Κάποιοι δηλώνουν αιώνια ερωτευμένοι μαζί τους. Κάποιοι άλλοι, καταριούνται την ώρα και τη στιγμή που έπεσαν στα δίχτυα τους! Ενώ δε λείπουν και κείνοι διστυχώς, που είτε φανερά, είτε υποσυνείδητα, θεωρούν ότι οι γυναίκες, οφείλουν να είναι υποταγμένες υπηρετώντας αιώνια τους άνδρες!

 Ο δυναμισμός τους, η ευαισθησία, η εξυπνάδα, η πονηριά, το πάθος τους και τόσα άλλα χαρίσματα που διαθέτουν οι γυναίκες, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για δεκάδες συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες, οι οποίοι δημιούργησαν αριστουργήματα αφιερωμένα σ’αυτές. Τις θαυμάζουν, τις φοβούνται, τις παραδέχονται, τις μιμούνται, τις εκδικούνται, τις ανταγωνίζονται, τις υποβιβάζουν, τις μειώνουν, τις εκμεταλλεύονται, τις δοξάζουν, τις εξευτελίζουν, τις ζηλεύουν, τις αγαπούν! Αναλόγως με το πού ζει και τι κάνει η κάθε γυναίκα σήμερα.

Παρότι πιστεύω πως ό,τι αγαπάμε και αξίζει να τιμάμε δεν έχει συγκεκριμένη μέρα που επιβάλλεται να το δείξουμε, εντούτοις, μέρες, σαν και τη σημερινή, τη Γιορτή της Γυναίκας ή αλλιώς τη Διεθνή Ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών, τις χαίρομαι και με συγκινούν ιδιαίτερα. Γιατί η μέρα αυτή, έχει βαθύτερες ρίζες. Μια μεγάλη ιστορία, που χρονολογείται από τις αρχές του 20ου αιώνα, την οποία  κάθε γυναίκα  που σέβεται τον εαυτό της, οφείλει όχι απλά να γνωρίζει αλλά να αισθάνεται και περήφανη για το φύλο της.

Εκατόν πενήντα και πλέον χρόνια πριν, συγκεκριμένα στις 8 Μαρτίου του 1857, σε ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες πήραν την πολύ γενναία- για τα δεδομένα της εποχής πρωτοβουλία, να ξεσηκωθούν μέσα από μια μεγάλη εκδήλωση διαμαρτυρίας, ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. 52 χρόνια μετά, το 1909, με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών, γιορτάστηκε η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, η οποία με πρόταση  της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin, καθιερώθηκε δύο χρόνια μετά. Ενδιάμεσα βεβαίως, ακολούθησαν εκατοντάδες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας από γυναίκες-σύμβολα, που διεκδικούσαν-σθεναρά όχι αστεία- αυτά που εμείς σήμερα θεωρούμε στοιχειώδη! Ίσα δικαιώματα με τους άνδρες, καλύτερες συνθήκες εργασίας, σεβασμό και ανεξαρτησία. Και πέτυχαν πολλά! Από το 1977, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, τιμάται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με στόχο την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

Το θλιβερό βεβαίως είναι, πως παρά τους μακροχρόνιους δυναμικούς αγώνες, η καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών συνεχίζεται σε πολλές γωνιές του κόσμου. Την ίδια στιγμή που κάποιες γυναίκες, απολαμβάνουν τον σεβασμό και την εκτίμηση όπως αξίζει σε κάθε άνθρωπο, κάποιες άλλες γυναίκες από μικρά κοριτσάκια βιώνουν τη βία σε όλο της το μεγαλείο, την κακομεταχείριση, τον εξευτελισμό, τις αναγκαστικές εκτρώσεις, τη φτώχεια και γενικότερα μια ζωή γεμάτη πόνο και δυστυχία που και σε ταινία να τα βλέπαμε θα θέλαμε αμέσως να αλλάξουμε κανάλι! Αυτές οι γυναίκες, δεν ξέρουν τι σημαίνει «Γιορτή της Γυναίκας», και πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μάθουν ποτέ…

Σήμερα, παρότι η ημέρα έχει χάσει το πολιτικό της νόημα, σε πολλές γωνιές του πλανήτη, ο αγώνας για ίσα δικαιώματα παραμένει ισχυρός! Οργανώσεις, κινήματα και σύνδεσμοι που πάσχισαν για τη σωστή αξιολόγηση της θέσης των γυναικών στην κοινωνία, είναι στους δρόμους και εξακολουθούν να μάχονται για όλες εκείνες τις γυναίκες που περιμένουν ακόμα να κερδίσουν μια καλύτερη θέση στην κοινωνία όπου ζουν.

Απ’ την άλλη μεριά, σε πάρα πολλές χώρες, ανάμεσά τους και η Κύπρος, η μέρα αυτή αποτελεί κυρίως μια ευκαιρία για τους άνδρες, να δείξουν έμπρακτα την αγάπη και το σεβασμό τους στις γυναίκες. Σήμερα, εκατοντάδες άνδρες θα σπεύσουν να αγοράσουν δώρα και λουλούδια στις γυναίκες ή τις κοπέλες τους. Αυτή η χειρονομία, σίγουρα θα τους δώσει μεγάλη χαρά! Η ουσία όμως είναι να μην είναι πρόσκαιρη ούτε υποκειμενική. Αλλιώς δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Πως πετυχαίνεται αυτό; Μόνο μέσα από τον αληθινό σεβασμό όχι μόνο απέναντι στη γυναίκα που έχει ο καθένα δίπλα του αλλά προς όλες τις γυναίκες! Και αναφέρομαι σε εκείνο τον σεβασμό που δεν τον επιβάλλει καμία γιορτή και κανένας νόμος … προκύπτει μέσα από τις αρχές και τις αξίες του καθενός.

Αρκετοί μας χαρακτηρίζουν  το «ωραίο φύλο». Άλλοι πάλι, δε λένε να ξεκολλήσουν από  το «ασθενές ». Κακά τα ψέματα! Σε καμία περίπτωση οι άνδρες δεν είναι ίδιοι με τις γυναίκες! Άλλωστε αυτό είναι και το ωραίο της υπόθεσης! Μπορούν ωστόσο να αποδείξουν, ότι αν μη τι άλλο είναι ίσοι."