Το ποδόσφαιρο δυστυχώς πολλές φορές έγινε αιτία για την εμφάνιση βίαιων περιστατικών. Σε μία και μόνο όμως φορά στην ιστορία έγινε αφορμή για να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα σε δύο χώρες. Συνέβη στα 1969, ανάμεσα στις Ονδούρες και το Ελ Σαλβαδόρ.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο όμορες χώρες είχε ξεκινήσει από τις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν χιλιάδες κόσμου από το πυκνοκατοικημένο Ελ Σαλβαδόρ δημιούργησαν αμέτρητα μεταναστευτικά καραβάνια προς την γειτονική και αραιοκατοικημένη Ονδούρα. Σιγά σιγά οι μετανάστες βρέθηκαν να αποτελούν το 20% του γηγενούς πληθυσμού, και σα να μην έφτανε αυτό απέκτησαν αρκετά εδάφη στα σύνορα των δύο κρατών. Οι ντόπιοι πάμπτωχοι κάτοικοι έβλεπαν από τη μια πλευρά, ένα μοντέλο φεουδαρχίας από συμπατριώτες τους να διαθέτει τα μεγαλύτερα κομμάτια γης και την αμερικανική εταιρεία United Fruit να ανθεί από την παραγωγή των μπανανών "Τσικίτα", ενώ από την άλλη τους μετανάστες να προοδεύουν οικονομικά από την εκμετάλλευση των εδαφών που είχαν υπό την κατοχή τους. Ο αναδασμός που προχώρησε το 1962 ο δικτάτορας της Ονδούρας, Οσβάλντο Λόπες Αρεγιάνο, εξαιτίας της λαϊκής αγανάκτησης, προσέκρουσε στα συμφέροντα της ολιγαρχίας των γαιοκτημόνων και των Αμερικανικών εταιρειών, με συνέπεια να την πληρώσουν οι μετανάστες από το Ελ Σαλβαδόρ. Χιλιάδες άνθρωποι που είχαν φύγει από την πατρίδα τους για ένα καλύτερο αύριο, είχαν πλέον ένα μήνα διορία για να αφήσουν τις περιουσίες τους. Πια, θεωρούνταν παρείσακτοι τόσο στη χώρα τους, όσο και σε αυτή που τους φιλοξενούσε σχεδόν μισό αιώνα.

Τα περιστατικά ρατσισμού και βίας έκανα συχνά πυκνά την εμφάνισή τους ανάμεσα σε γηγενείς και μετανάστες, οι πολιτικές ηγεσίες ήταν στα μαχαίρια και η διπλωματία δεν φάνταζε ικανή να λύσει ουδεμία εκ των διαφορών τους. Το κράμα που μυρίζει πόλεμο είχε παρασκευαστεί, και έμενε απλώς η αφορμή.

Στις 8 Ιουνίου του 1969, οι εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου της Ονδούρας και του Ελ Σαλβαδόρ ήρθαν αντιμέτωπες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970.  Το πρώτο ματς έληξε με την Ονδούρα να κερδίζει 1-0 χάρη σε γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα, κάτι που δεν άντεξε μια νεαρή φίλαθλος από το Ελ Σαλβαδόρ η οποία και αυτοκτόνησε! Ο φανατισμός ήταν τέτοιος που δημιούργησε μια ατέλειωτη προπαγάνδα  από τα ΜΜΕ, με την κηδεία της 18χρονης Αμέλια Μπολάνιος να μεταδίδεται ζωντανά από την τηλεόραση και να δίνει το "παρών" σύσσωμη η ποδοσφαιρική ομάδα της χώρας.

Η ρεβάνς του Σαν Σαλβαδόρ επτά μέρες αργότερα, μύριζε μπαρούτι. Ο Τύπος εξέτρεφε το θεριό της μισαλλοδοξίας  και καλλιεργούσε κλίμα εκδίκησης όλη την εβδομάδα, με αποτέλεσμα να πέφτουν βροχή οι πέτρες και τα ξύλα στο πούλμαν της αποστολής της Ονδούρας. Η ένταση μεταφέρθηκε και εντός γηπέδου, με δύο οπαδούς των φιλοξενούμενων να τραυματίζονται και την αστυνομία να χρησιμοποιεί υδραντλίες για να επιβάλει την τάξη.

H ομάδα του Σαλβαδόρ επικράτησε με 3-0  αλλά τότε μετρούσαν οι βαθμοί της νίκης και όχι η διαφορά των γκολ. Η πρόκριση θα κρινόταν σε τρίτο παιχνίδι, αυτή τη φορά επί ουδετέρου εδάφους.

Στις 29 Ιουνίου στο Μεξικό, έγινε ο αγώνας μπαράζ. Ήδη οι δύο ώρες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις. Μετά από ένα εξαιρετικό ματς που κρίθηκε στην παράταση, το Ελ Σαλβαδόρ επικράτησε της Ονδούρας με 3-2. Στις κερκίδες οι οπαδού του Σαλβαδόρ φώναζαν "Δολοφόνοι, δολοφόνοι..." αλλά η παρουσία 2.000 Μεξικανών αστυνομικών απέτρεψε τα χειρότερα. Στα σύνορα όμως των δύο κρατών, τα πράγματα επιδεινώνονταν , ώσπου φτάσαμε στο πρωινό της 14 Ιουλίου του 1969.

Η αεροπορία του Ελ Σαλβαδόρ άνοιξε το χορό των βομβαρδισμών με επίθεση στην πρωτεύουσα της Ονδούρας, Τεγκουσικάλπα, και τα στρατεύματα ξηράς έκαναν έφοδο στη γείτονα χώρα. Οι Ονδουριανοί από την πλευρά τους απάντησαν προκαλώντας μεγάλες ζημιές στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του αντιπάλου τους. Έπειτα από 4 μέρες και 100 ώρες αδιέξοδων συγκρούσεων, την διευθέτηση της ειρήνης ανέλαβε ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών αφού οι Η.Π.Α. δεν θέλησαν να εμπλακούν εμφανώς. Στις 18 Ιουλίου οι δύο χώρες συμφώνησαν για διακοπή των εχθροπραξιών και η αποχώρηση των στρατευμάτων έγινε τις επόμενες μέρες. Ο απολογισμός του "πολέμου των 100 ωρών" ή αλλιώς "πολέμου του ποδοσφαίρου", όπως τον βάφτισαν τα ΜΜΕ, υπολογίζεται ότι άφησε περίπου  6.000 νεκρούς, δεκάδες ρημαγμένες πόλεις και 300.000 ξεσπιτωμένους ανθρώπους.