Πρεμιέρα ενός έου ντοκιμαντέρ αφιερωμένου στη ζωή, το έργο και τις ιδέες της Τζέιν Γκούντολ είναι η «σημαία» του τιμητικού αφιερώματος του National Geographic για την 50ή επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γης.
Πρόκειται βέβαια για την πολύ οικεία στους λάτρεις της άγριας ζωής πρωτοπόρο Βρετανή ανθρωπολόγο και ζωολόγο με εξειδίκευση στους χιμπατζήδες, τους οποίους μελετά επί έξι δεκαετίες στο φυσικό τους περιβάλλον στην Αφρική. Δημιουργός του ομώνυμου Ιδρύματος και του πρότυπου εκπαιδευτικού προγράμματος «Roots and Shoots», η 86χρονη σήμερα Τζέιν, «η γυναίκα που μελετώντας τους χιμπατζήδες επαναπροσδιόρισε το ανθρώπινο είδος», όπως έχει χαρακτηριστικά γραφεί, είναι επίσης πρέσβειρα Καλής Θέλησης του ΟΗΕ, συμμετέχει στο Παγκόσμιο Συμβούλιο για το Μέλλον και στηρίζει τα δικαιώματα των «μη-ανθρώπινων ζώων».
Με αφορμή τη φετινή επέτειο και την εν λόγω παραγωγή του National Geographic «Jane Goodall: Τhe Hope», η πολυβραβευμένη ερευνήτρια, ακτιβίστρια και συγγραφέας που αγάπησε από μικρή την άγρια ζωή διαβάζοντας Ταρζάν και Dr. Dolittle παραχώρησε μια ομαδική τηλεφωνική συνέντευξη σε δημοσιογράφους διάφορων μέσων από όλο τον κόσμο, στην οποία είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω – μια συνέντευξη που απόκτησε επιπλέον ενδιαφέρον με δεδομένη την κατάσταση έκτακτης ανάγκης που βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης εξαιτίας της πανδημίας.
Η ίδια πιστεύει ακράδαντα στην αξία της ελπίδας, στη δύναμη της θέλησης, στην ικανότητα κάθε πολίτη να κάνει τη μικρή ή τη μεγάλη διαφορά, στην ευθύνη που έχουμε να παραδώσουμε στις νεότερες γενιές έναν βιώσιμο πλανήτη.
Το ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα του National Geographic στο πρόσωπο και το έργο σας περιλαμβάνει στον τίτλο τη λέξη «ελπίδα».
Σε καιρούς που μια πανδημία θέτει σε δοκιμασία τις αντοχές όλης της ανθρωπότητας, η ελπίδα είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Είναι όμως αποτελεσματική;
Λοιπόν, ναι, νομίζω ότι η ελπίδα είναι πολύ σημαντική είτε μιλάμε για την επιστήμη, είτε για τη διατήρηση του περιβάλλοντος και της άγριας ζωής, είτε για κοινωνικά οράματα, είτε για την ίδια την καθημερινή μας ζωή.
Αν βαθιά μέσα σου δεν πιστεύεις ότι αυτό που κάνεις θα συγκινήσει, θα παρακινήσει, θα φέρει αποτέλεσμα, θα κάνει εντέλει τη διαφορά, τότε ποιο το νόημα να ταλαιπωρείσαι; Νομίζω ότι για πολλούς επιστήμονες, από τους γιατρούς μέχρι όσους αγωνίζονται για τη διατήρηση της άγριας ζωής –η δυσοίωνη κατάσταση της οποίας διεθνώς φαίνεται να σχετίζεται με την τρέχουσα πανδημία–, η ελπίδα έχει ζωτική σημασία.
Χρειάζεσαι, ας πούμε, μεγάλα αποθέματα αισιοδοξίας για να πιστέψεις ότι ένας ασθενής που μοιάζει «ξεγραμμένος» μπορεί τελικά να τα καταφέρει ή ότι ένα ζωικό είδος στα πρόθυρα της εξαφάνισης θα ανακάμψει χάρη στη δεύτερη ευκαιρία που εσύ του δίνεις. Για το δεύτερο, ειδικά, χρειάζεται πολλή υπομονή κι επιμονή γιατί ίσως χρειαστούν ολόκληρες δεκαετίες ώσπου να το διαπιστώσεις!
Πηγή: lifo.gr
