ αισθανθήκαμε όλοι μας. Συναισθήματα που δυστυχώς, αισθάνθηκα και πάλι την Τρίτη, μετά την ετυμηγορία του Κακουργιοδικείου.
Εκείνο το περί δικαίου αίσθημα που μάταια ανέμεναν να  νιώσουν οι συγγενείς των αδικοχαμένων μαρτύρων, αποχωρώντας την Τρίτη από το δικαστήριο, δυστυχώς δεν το ένιωσαν. Αντίθετα, πικρία, οργή και αγανάκτηση τους συνέτριψε και πάλι.
Δικαστής δεν είμαι για να κρίνω. Είδα μόνο τα βουρκωμένα μάτια τους, άκουσα τις γοερές κραυγές τους και αυτό ήταν αρκετό…

Μέχρι σήμερα οι συγγενείς των ηρώων που χάθηκαν τόσο άδικα στη Ναυτική Βάση Ευάγγελος Φλωράκης στο Μαρί, μετά τη φονική έκρηξη εκείνων των καταραμένων κοντέινερ, που δεν είχαν καμιά θέση εκεί, δεν είχαν ακούσει εκείνη τη συγγνώμη που ανέμεναν από την πολιτεία. Όχι ότι θα έφερνε πίσω τους αγαπημένους τους ή θα απάλυνε τον πόνο τους. Αλλά θα ήταν τουλάχιστον η παραδοχή του μοιραίου «λάθους».
Η παραδοχή, εκείνης της εγκληματικής «αμέλειας» που μας ξεσήκωσε όλους πριν από δύο χρόνια και βγήκαμε στους δρόμους, γίναμε ένα και διαμαρτυρηθήκαμε έντονα για το ΆΔΙΚΟ!

Θυμάμαι πως λίγες μέρες μετά το τραγικό συμβάν, βρισκόμουν στο κατώφλι του σπιτιού των δίδυμων ναυτών, που ήταν ανάμεσα στους δεκατρείς αδικοχαμένους ήρωες. Του Χρίστου και του Μίλτου Χριστοφόρου.
Η μητέρα τους, η κα Πόπη, ένας Άνθρωπος που όμοιο του ούτε ξανασυνάντησα ούτε πιστεύω ότι θα συναντήσω ποτέ, με δέχθηκε στο σπίτι της σα να με ήξερε χρόνια και παρά τον πόνο της, μου άνοιξε την καρδιά της, λέγοντας μου πράγματα που δεν είχε πει μέχρι τότε σε κανένα, για να ετοιμάσω το ρεπορτάζ μου. Μου «σύστησε» τα παιδιά της... Τους φίλους που δε γνώρισα ποτέ. Μοιράστηκε μαζί μου στιγμές απ’ τη ζωή τους, την καθημερινότητά τους.. ό,τι τους έκανε χαρούμενους.

Την άκουγα να μου μιλά και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Γελούσε, αστειευόταν και μου διηγιόταν ιστορίες για τους γιους της, σα να ζούσαν. Σαν να μην έφυγαν ποτέ. Δεν ήξερα τι να της πω.. Πόση δύναμη Θεέ μου, έλεγα μέσα μου κι ευχόμουνα ενδόμυχα: Μακάρι να την έχει πάντα.

 Κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό της. Ήταν η σύζυγος ενός εκ των 13 θυμάτων. Την άκουσα να την παρηγορεί. Να προσπαθεί να τη στηρίξει.. Η γυναίκα που έχασε όχι ένα αλλά δύο παιδιά, είχε το κουράγιο να δίνει τη συμπαράστασή της και σε άλλους.
Προς στιγμή πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι αυτή η μητέρα δεν είχε συνειδητοποιήσει ακριβώς τι είχε συμβεί… Ίσως γιατί το πρότυπο που είχα μέχρι τότε για μάνα η οποία έχασε παιδί, ήταν αυτό της γιαγιάς μου. Μια ζωή μαυροφορεμένη και θλιμμένη. Και κείνης ο γιος ήταν ακριβώς στην ηλικία των διδύμων όταν σκοτώθηκε στον πόλεμο… Από λάθη άλλων…

 Κι όμως, δεν άργησα να καταλάβω ότι η γυναίκα που είχα απέναντί μου, ήταν μια ηρωίδα μάνα, που είχε πλήρη επίγνωση της κατάστασης. Και την αντιμετώπιζε με κείνο το ψυχικό σθένος, και κείνη την αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια, που συναντάς σπάνια σε άνθρωπο.

«Τα παιδιά μου ξεκίνησαν μάγκες και κατέληξαν ήρωες, μου είπε. Ταλαιπωρήθηκα μέχρι να τους γεννήσω. Έτσι τους βάφτισα τον ένα οξυγόνο μου - που χωρίς αυτό δε ζούμε, και τον άλλο διαμάντι μου - σύμβολο πνευματικότητας. Τους έμαθα να αγαπάνε τη ζωή, αλλά να μην είναι εξαρτημένοι από τίποτα. Έφυγαν από τη ζωή χορτασμένοι, γιατί τους είχα μάθει να ζούνε την κάθε τους στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Ήξεραν για το θάνατο. Δεν ήθελα να τον φοβούνται. Τους προετοίμαζα για τη δική μου «έξοδο», γιατί δεν ήθελα να βιώσουν αυτό που βίωσα εγώ, όταν στα 15 μου έχασα τον πατέρα μου. Δεν πίστευα όμως ότι θα φύγουν πριν από μένα. Παρόλ’ αυτά, η ζωή συνεχίζεται. Γι’ αυτό και όταν έρχονται οι φίλοι των παιδιών μου στο σπίτι και αρχίζουν να κλαίνε τους λέω: ''Και ο Χριστός έκλαψε για το φίλο του τον Λάζαρο, αλλά προχώρησε… Αυτό να κάνετε κι εσείς. Δεν μπορούμε να μοιρολατρούμε''.  Ήταν κάποια από τα λόγια της που παραμένουν ακόμα χαραγμένα στη μνήμη μου και νομίζω πως θα θυμάμαι για πάντα.

Στην πορεία γνώρισα και κάποιους από τους συγγενείς των άλλων ηρώων. Ειλικρινά δε ξέρω αν θα είχα την υπομονή και το ψυχικό τους σθένος, να διαχειριστώ όλη αυτή την ψυχοφθόρα κατάσταση εάν ήμουν στη θέση τους. Πέρασαν τόσα αυτοί οι άνθρωποι, αναμένοντας με υποδειγματική αξιοπρέπεια τη δικαίωση.

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια. Σα να’ ταν χθες μου φαίνεται. Γιατί κανείς δε ξεχνά, και δεν πρέπει να ξεχάσει αυτό που έγινε… Για να μην επαλειφθεί ποτέ ξανά κάτι τέτοιο. ΠΟΤΕ!