Ο τετραγωνισμός του κύκλου είναι ένα από τα διασημότερα μαθηματικά προβλήματα. Ένα μεγάλο πλήθος μαθηματικών, από την αρχαιότητα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα έχουν αφιερώσει μεγάλο μέρος της εργασίας τους στην προσπάθεια να τετραγωνίσουν τον κύκλο.

Η διατύπωση του είναι απλή: Ζητείται η κατασκευή με κανόνα και διαβήτη ενός τετραγώνου του οποίου το εμβαδόν να είναι ίσο με το εμβαδόν ενός δοθέντος κύκλου. Το 1882, ο μαθηματικός Φέρντιναντ Φον Λίντεμαν απέδειξε το αδύνατο της επίλυσης του προβλήματος.

Η επί αιώνες συζήτηση του γεωμετρικού αυτού θεωρήματος είχε ως αποτέλεσμα η φράση «τετραγωνίζω τον κύκλο» να υιοθετηθεί και από την κουλτούρα των μη μυημένων στα μαθηματικά, ως συνώνυμη του «επιδιώκω το ακατόρθωτο / το καταδικασμένο σε αποτυχία». Στην ελληνική γλώσσα, για παράδειγμα, η φράση «σιγά μην τετραγωνίσουμε και τον κύκλο» υποδηλώνει άρνηση συμμετοχής σε μια προσπάθεια που είναι από δύσκολο έως αδύνατο να οδηγήσει σε επιτυχία.

Ο τετραγωνισμός του κύκλου, όμως, επιχειρείται πάλι στις μέρες μας από την ηγεσία του ΑΚΕΛ σε μια προσπάθεια επανασύστασης της συνεργασίας του κόμματος με τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ (κυρίως με το ΔΗΚΟ). Και αυτό, προκειμένου, όπως επιβεβαίωσε ο βουλευτής του ΑΚΕΛ, κ. Άριστος Δαμιανού, να κατακτηθεί ο μεγάλος…
ιδεολογικός στόχος του κόμματος, δηλαδή να αποτραπεί η εκλογή στην προεδρία του Νίκου Αναστασιάδη. Ως εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, ο κ. Δαμιανού δήλωσε την περασμένη Δευτέρα (23 Απριλίου) ότι «οι προεδρικές εκλογές δεν είναι θέμα επιλογής προσώπου αλλά πολιτικών αρχών». Στο τέλος όμως είναι θέμα επιλογής προσώπου, καθώς, όπως είπε, «το ΑΚΕΛ θεωρεί ότι πρέπει να καταβληθεί προσπάθεια ώστε να μην εκλεγεί ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ». Άλλη προτεραιότητα, προφανώς, δεν υπάρχει.

Είναι όμως δυνατόν τα κόμματα που μόλις πριν από εννιά μήνες ήλθαν σε μια βίαιη μετωπική σύγκρουση κάτω από τα βάρος των αγεφύρωτων διαφωνιών τους σε όλα τα θέματα πολιτικής (κυπριακό, οικονομία, θεσμούς κ.ά.) να επανασυγκολλήσουν τη συνεργασία τους; Είναι δυνατόν, δυο κόμματα που και κατά τη διάρκεια της τετραετούς σχεδόν, συγκυβέρνησής τους δεν συμφωνούσαν σε τίποτε σχεδόν, να συμμαχήσουν ξανά για να κυβερνήσουν τον τόπο μαζί, έστω και υπό άλλο πρόεδρο;

Εάν το ΑΚΕΛ δεν αποποιείται των πολιτικών Χριστόφια που οδήγησαν το ΔΗΚΟ εκτός κυβέρνησης, εάν το ΑΚΕΛ εξακολουθεί να διατηρεί τις θέσεις του για κορυφαία ζητήματα πολιτικής που κατά το ΔΗΚΟ οδήγησαν την Κύπρο στη χρεοκοπία, εάν το ΑΚΕΛ δεν αποσύρει τις προτάσεις και θέσεις Χριστόφια που οδήγησαν το Κυπριακό στο σημερινό αδιέξοδο, αν το ΑΚΕΛ δεν στραφεί επιτέλους προς τους ευρωπαϊκούς προσανατολισμούς του ΔΗΚΟ, πώς είναι δυνατόν να συστήσουν ξανά συνεργασία;

Μοιάζει, πράγματι, να προσπαθούν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Τετραγωνίζεται ο κύκλος; Αυτό το απίθανο θεώρημα δεν εφαρμόζεται στα μαθηματικά. Όμως στην κυπριακή πολιτική ζωή έχει εφαρμοστεί στο παρελθόν. Η ηγεσία του ΑΚΕΛ κατάφερε να τετραγωνίσει τον κύκλο όχι μια φορά. Μέσα σε μια νύχτα, κατάφερε να τον τετραγωνίσει μετατρέποντας, το «ναι» σε «όχι» μέχρι το πρωί. Πριν από το 2002 θεωρείτο ως το πιο απίθανο σενάριο το ΑΚΕΛ να υποστηρίξει τον Τάσσο Παπαδόπουλο, αλλά το 2003 τον εξέλεξε πρόεδρο. Και όμως, έξι μήνες πριν από τη λήξη της θητείας του τον εγκατέλειψε κατηγορώντας τον ότι έβαλε την Κύπρο στη γωνιά. Όπως έκανε προηγουμένως και με τον Σπύρο Κυπριανού, τον οποίο ανεβοκατέβαζε στο τρένο.

Τίποτε, επομένως, δεν μπορεί να θεωρείται απίθανο. Και αν ως τώρα δεν κατάφερε να τετραγωνίσει τον κύκλο, δεν είναι γιατί λείπει η διάθεση ή γιατί προκαλούν αναστολές στην ηγεσία του ΑΚΕΛ πολιτικές ηθικές και αρχές. Είναι γιατί ο κόσμος της Κύπρου, και ο κόσμος του ΑΚΕΛ επίσης, μετά τις τόσες πικρές εμπειρίες και απογοητεύσεις έχει δείξει ότι δεν θα ανεχτεί ξανά άλλο έναν αδίστακτο και πολιτικά ανήθικο διαμοιρασμό της εξουσίας. Δεν θα επιτρέψει ξανά τη σύμπηξη κοινοπραξιών χάριν του διαμοιρασμού της εξουσίας και μόνον.