Λίγο πριν την Κυριακάτικη εξόρμηση στη Λεμεσό για την καρναβαλίστικη παρέλαση, βρέθηκα στα jumbo-κλασικά- για να βρω και γω τη μάσκα μου. Αν και αυτές τις μέρες οι μάσκες είναι πιο επίκαιρες από ποτέ,  αφού όλο και κάτι θα βάλουμε για την πλάκα μας, αντικρίζοντας την πλειάδα επιλογών από μάσκες στα ράφια, σκεφτόμουν πως  ταυτόχρονα, επίκαιροι είναι κι όλοι εκείνοι που δεν τις βγάζουν ποτέ!

Τις φοράνε ολόχρονα-μόνιμοι μασκοφόροι- αφού έμαθαν πια να ζούνε με αυτές. Μόνο που δεν είναι πάντα διασκεδαστικοί, αφού κάτω απ’ τα ψεύτικα χαμόγελα, τις υποσχέσεις και τις κολακείες, μας παρασέρνουν, ενεργώντας ουσιαστικά σε βάρος μας…
Είναι περιττό να αναφέρω πρόσωπα. Αρκεί μόνο να πω, πως σ’ όλους αυτούς τους μασκαράδες, οφείλεται όλο αυτό το αρνητικό κλίμα που επικρατεί τον τελευταίο καιρό σε πολλές χώρες, ανάμεσά τους, δυστυχώς και η Κύπρος και που προφανώς, δε βιάζεται να τις αποχαιρετίσει, προτού μεταμορφώσει τους περισσότερους ανθρώπους, από αισιόδοξους, αξιοπρεπείς, εργατικούς, ευγενείς, τίμιους και φιλόξενους που ήταν, όταν ακόμα η οικονομία ήταν στα φόρτε της, σε ξενιτεμένους, άνεργους, απελπισμένους, οικογενειάρχες ζητιάνους αν όχι και κλέφτες για να ζήσουνε, όπως ακούμε να συμβαίνει συνεχώς σε άλλες ομοιοπαθούσες χώρες, που η οικονομία τους έπιασε πάτο.

Το παράξενο, βεβαίως, είναι ότι κάποιοι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Εξακολουθούν να κάνουν την ίδια πολυτελή ζωή, να ξοδεύουν αλόγιστα τα χρήματά τους εδώ και κει, ακόμα και αν όλοι γύρω τους γνωρίζουν ότι δεν τους παίρνει να το κάνουν. Αρνούνται απλά να βγάλουν την όμορφη μάσκα τους γιατί έχουν ταυτιστεί πλέον μαζί της από τότε που… λεφτά υπήρχαν (έστω και πλαστικά) και έπρεπε με κάθε τρόπο να τα «δείξουν», παρασέρνοντας μαζί τους και ένα σωρό άλλους, να φτάσουν στο σημείο να δανείζονται για να αγοράσουν φίρμες και να τις κάνουν «πασαρέλα», ασχέτως αν στην πραγματικότητα δεν έχουν να πληρώσουν τα φροντιστήρια των παιδιών τους ή την γυναίκα που τους καθαρίζει το σπίτι (της τράπεζας).

Κάποιες φορές, είναι να απορείς με κάποιους ανθρώπους και άλλες να παρακαλάς να ήσουν και συ στον κόσμο σου και να μην αντιλαμβανόσουν τι γίνεται γύρω σου. Να αγχώνεσαι μόνο για το «ποιο προσωπείο θα βάλω σήμερα;», αναλόγως με το που θα πας και ποιους θα συναντήσεις. Για όλα τ’ άλλα, ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Για πόσο ακόμα βέβαια, δεν ξέρω…

Περιμένοντας στην ουρά για να πληρώσω και παρατηρώντας τον κόσμο γύρω μου, σκεφτόμουν πως ίσως ένα από τα καλά της κρίσης, είναι ότι αρκετοί θα’ ναι εκείνοι που θα ξυπνήσουν απ’ το λήθαργο και θα αναγκαστούν να επανέλθουν στην πραγματικότητα. Όταν βιώσουμε για τα καλά στο πετσί μας την κρίση- γιατί ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα όπως λέει και μια καλή συνάδελφος που το κατέχει καλά το θέμα-τότε αναγκαστικά οι «μάσκες» θα πέσουν και δυστυχώς για κάποιους, η πραγματικότητα δε θα είναι και τόσο γκλάμουρους. 

Θα στερηθούμε-οι περισσότεροι τουλάχιστον- για να τα βγάλουμε πέρα, θα αφήσουμε στην άκρη τα περιττά για να εξοικονομήσουμε χρήματα για τα απαραίτητα και το… λατρεμένο τουπέ, δε θα μείνει σε πολλούς. Νόμίζω…
Για την ώρα, καρναβάλια έχουμε. Θα ντυθούμε, θα μασκαρευτούμε,  θα βγούμε, θα διασκεδάσουμε γιατί αυτό προστάζει και το έθιμο και ειδικά αυτούς τους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, όχι μόνο είναι σημαντικό να κρατάμε τουλάχιστον τις παραδόσεις μας - ευτυχώς αυτές δεν μπορούν να μας τις πάρουν- αλλά ούτε και η μοιρολατρία δε βοηθάει. Οι Μαντάμ Σουσούδες και οι Μαρίες Αντουαννέτες, έχουν την τιμητική τους αυτές- μόνο- τις ημέρες. Με όση τουλάχιστον όρεξη μας έμεινε, ας μπούμε και μεις στο πνεύμα. Όχι της υποκρισίας αλλά της γιορτής! Και έχει ο Θεός…

Καλή Σαρακοστή σε όλους!