Κάθε φορά που σου λέω πως εάν ποτέ πάθεις κάτι, δε ξέρω τι θ’ απογίνω, θυμώνεις και μου λες να σοβαρευτώ. Κάθε φορά που σου λέω ότι είσαι ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μου, βουρκώνεις και μου λες «μέχρι να γίνεις ΕΣΥ μάνα…». Όταν με βλέπεις λυπημένη, μέσα σου ξέρω ότι στεναχωριέσαι διπλά. Κι όταν χαμογελώ, είμαι σίγουρη πως η δική σου χαρά είναι ακόμη μεγαλύτερη.

Έχουν περάσει 26 χρόνια σχεδόν από τότε που με γέννησες.. Και παρότι δεν είμαι ποια το κοριτσάκι που σε κρατάει απ’ το χέρι και εξαρτάται άμεσα από σένα,  δε θα μπορούσα να φανταστώ τι ζωή μου χωρίς να με παίρνεις τρεις φορές τη μέρα τηλέφωνο για τα γνωστά ερωτήματα: έφαγες;  τι να μαγειρέψω σήμερα; ήπιες τις βιταμίνες σου; σήμερα τα είπες πολύ γρήγορα στις ειδήσεις, πιο αργά δεν είπαμε; (ακόμη και αν κάποτε δυσανασχετώ και βιάζομαι να στο κλείσω…)

Δε θα μπορούσα να με φανταστώ, να μην ανυπομονώ να μοιραστώ πρώτα μαζί σου τις έγνοιες, τους προβληματισμούς μου, τις χαρές μου, τις επιτυχίες μου.. Όπως τότε στο σχολείο, που γυρνώντας ήθελα προτού διαβάσω, να σου πω «τα νέα της ημέρας». Να ακούσω πρώτα τη δική σου γνώμη για όλα όσα με απασχολούν, να χωθώ στη δική σου και μόνο αγκαλιά για να κλάψω όταν το έχω ανάγκη.. Να αναζητώ το δικό σου γούστο όταν πάω για ψώνια, όταν αλλάζω τα μαλλιά μου, όταν γράφω κάτι που δε ξέρω αν μ’ αρέσει…

Γιατί πολύ απλά, ΜANA είναι μόνο μια!

Και για τον καθένα, η δική του μανούλα, είναι η καλύτερη του κόσμου! Ακόμη κι όταν άθελά του τη στενοχωρεί, ξεχνώντας να την πάρει ένα τηλέφωνο, να της κάνει μια μεγάλη αγκαλιά, να της προσφέρει ένα λουλούδι, να φάει το φαγητό που με τόση μαεστρία έφτιαξε, να την πάει μια βόλτα… τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει αυτό το υπέροχο, μαγικό δέσιμο μάνας και παιδιού! Απλά πολλοί άνθρωποι, το ανακαλύπτουν δυστυχώς όταν είναι αργά. Τρέχοντας λίγο πριν το «τέλος», να της δώσουν τα χάπια της, να την πάρουν στο γιατρό, την εκκλησία ή τον μπακάλη, να της πούνε γεμάτοι τύψεις, πόσο πολύ την αγαπάνε και πόσο λυπούνται που μεγαλώνοντας δεν της το έδειξαν όσο θα’ πρεπε.

«Καμιά μάνα δεν κρατά κακία στο παιδί της αγάπη μου! Το μόνο που θέλει, είναι να το βλέπει ευτυχισμένο… ή τουλάχιστον, να ξέρει ότι είναι καλά», μου λες κάθε φορά που σου ζητάω συγνώμη για κάτι.

Θα μπορούσα να γράφω αδιάκοπα για σένα! Αλλά σήμερα, το μόνο που θέλω να σου πω, είναι ένα μεγάλο Ευχαριστώ!

Που μου έδωσες ζωή.

Που με βοήθησες να ανακαλύψω τον εαυτό μου.

Που μ’ έμαθες με τον πιο όμορφο τρόπο τι σημαίνει αληθινή και ανιδιοτελής αγάπη.

Που μ’ έμαθες να συγχωρώ.

Να αγαπώ τον εαυτό μου και να πιστεύω σ’ αυτόν.

Να μαθαίνω από τα λάθη μου.

Να μην το βάζω κάτω.

Να ξεχωρίζω τους Ανθρώπους.

Να ονειρεύομαι και να ελπίζω σε καλύτερες μέρες.

Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που είμαι αλλά και γι’ αυτό που δεν είμαι…

Χρόνια Πολλά Μανούλα μου!

Χρόνια Πολλά σ’ όλες τις μανούλες του κόσμου!

Σας αγαπάμε… & ας σας τυραννάμε!