Γάμοι, αρραβώνες, βαπτίσεις, γενέθλια… Κάποτε ήταν το καλύτερό μας, να μας καλούν σε όλες αυτές τις "κοινωνικές υποχρεώσεις"… Να φοράμε τα καλά μας, να παίρνουμε το ωραίο μας το δώρο ή το περιποιημένο μας φακελάκι και να πηγαίνουμε στολισμένοι κι ορεξάτοι να φάμε, να πιούμε και να διασκεδάσουμε με φίλους και συγγενείς. Άσε που είναι και μια καλή ευκαιρία να συναντήσεις και κόσμο που είχες να δεις χρόνια. Να ανταλλάξεις νέα, να μάθεις (πολλές φορές χωρίς καν να ρωτήσεις) ποιος παντρεύτηκε, χώρισε, πέθανε, βρήκε δουλειά στο δημόσιο ή μετανάστευσε… Κουβέντα να γίνεται.. Στην Κύπρο ζούμε άλλωστε!

Ήταν καιρός και πέρασε, λένε κάποιοι. Όχι γιατί τώρα δε γίνονται όλα αυτά.. Κάθε άλλο! Ίσα ίσα που όλες αυτές οι γιορτές, με τα χρόνια απέκτησαν και πιο μεγαλοπρεπή χαρακτήρα, με τον κόσμο να γιορτάζει τις χαρές του σε όμορφες αίθουσες δεξιώσεων, κτήματα και κήπους, με πλούσια catering και μπουφέδες!

Θες όμως να πας τώρα με τον ίδιο ενθουσιασμό, όπως πριν, όταν δεν είσαι στενός συγγενής ή φίλος; Αν σου περισσεύουν χρήματα ναι, αν όχι, αυτομάτως έχεις πρόβλημα. Αυτό μου εξηγούσε πριν από μερικές μέρες ένα ηλικιωμένο αλλά αρκετά δραστήριο ζευγάρι, που μένει στην ίδια πολυκατοικία. Τους συνάντησα στην είσοδο το βράδυ, και δε μπορούσα να αφήσω ασχολίαστο το πόσο όμορφα και ταιριαστά ήταν ντυμένοι.
Όπως μου εξήγησαν, επέστρεφαν από ένα γάμο. «Έχουμε πέντε γάμους αυτό τον μήνα». Μου λέει ο άντρας. «Δε ξέρουμε που να πρωτοπάμε!» … «Και που θα βρούμε λεφτά για να βάλουμε», συμπληρώνει η γυναίκα του. Όσο νάναι θέλεις ένα κονδύλι!»

Στην αρχή μου φάνηκαν κάπως υπερβολικοί! Ίσως γιατί η νέα γενιά, ή τουλάχιστον η πλειονότητα, πάει σε γάμους επιλεκτικά, εννοώντας τους πολύ στενούς μας συγγενείς και φίλους. Δεν ισχύει το ίδιο όμως και για τους μεγαλύτερους, οι οποίοι έχουν μάθει αλλιώς και θεωρούν ότι θα παρεξηγηθούν εάν δεν πάνε εκεί που τους κάλεσαν ή αν δεν βάλουν όσα χρήματα τους έβαλαν… κάποτε, που οι καιροί ήταν καλύτεροι! (δανεικά είναι αυτά!)

Όση ώρα μου απαριθμούσαν ποιοι άλλοι παντρεύονται και τη σχέση τους μαζί τους, σκεφτόμουν ότι τελικά πολλοί είναι εκείνοι που έχουν την κακή συνήθεια να καλούν στο γάμο τους ακόμη και τους… κάττους!!! Ανθρώπους δηλαδή, που μπορεί να τους έχουν πει μια φορά ένα γεια, που είναι γνωστοί απ’ τα παλιά ή είναι φίλοι φίλων τους και τους προσκαλούν στο γάμο τους ή των παιδιών τους, υποχρεώνοντάς τους κατά κάποιο τρόπο να ετοιμάσουν το… φακελάκι τους!

Τι γίνεται όταν οι άνθρωποι αυτοί,  ναι μεν χαίρονται με τις χαρές των  άλλων, αδυνατούν όμως σήμερα, με τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούν, να ανταποκριθούν στο «εθιμοτυπικό», που επιβάλλει να διαθέσεις κάποια χρήματα γι’ αυτή τη χαρά, διαφορετικά θα παρεξηγηθείς ή θα κακοχαρακτηριστείς;

Δυστυχώς δεν είχα απάντηση για να τους δώσω…

Δεν είχα όμως σκεφτεί ποτέ προηγουμένως, ότι ακόμα κι αυτά τα χαρούμενα γεγονότα, η κρίση θα μας έκανε να τα φοβόμαστε και να τα αποφεύγουμε. Προβληματίστηκα...

Θα’ ρθουν καλύτερες μέρες τους είπα και τους καληνύχτισα. Και το πιστεύω ειλικρινά!