Αχ αυτός ο ψευτοκοσμάκης..! Ήταν μια από τις χαρακτηριστικές κουβέντες του παππού μου. Όταν «έφυγε», είχε στις πλάτες του σχεδόν ένα αιώνα ζωής και τα μάτια του είχαν δει πολλά... Κάθε φορά που την έλεγε, αναστέναζε βαθιά και ήταν συνήθως μετά το τέλος της διήγησης κάποιας ιστορίας από τα παλιά. Όταν μετά τον πόλεμο, όλοι οι πρόσφυγες,   ανάμεσά τους και ο ίδιος, έχοντας χάσει ξαφνικά όχι μόνο περιουσίες ολόκληρες αλλά είδαν με τον πιο βίαιο τρόπο τις οικογένειες τους να ξεκληρίζονται, προσπαθούσαν από το μηδέν να μαζέψουν τα κομμάτια τους, να ξανασταθούν στα πόδια τους, να δουλέψουν σκληρά και να στερηθούν πολλά για να έχουν τουλάχιστον ένα πιάτο φαί στο τραπέζι. Δεν κλάφτηκε, δεν έγλειψε, δεν δανείστηκε από κανένα, τίποτα ποτέ. Και όμως, κατάφερε με αξιοπρέπεια να επιβιώσει και αυτός και η οικογένεια του. «Η μεγαλύτερη δύναμη είναι η ανάγκη», έλεγε.

Αχ αυτός ο ψευτοκοσμάκης(!) Τα τελευταία 24ωρα στριφογυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου η κουβέντα του. Γιατί σαν ψέμα είναι όλο αυτό που μας συμβαίνει. Έτσι όπως κατάντησαν την οικονομία μας οι αδίστακτοι μεγαλοκαρχαρίες. Μια μορφή προσφυγιάς δεν είναι κι αυτό που ζούμε; Σου αρπάζουν ξαφνικά τις περιουσίες σου…τα χρήματα για τα οποία δούλεψες σκληρά και προορίζονταν είτε για το γάμο σου, είτε για τις σπουδές των παιδιών σου, για μια δύσκολη στιγμή...για οτιδήποτε! Ήταν δικά σου και μπορούσες να τα χαρίσεις ακόμα… Όχι όμως να σου τα αρπάξουν ξαφνικά, χωρίς να σε ρωτήσουν, επειδή κάποιοι «εξυπνότεροι», οι οποίοι προφανώς και δεν δούλεψαν καθόλου σκληρά κι ας τα’ παιρναν χοντρά, δεν έκαναν καθόλου σωστά τη δουλειά τους, να πρέπει να επωμιστείς εσύ τις τεράστιες, αδικαιολόγητες, τραγικές ευθύνες τους!

Όχι, δεν ασπάζομαι τη γνώμη αυτών που λένε ότι «Η Κύπρος ζει ένα δεύτερο ’74». Σε καμία περίπτωση αυτό που ζούμε τώρα δεν θα μπορούσε να φτάσει το μεγαλείο της τραγωδίας του 74. Τώρα χάθηκαν μόνο χρήματα. Τότε χάθηκε κόσμος! Μπορούμε όμως να παραδειγματιστούμε από τον τρόπο που τα κατάφεραν οι γονείς και οι παππούδες μας. Να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι θα περάσουμε δύσκολα μέχρι να ανακάμψουμε και πάλι αλλά να  πιστέψουμε αληθινά ότι μπορούμε να ξαναζήσουμε όμορφα σ’αυτό τον τόπο, κάνοντας όνειρα. Να πάψουμε να μοιρολογούμε γιατί στην τελική τίποτα δεν αλλάζει.

Ναι! Τώρα είναι η ώρα να αυτοπροσδιοριστούμε σαν άνθρωποι,  να πειθαρχήσουμε τους εαυτούς μας που, ουκ ολίγες φορές, ξαστοχούν της ουσίας και να ξανασυστηθούμε και σε μας τους ίδιους και στους γύρω μας. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε και να πετύχει, έχοντας μόνο πενιχρά μέσα. Γιατί αυτός που έχει τα πάντα, δε βρίσκει το λόγο να μπει σε μια τέτοια διαδικασία.
Όλο αυτό που ζούμε έπρεπε να γίνει. Ίσως όχι όπως έγινε αλλά έπρεπε με κάποιο τρόπο να καταλάβουμε πόσο είχαμε ξεφύγει από το είναι μας…

Τώρα μάς δίνεται μια ευκαιρία να αποδείξουμε ότι και μαχητές είμαστε, και την πατρίδα μας αγαπάμε και θα παλέψουμε για το μέλλον της. Το μέλλον μας. Και αν αποδειχθεί ότι την αγαπάμε αληθινά την Κύπρο και δεν της γυρίσουμε την πλάτη, τότε θα γίνει και πάλι δυνατή. Από τραύματα άλλωστε, άλλο τίποτα αυτός ο τόπος. Είναι χρέος μας, όμως, να τα επουλώσουμε και να συνεχίσουμε. Το οφείλουμε στην πατρίδα μας, στους εαυτούς μας και φυσικά στις επόμενες γενιές. Όπως έπραξε και για μας η προηγούμενη γενιά. Την Ιστορία την ξέρουμε. Ώρα να γράψουμε τη δική μας...