Δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει… ίσως να είναι η πιο χιλιοειπωμένη φράση αυτές τις ημέρες. Ειδικά μετά το ΟΧΙ, της βουλής, το αίσθημα υπερηφάνειας που δεν υποταχτήκαμε στην…  «διάδοχο του Χίτλερ», όπως αποκαλείται η Άνγκελα Μέρκελ,  δε θα μπορούσε να μη συνδυαστεί και με ένα μούδιασμα για το τι θα γίνει απ’ εδώ και πέρα… Υπάρχει τελικά βιώσιμο σχέδιο Β’; Πότε θα ανοίξουν οι τράπεζες; Διαπραγματευόμαστε σωστά με Γερμανία απ’ τη μια και Ρωσία απ’ την άλλη; Πως φτάσαμε ως εδώ;

Άγχος, ανασφάλεια, πανικός, προβληματισμός, αγανάκτηση, αδικία, προδοσία. Αισθήματα που όλοι λίγο πολύ αισθανθήκαμε και αισθανόμαστε απ’ εκείνο το … μαύρο πρωινό της 16ης Μαρτίου, που διαπιστώσαμε την απάτη που στήθηκε εις βάρος μας. Εις βάρος μικροκαταθετών που οι κατ’ ευφημισμό Ευρωπαίοι «εταίροι και φίλοι μας», επιχείρησαν να ληστέψουν «νόμιμα» ενώ κοιμόντουσαν, για να σωθεί... άκουσον-άκουσον, η οικονομία που κατέστρεψαν άλλοι… Η λέξη εξωφρενικό είναι πολύ λίγη για να περιγράψει όλο αυτό που ζούμε!

Τελικά οι μάσκες έπεσαν… Όχι δεν είναι εφιάλτης! Όλη αυτή η ιστορία είναι μια τραγική πραγματικότητα που τη ζούμε. Μας την επέβαλαν με τον χειρότερο τρόπο οι… κατά τ’ άλλα υποτιθέμενοι «φίλοι μας» που- αφελώς προφανώς- νομίζαμε ότι με τις «εποικοδομητικές συζητήσεις», τα χαμόγελα και τις χειραψίες μαζί τους, θα μας χαρίζονταν. Χα! Οι... «κόκκινες γραμμές», που θα προστάτευαν πάση θυσία τις καταθέσεις των πολιτών, έγιναν ανέκδοτο αφού εν τέλει, όχι μόνο δεν εφαρμόστηκαν, αλλά άφησαν και αρκετό κόσμο να αισθάνεται προδομένος, που προεκλογικά, βασίστηκε σ’ αυτές…

Τώρα, αναγκαστικά προσπαθούμε να βγούμε όσο το δυνατό λιγότερο τραυματισμένοι απ’ αυτήν την τραγική πραγματικότητα, όσοι τουλάχιστον διατίθενται να μείνουν σ’ αυτό τον πολύπαθο τόπο, που όπως κατάντησαν την οικονομία του, όχι μόνο οι ξένοι καταθέτες και επενδυτές θα είναι όπου φύγει-φύγει θέλοντας να ξεχάσουν το πατατράκ του ξαφνικού κουρέματος που έπαθαν το πρωί του Σαββάτου αλλά και αρκετοί Κύπριοι, νέοι ως επί το πλείστον, που ήδη άρχισαν να ετοιμάζουν βαλίτσες και βιογραφικά, να φρεσκάρουν τις γνώσεις τους στις ξένες γλώσσες, να αναθερμαίνουν τις σχέσεις τους με φίλους και γνωστούς που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό και να αναζητούν την τύχη τους οπουδήποτε αλλού, εκτός απ’ εδώ, εκτιμώντας- όχι αδίκως- ότι το μέλλον τους στην Κύπρο, εκ των πραγμάτων δε μπορεί πια να είναι όπως το ονειρεύτηκαν. Κατ’ ακρίβεια, για να το πω όπως μου το’ πε ένας φίλος «Εν, έχουμε κανένα μέλλον δαμέ έτσι που μας εκαταντήσασιν».

