Αυτές οι μέρες, πάντα με γυρνούν πίσω... σε αναμνήσεις από τα μαθητικά μου χρόνια. Με το που έκλεινε το σχολείο για τις διακοπές του Πάσχα, ξεκινούσαν οι καθημερινές πρόβες μας στην εκκλησία για τα εγκώμια. Με συγκινεί όταν σκέφτομαι πως κάποτε ήμουν και εγώ ανάμεσα σε κείνα τα παιδιά που έψαλλαν κάθε Αγία Παρασκευή στην εκκλησία και ανάμεσα σε εκείνα τα κορίτσια που επιδίωκαν πάντα να είναι ανάμεσα στις μυροφόρες που θα έραιναν  τον επιτάφιο με ροδόσταγμα και λουλούδια το βράδυ του Επιταφίου. Μέχρι σήμερα τρέχω να προλάβω τα παιδιά πριν αρχίσουν τα εγκώμια στις 8 ακριβώς, για να ψάλλω και γω μαζί τους-ακόμα και χωρίς τη μαθητική μου στολή, το «Η ζωή Εν Τάφω» και το «Αι γενεαι πάσαι», θεωρώντας το μια «κληρονομιά που θα κουβαλώ πάντα μέσα μου όσα χρόνια κι αν περάσουν.

 

Μεγάλη Βδομάδα λοιπόν και όλοι καλούμαστε να μπούμε στο «Πασχαλινό πνεύμα». Οι περισσότεροι άνθρωποι  νηστεύουν για να κοινωνήσουν, προσεύχονται, εξομολογούνται, τα βράδια φορούν τα καλά τους και σαν «καλοί Χριστιανοί» πάνε στην Εκκλησία. Μετά, επιστρέφουν στο σπίτι «σεμνά και ταπεινά» είτε για να παρακολουθήσουν το κλασσικό Jesus of Nazaret,  ή κάποια άλλη θρησκευτικού περιεχομένου ταινία.  Όλα αυτά, μέχρι το Μεγάλο Σάββατο που το  «Χριστός Ανέστη», θα σημάνει το γλέντι, το φαγοπότι μέχρι σκασμού και τη διασκέδαση μέχρι πρωίας...

Κάπως έτσι κυλά το Πάσχα για τον περισσότερο κόσμο, ή τουλάχιστον έτσι κυλούσε  τα προηγούμενα χρόνια. Χωρίς  ουσιαστική πρόθεση να λάβουμε  τα πραγματικά μηνύματα των Άγιων Αυτών Ημερών. Ακόμη κι όταν υπάρχει η καλύτερη των προθέσεων, λίγο μετά το Πάσχα, χάνουμε και πάλι το νόημά τους. Το νόημα όλων εκείνων των βασανιστηρίων που υπέστη ο Χριστός, του Γολγοθά του- ενδεικτικού των δυσκολιών που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε- που οδήγησαν στη σταύρωση-τη θυσία δηλαδή για τους άλλους-εμάς και ακολούθως στην Ανάστασή του.

Μηνύματα, που ειδικά αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διανύει όλος ο κόσμος, είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Γιατί ο καθένας μας κουβαλάει τον δικό του «σταυρό». Άλλος μεγαλύτερο, άλλος μικρότερο. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μην ανησυχεί, να μην αγχώνεται, να μην προβληματίζεται, να μην προσπαθεί σκληρά για κάτι. Και έχει την ανάγκη να πιστέψει σε ένα καλύτερο αύριο, στην Ανάσταση.

Αυτές οι Άγιες Ημέρες, θα πρέπει να αποτελέσουν για τον κάθε άνθρωπο την ευκαιρία να αντλήσει πλήθος διδαγμάτων για τον τρόπο που πρέπει να ζει και να συμπεριφέρεται. Να προβληματιστεί για τη ζωή που κάνει και για το βαθμό που αυτή η ζωή συμβαδίζει με την πίστη του. Πολλές φορές, η προσπάθειά μας ν' ανταποδώσουμε τα πυρά που δεχόμαστε καθημερινά μόνο σ' έναν διαρκή πόλεμο οδηγεί. Σ' έναν πόλεμο, με οδυνηρές πολλές φορές συνέπειες, που στο τέλος καταντούμε να χάσουμε την ίδια μας τη ψυχή. Αξίζει; Και βέβαια όχι!

Έχουμε ακόμα την δυνατότητα να προσεγγίσουμε πραγματικά την αλήθεια και το μυστήριο της υπάρξής μας.

Όσο γραφικό κι αν μοιάζει, ουσιαστικά η αληθινή αγάπη, η ταπεινότητα, η υπομονή, η αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν είναι που θα μας λυτρώσουν από τα πάθη μας και θα μας βοηθήσουν ν’ ανεβούμε τον Γολγοθά... για να χαρούμε την Ανάσταση.  H Aνάσταση του Χριστού, είναι σύμβολο ελπίδας και αισιοδοξίας και της δικής μας Ανάστασης. Του καθενός ξεχωριστά αλλά και της πατρίδας μας που όχι μόνο εξακολουθεί να είναι διχοτομημένη αλλά συγχρόνως και προδομένη από τους «Φαρισαίους» εταίρους της.

Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους!