Λίγο πριν από το Πάσχα, ένας καλός φίλος, μου χάρισε το τρίτο του βιβλίο, με τίτλο «Με αισθήσεις Θηλυκές», ζητώντας μου, εάν πραγματικά μου άρεσε, να γράψω κάποια στιγμή δυο λόγια γι’ αυτό.

Διαβάζοντάς το λοιπόν, θεώρησα ότι η 17η Μαΐου, η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας,  (που επελέγη από το 1990, όταν η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται ασθένεια, από τον Οργανισμό Παγκόσμιας Υγείας), είναι μια καλή ευκαιρία, αφού το βιβλίο,  αποτελεί ουσιαστικά ένα τολμηρό  βήμα, για να ενημερωθούμε καλύτερα ως κοινωνία, για τους συνανθρώπους μας με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες, αρκετοί από τους οποίους δυστυχώς, αναγκάζονται ακόμα και σήμερα, να ζούνε μια διπλή ζωή, φοβούμενοι να εκδηλώσουν αυτό που πραγματικά αισθάνονται. Τη σεξουαλική τους ταυτότητα.

Τι γίνεται όταν ένα αγοράκι, ανακαλύπτει από τη νηπιακή του ηλικία ότι έχει γεννηθεί με ...αισθήσεις θηλυκές; Στην περίπτωση της Βίκυς, της ηρωίδας του βιβλίου του συγγραφέα Μάριου Φρίξου, η οποία βαπτίστηκε Βασίλης, η ανακάλυψη αυτή έγινε πολλά χρόνια πριν, από την ίδια, η οποία ζούσε τότε με την οικογένειά της, σε ένα χωριό της Λάρνακας. Σε μια κοινωνία κλειστή, όπου οι αρχές ήταν πολύ πιο αυστηρές και που η ομοφυλοφιλία ήταν ένα είδος αρρώστιας που έπρεπε πάση θυσία να θεραπευτεί. Διαφορετικά, το άτομο που είχε την… ατυχία να προσβληθεί με αυτό το "μίασμα", όπως το θεωρούσε ο κόσμος τότε, θα έπρεπε να αποκλειστεί ακόμη και από την ίδια του την οικογένεια, καθότι δεν αποτελούσε πρότυπο «σωστού και καλού» ανθρώπου.

Η Βίκυ, ιστορία της οποίας βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, πληγώθηκε, ταπεινώθηκε, βιάστηκε ψυχικά και σωματικά, απαξιώθηκε επειδή δεν αισθάνθηκε ποτέ άνδρας και δεν μπορούσε να το κρύψει. Ωστόσο, δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό της να ζήσει αληθινά ευτυχισμένη.. Περνώντας μέσα από συμπληγάδες, κατόρθωσε να υπερπηδήσει όλα τα εμπόδια, να αγαπήσει τον εαυτό της και να  ζήσει ευτυχισμένη ή τουλάχιστον, να ζήσει αυτό που η ίδια ορίζει ευτυχία, με όποιο τίμημα. Και το τίμημα ήταν δυστυχώς μεγάλο…

Διαβάζοντας την ιστορία της, έτσι όπως την εξομολογήθηκε στον συγγραφέα, αναρωτήθηκα.. Πόσοι άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη θέση της Βίκυς; Πόσοι άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια ταυτότητα που δεν τους αντιπροσωπεύει  κι όμως, υπομένουν μέσα τους ένα «μαρτύριο» γιατί  δεν βρίσκουν τη δύναμη και το κουράγιο να υποστηρίξουν τα συναισθήματά τους, φοβούμενοι την αντίδραση της οικογένειάς τους και του περίγυρου;

Κακά τα ψέματα, μια μεγάλη μερίδα Κυπρίων πολιτών ήταν και παραμένει ομοφοβική, παρά τις προσπάθειες να αλλάξει αυτή η νοοτροπία, κυρίως μετά την ίδρυση της Accept-ΛΟΑΤ Κύπρου. Nα αποστρέφεσαι δηλαδή τα άτομα που έλκονται ερωτικά από άτομα του ίδιου φύλου ή που γεννήθηκαν άνδρες ή γυναίκες, ενώ στην πραγματικότητα δεν αισθάνονται έτσι, γι’ αυτό και δεν μπορούν να υποστηρίξουν το φύλο τους. Να τους περιφρονείς, να τους βρίζεις, να τους μειώνεις, να τους θεωρείς άρρωστους, να τους κοροϊδεύεις, να τους υποτιμάς. Μάλιστα σε πολλές χώρες, τα ΛΟΑΤ άτομα, κινδυνεύουν με φυλάκιση, ακόμη και με θάνατο. Γιατί; Επειδή δεν αποτελούν «καλά πρότυπα»; Τι σημαίνει τελικά «καλά πρότυπα»;
Την Τετάρτη, βρέθηκα στο σπίτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου παρακολούθησα ένα μέρος της Διάσκεψης Τύπου, με αφορμή τη Σημερινή Ημέρα. Σύμφωνα με στατιστικές έρευνες, το 10% του Κυπριακού πληθυσμού, περίπου 85.000 πρόσωπα όπως ειπώθηκε, είναι ΛΟΑΤ, ενώ το 73% των Κυπρίων, σχεδόν 3 στους 4, θεωρούν πως υπάρχουν διακρίσεις λόγω γενετήσιου προσανατολισμού, ποσοστό που θεωρείται το μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Σημειώστε ότι ένας στους δυο Ευρωπαίους πιστεύει πως πολίτες στη χώρα του υφίστανται διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού.

Τις προάλλες διάβασα κάπου στο facebook τα λόγια μιας μητέρας που έγραφε πως θα προτιμούσε να είχε γιο ναρκομανή παρά gay. Σοκαρίστηκα! Μάνα δεν είμαι, όμως αυτό που έμαθα είναι πως η κάθε μάνα που αγαπά τα παιδιά της και θέλει να είναι ευτυχισμένα, οφείλει να τα στηρίζει με κάθε τρόπο και σ’ αυτό πιστεύω πως πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και η αποδοχή της διαφορετικότητας του παιδιού της και όχι η ντροπή. Αν είναι δυνατόν… 
Eχω την  αίσθηση ότι η Κύπρος, δεν έχει τίποτα απολύτως να φοβάται από τα ΛΟΑΤ άτομα. Αντιθέτως, κινδυνεύει πολύ περισσότερο από ανθρώπους με καταπιεσμένα ένστικτα, δυστυχισμένους και ανελεύθερους. Για σκεφτείτε το…

Υστερόγραφο
Η παρουσίαση του βιβλίου «Με αισθήσεις θηλυκές», θα γίνει στις 5 Ιουνίου, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Η πρόταση του συγγραφέα να το παρουσιάσω ήταν ιδιαίτερα τιμητική, για αυτό και την αποδέχθηκα με μεγάλη χαρά.