Άραγε θα μάθουμε ποτέ ποιοι είναι αυτοί οι «προνομιούχοι» μεγαλοκαταθέτες που είχαν τα «κονέ» με αυτούς που γνώριζαν τη βόμβα που θα έσκαγε, οι οποίοι φρόντισαν να τους προφυλάξουν, συμβουλεύοντάς τους να αποσύρουν εγκαίρως τις καταθέσεις τους για να μην πέσουν και αυτοί θύματα, με όλους τους… απλούς πολίτες! Κάποιοι τους είπαν προδότες! Ναι είναι προδοσία η πράξη τους. Αλλά αμφιβάλλω αν οποιοσδήποτε άλλος καταθέτης είχε αυτή την πληροφορία θα έπραττε κάτι άλλο… Καλώς ή κακώς, έτσι έχουν τα πράγματα!

Γίναμε εν μια νυχτί πρώτο θέμα σε όλα τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων! Ποτέ άλλοτε Ευρωπαίοι πολίτες δεν έχουν βιώσει κάτι τέτοιο. Ακόμη και όσοι αγνοούσαν την ύπαρξή μας, συμπάσχουν πια μαζί μας. Με τους γονείς που έχουν παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό και δεν μπορούν να καταθέσουν χρήματα στο λογαριασμό τους με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να δανείζονται χρήματα δεξιά κι αριστερά, τους συνταξιούχους που δεν έχουν καν κάρτες για να πραγματοποιήσουν τις συναλλαγές τους και τα μετρητά τους τελειώνουν, με όλους αυτούς που έχουν ένα σωρό δάνεια και όλους εκείνους που εδώ και χρόνια κάνουν δυο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα και είναι άδικο να στερηθούν έστω και ένα ευρώ γιατί σκοτώνονται για να το κερδίσουν. Είναι συγκινητικό να βλέπεις κόσμο που δεν ζει στην Κύπρο να στέλνει μηνύματα συμπαράστασης στους Κυπρίους! Να βγαίνει να διαδηλώνει, να αισθάνεται υπερήφανος για το ΟΧΙ της Κυπριακής Βουλής.

Οι ώρες είναι κρίσιμες. Κι όμως, εξακολουθούμε να βλέπουμε διαξιφισμούς και τσακωμούς από τηλεοράσεων, ραδιοφώνων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης μεταξύ πολιτικών, τεχνοκρατών, πολιτών εάν τελικά πήγαμε καλά προετοιμασμένοι για διαπραγμάτευση ή με το σταυρό στο χέρι, αν ο Σαρρής ήταν πολύ λάθος επιλογή του Αναστασιάδη, αν ο Αναστασιάδης υπέδειξε στο Σαρρή πως να ενεργήσει και άλλα πολλά που τώρα δεν έχουν θέση. Ούτε είναι ώρα τώρα να επιρρίπτουμε ευθύνες στη νυν και τις προηγούμενες ηγεσίες. Ας συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι αυτές τις δύσκολες ώρες πρέπει να’ μαστε ενωμένοι και στόχος μας να είναι το κοινό καλό. Αυτή τη στιγμή την τύχη μας την διαχειρίζονται αυτοί που εμείς επιλέξαμε. Η έκβαση αφορά όλους!

Ο Μαχάτμα Γκάντι είπε κάποτε πως «το "όχι" που ειπώθηκε κατηγορηματικά, είναι καλύτερο από το "ναι" που ειπώθηκε μόνο και μόνο για να χαρεί κάποιος ή -το χειρότερο - για να αποφευχθούν κάποια προβλήματα». Δεν συμβιβαστήκαμε! Και καλά κάναμε! Γενναιότητα έχουμε σίγουρα… Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι η ιστορία θα μας δικαιώσει!