Το πρωί, όταν άνοιξα το γραμματοκιβώτιο, έχοντας βασικά στην έννοια μου τον φάκελο της ΑΗΚ και τον… μαγικό αριθμό που θα έκρυβε, ήρθα αντιμέτωπη με ένα σωρό φυλλάδια, τα οποία σκορπίστηκαν στο δάπεδο. Όχι, δεν ήταν διαφημιστικά από πίτσες, χάμπουργκερ και κρέπες, ως συνήθως.. Ήταν ένα σωρό διαφημιστικά των υποψηφίων προέδρων, οι οποίοι θέλουν φυσικά...τι άλλο; Να γίνουν «Ηγέτες» της Κύπρου, με τη βοήθεια και της δικής μου ψήφου.

Και επειδή από τα περιβόητα debate τους, δεν μπορώ να πω ότι έβγαλα άκρη, είπα να τους ρίξω μια ματιά, μπας και καταλήξω κάπου. Πάντως, η αλήθεια να λέγεται! Μόνο στην Κύπρο έχουμε τόοοσες πολλές επιλογές!!

Όσο για το όραμά τους; Με εξαίρεση την «Ουτοπία», που τόσα χρόνια ακούμε και είναι αναμφίβολα μια κατηγορία… από μόνη της... αρκετές θέσεις των υποψηφίων που αλληλοτρώγονται καθημερινά με την πρώτη ευκαιρία, δε διαφέρουν και τόσο. Είναι απλά γραμμένες με διαφορετική διατύπωση. Ναι! Αν μπείτε στη διαδικασία να τις διαβάσετε και σεις, χωρίς να είστε προδιατεθειμένοι υπέρ ή εναντίον κανενός, θα διαπιστώσετε, αναλύοντάς τις, πως αυτοί οι άνθρωποι, μπορεί να διαφωνούν για όλα όσα συνέβησαν στο παρελθόν.. όχι όμως και για όλα όσα θεωρούν ότι θα βοηθήσουν την Κύπρο και όλους εμάς κατ’ επέκταση, τους πολίτες της, να επιβιώσουμε  και να πάρουμε και πάλι τα πάνω μας, στο μέλλον!

Σημασία βεβαίως δεν έχει μόνο να θέλεις… Εξάλλου, δε νομίζω  να υπήρξε πρόεδρος που  να μην ήθελε το καλύτερο για τη χώρα του. Να λύσει το Κυπριακό, να’ χουμε εύρωστη οικονομία, να υπάρχουν δουλειές για όλους, τουρισμός,  πολίτες που ούτε κατά διάνοια διαμαρτύρονται κάθε τρεις και λίγο έξω από τη βουλή ή το υπουργείο οικονομικών για την παιδεία, την υγεία, την ανεργία, τα επιδόματα που δεν λαμβάνουν πια, τις υπερχρεωμένες τράπεζες που δεν έχουν πλέον χρήματα για να τους δώσουν και για όλες εκείνες τις περικοπές που επέβαλε το άγνωστο μέχρι πρότινος «παρεάκι» που απαρτίζει την Τρόικα.
 Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο θα προσπαθήσει να το πετύχει… χωρίς να φέρει τους υποστηρικτές του προ… εκπλήξεως, όχι και τόσο ευχάριστης με τους χειρισμούς και τα… καμώματά του. Να τηρήσει τις υποσχέσεις του, να βάλει πράγματι τον πολίτη πάνω απ’ όλα και οι αποφάσεις που θα λαμβάνει να είναι πάντα με γνώμονα τον λαό της Κύπρου. Ε, κι αν κάνει και κανένα λάθος, άνθρωπος είναι, θα τον συγχωρέσουμε, εάν φυσικά τολμά να λέει “mea culpa”..

Υπάρχουν άραγε ηγέτες σήμερα; Πολύ μεγάλη κουβέντα για να την αναμασάμε συνέχεια. Ωστόσο, θέλω πολύ να πιστέψω πως ναι! Σίγουρα όχι και οι 11 υποψήφιοι-σε καμία περίπτωση για την ακρίβεια- αλλά κάποιοι μπορούν να βοηθήσουν την Κύπρο να ανακάμψει! Έχω την ανάγκη να το πιστέψω και γω και ο περισσότερος κόσμος, ειδικά αυτούς τους χαλεπούς καιρούς.
Όπως τα παραμύθια, που παρά τις αντιξοότητες στις ζωές των ηρώων,  πάντα κάτι καλό επιφυλάσσει το τέλος για όλους. Και το αδιέξοδο, διαδέχεται ένας δρόμος ελπίδας και αισιοδοξίας. Εντάξει, καμιά φορά χρειάζονται και οι αυταπάτες…

Αυτή τη βδομάδα, λόγω επαγγέλματος, βρέθηκα σε διάφορες διαμαρτυρίες με αρκετούς αγανακτισμένους διαδηλωτές να δηλώνουν δημοσίως ότι θα απέχουν από τις εκλογές για αντιπερισπασμό. Το σκέφτηκα και γω κάποια στιγμή, για τους δικούς μου λόγους. Με την αποχή, όμως, χάνεται και η ελπίδα, δε νομίζετε; Δεν έχεις τίποτα να περιμένεις. Ε, και δε νομίζω τα πράγματα να γίνονται –πολύ – χειρότερα απ’ ότι είναι.
Έτσι, το δίλημμα, εάν τελικά αξίζει να πάω να ψηφίσω ή όχι, διαδέχτηκε το δίλημμα ποιον να ψηφίσω; Ένα δίλημμα που ίσως με συντροφεύει για τις υπόλοιπες 10 ημέρες. Μπορεί και όχι.
Όσο για τα διαφημιστικά τους; Ακόμα και η γιαγιά μου έχει εμπεδώσει ποιοι είναι οι υποψήφιοι για την προεδρία. Οπότε δεν είχα κανένα δίλημμα να τα ξαναδώ. Ανακυκλώνονται ήδη...