Το τελευταίο δεκαήμερο, δεν ξέρω πόσες ιστορίες φίλων και γνωστών άκουσα, οι οποίοι έπεσαν θύματα ληστείας. Άλλους τους διέρρηξαν το σπίτι,  κάποιους έσπασαν το τζάμι του αυτοκινήτου τους κλέβοντας ότι είχαν μέσα..(χώρια οι ληστείες σε κοσμηματοπωλεία, αρτοποιεία, περίπτερα και παντός είδους καταστήματα, που έγιναν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο).

Κάποιοι μάλιστα είχαν το κουράγιο και έβγαλαν και φωτογραφίες, ενδεικτικές της διάρρηξης και τις ανάρτησαν στην προσωπική τους σελίδα στο facebook, προειδοποιώντας τους φίλους τους να είναι πολύ προσεκτικοί γιατί η Κύπρος δεν είναι πια και τόσο "αθώα"...

Θλίβομαι.. Απογοητεύομαι στη σκέψη ότι εγώ μεγάλωσα σε μια γειτονιά όπου το κλειδί της πόρτας μας, μπορεί να το αφήναμε μια ολόκληρη μέρα από την έξωτερική πλευρά, χωρίς ποτέ κανείς να επιχειρήσει να μας ληστέψει. Τα καλοκαιρια, κοιμόμασταν ξέγνοιαστοι με όλα τα παράθυρα ανοιχτά χωρίς καν να μας περάσει από το μυαλό ότι κάποιοι θα έρθουν να μας κλέψουν. Οι γονείς μου, θυμάμαι, αρκετές φορές έτυχε να παραλείψουν να κλειδώσουν τα αυτοκίνητά τους χωρίς κανείς να τα πάρει και να φύγει.. Όχι δεν ήταν θέμα αφέλειας..ήταν απλά πιο αγνά εκείνα τα χρόνια.. Τολμά κανείς να κάνει σήμερα κάτι τέτοιο;

Τις προάλλες, μια γειτόνισσα που είχε απλώσει τα ρούχα της στην αυλή, ευχόταν να μη βρέξει για να στεγνώσουν μέχρι το βράδυ οπότε θα τα μάζευε ούτως ή άλλως, από φόβο μήπως κλέψουν- όχι τα δικά της ρούχα...αλλά τα πουκάμισα και τα παντελόνια του γιου της, που όπως μου εξηγούσε είχαν κάποια αξία!! Αν είναι δυνατόν..(!) Γέλασα μαζί της αλλά μετά, όταν το καλοσκέφτηκα, πλέον  για να πεταχτείς μέχρι το περίπτερο κλειδώνεις.. Μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν θα είσαι εσύ ο επόμενος στόχος για να καθυσηχάζεις κι άλλους;

Όχι, δε θα ρωτήσω πώς κατάντησε ο κόσμος... θα ρωτήσω πως κατάντησαν τον κόσμο.. Κλέφτες υπήρχαν πάντοτε.. Σημερα όμως, είμαι σίγουρη πως πολλούς από αυτούς, η ανάγκη τους σπρώχνει να αναγκάζονται να κλέβουν.,, Το ένστικτο της επιβίωσης, γίνεται όλο και πιο έντονο, ειδικά για τους ανθρώπους που δεν έχουν πόρους από πουθενά και δεν ξέρουν πως θα ζήσουν. Αν δεν διαθέτουν ούτε ακέραιο χαρακτήρα, αντάξιο των δύσκολων συνθηκών που βιώνουμε, οι στιγμές αδυναμίας είναι πολλές και οι πειρασμοί του εύκολου χρήματος μεγάλοι, διακινδυνεύοντας ακόμα και την ίδια τους την ελευθερία. Αφήστε το πόσο  προκλητικό είναι, να βλέπεις καθημερινά στην τηλεόραση ανθρώπους, οι οποίοι έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την άθλια οικονομική κατάσταση της Κύπρου και που έπρεπε να είχαν πάει σπίτι τους προ πολλού, να έχουν ακόμη το θράσος να εκφέρουν και άποψη για την ανάκαμψη της οικονομίας. Δε θέλει και πολύ κανείς για να λυγίσει, αν έχει και μια προδιάθεση..

Δεν δικαιολογώ κανέναν κλέφτη. Το να κλέβει, δεν είναι η λύση στα όποια προβλήματα αντιμετωπίζει κανείς. Είναι πέρα για πέρα ανήθικο και συνιστά τιμωρία. Μια μορφή "βιασμού" για το θύμα... Αλλά όλα έχουν μια εξήγηση...και σε πολλές περιπτώσεις, πίσω απ' αυτή την εξήγηση κρύβεται μια τραγική ιστορία...

Από την άλλη μεριά, όλο και πιο συχνά, βλέπω στους δρόμους ανθρώπους να πουλάνε φράουλες, λουλούδια, περιοδικά... Κάποιοι στα φανάρια, άλλοι από πόρτα σε πόρτα...Ενδεχομένως να πωλούν κι άλλα μικροπράγματα για να ζήσουν..  Πολλοί θα σκεφτούν, μα εμάς μας περισσεύουν τώρα για να βοηθήσουμε; Κάποιους τους περισσεύουν.. Και επειδή η δουλειά, σε αντίθεση με το να κλέβεις, δεν είναι ντροπή, όποιος μπορεί να βοηθήσει, δίνει ελπίδα στον συνάνθρωπό του ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες..

Το ίδιο ισχύει και με τα κοινωνικά παντοπωλεία.  Είναι συγκινητική η ανταπόκριση του κόσμου που αγκάλιασε αυτές τις ανθρώπινες, αλληλέγγυες πρωτοβουλίες, στηρίζοντάς τις όπως μπορεί και στέλνοντας μηνύματα ανθρωπιάς. Και είναι κρίμα να υπάρχουν άνθρωποι-γιατί υπάρχουν- που εξακολουθούν να είναι κατά των συναυλιών αγάπης που αποσκοπούν στην συγκέντρωση τροφίμων για τους συνανθρώπους μας. Μακάρι να μην χρειαζόταν να γίνουν ποτέ αυτού του είδους οι ενέργειες. Αλλά η νέα πραγματικότητα της Κύπρου, καλώς ή κακώς, τις καθιστά αναγκαίες και καλεί όλους μας, να φανούμε αντάξιοι των περιστάσεων.

Περνάμε δύσκολα.. Άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο. Ας μη χάσουμε όμως το κουράγιο και την αισιοδοξία μας. Να φανούμε αντάξιοι της γενναιότητας των προγόνων μας! Μπορεί να μας κούρεψαν τις καταθέσεις αλλά τα "μουστάκια" των παππούδων μας, δεν κουρεύονται!!!