Συμβαίνει το εξής οξύμωρο στο 20ο Παγκόσμιο Κύπελλο. Είναι το πιο παραγωγικό και κατά γενική ομολογία το πιο "χορταστικό" όλων των εποχών. Ταυτόχρονα όμως "αγνοούνται" τα γκολ των φορ περιοχής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε μία εκ των τεσσάρων ημιφιναλίστ έχει βασιστεί, όσο σε άλλους, στο κατ' εξοχήν 9άρι της (με την παλιά έννοια του όρου) προκειμένου να φτάσει έως εδώ και να διεκδικεί πλέον με τις δικές της πιθανότητες την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου.

Η Βραζιλία, η Γερμανία, η Αργεντινή και η Ολλανδία δεν είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αλλά κομμάτι του ίδιου του κανόνα, καθώς μόνο 57 από τα 159 γκολ της διοργάνωσης (ποσοστό 35%) προέρχονται από ποδοσφαιριστές που λειτούργησαν ως φορ.

Δια του λόγου το ασφαλές ο Φρεντ (με το μουστάκι ή χωρίς) θεωρείται ο αδύναμος κρίκος της "σελεσάο", ο Τόμας Μίλερ, που κατά συνθήκη παίζει φορ στα "πάντσερ", πέτυχε τρία γκολ στην πρεμιέρα με την Πορτογαλία και κατόπιν μόλις ένα (με τις ΗΠΑ) σε τέσσερα ματς, ο Γκονσάλο Ιγκουαΐν της "αλμπισελέστε" έκανε μόλις στον προημιτελικό με το Βέλγιο αισθητή την παρουσία του, ενώ ο Ρόμπι Φαν Πέρσι, με ευθύνη και του Σνάιντερ, αποτελεί σκιά του εαυτού του και έχουμε να θυμόμαστε μέχρι σήμερα μόνο την απίθανη εκτέλεσή του στο προσωρινό 1-1 με την Ισπανία στην πρεμιέρα και τις χαμένες ευκαιρίες με τους Κοσταρικανούς.

Ένας ο Σάντσες
Οι επιθετικοί οι οποίοι στο τρέχον Παγκόσμιο Κύπελλο αποτέλεσαν σημείο αναφοράς αγωνίστηκαν σε συγκροτήματα που δεν έφτασαν πολύ μακριά. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο Αλέξις Σάντσες της Χιλής. Δεν έπαιξε κεντρικός φορ στο 3-5-2 του Σαμπάολι, αλλά πατούσε περιοχή όσες φορές πάνω-κάτω και ο Εδουάρδο Βάργκας. Ο άσος της Μπαρτσελόνα (μέχρι να φύγει) πέτυχε δύο γκολ και έφτιαξε άλλο ένα, θα μπορούσε να είχε προσφέρει πολλά περισσότερα, αλλά η "ρόχα" έπεσε πάνω στη Βραζιλία, στάθηκε άτυχη και αποκλείστηκε στα πέναλτι από τον Σέζαρ και το δοκάρι.

 

 

Επίσης οι πιο... αντιεμπορικοί, ο Αλγερινός Ισλάμ Σλιμανί, ο Αμερικανός Κλιντ Ντέμπσεϊ και ο Αυστραλός Τιμ Κέιχιλ, ήταν βάσει αριθμών ποδοσφαιριστές που ωφέλησαν τρομερά τις ομάδες τους. Μόνο που οι δύο πρώτοι, όπως ο Σάντσες, αποχαιρέτησαν στους 16, ενώ -παρά τα δύσκολα γκολ του άλλοτε επιθετικού της Έβερτον- τα "καγκουρό" δεν απέσπασαν ούτε πόντο στον όμιλο με Ολλανδία, Χιλή και Ισπανία.
Η περίπτωση Κάμπελ

Ακόμη και ο Τζόελ Κάμπελ που χρησιμοποιήθηκε από τον Χόρχε Λουίς Πίντο ως κορυφή στο 5-4-1 της Κόστα Ρίκα, της έκπληξης του τουρνουά, ξεπετάχτηκε στα πρώτα δύο ματς του ομίλου (με Ουρουγουάη, Ιταλία) αλλά στην πορεία της διοργάνωσης αντιμετωπίστηκε αποτελεσματικά και εν τέλει εξουδετερώθηκε από τις αντίπαλες άμυνες.

 

Όσο για τον Καρίμ Μπενζεμά, το βασικό επιθετικό της Γαλλίας, έκανε το καλύτερο παιχνίδι του στο 5-2 με την Ελβετία (2η αγωνιστική) όταν μετατέθηκε στην αριστερή πλευρά και υποστήριζε τον Ολιβιέ Ζιρού που είχε το ρόλο του φορ. Αντίθετα στον απαιτητικό προημιτελικό με τη Γερμανία χάθηκε μεταξύ Χούμελς-Μπόατενγκ και είχε την καλύτερη ευκαιρία του στο 93' (έδιωξε ο Νόιερ) κι αφού πρώτα ο Ντεσάμπ είχε δώσει εντολή να παίξει στα άκρα.

Παρόντες... απόντες

Οπουδήποτε αλλού κι αν στρέψεις το βλέμμα οι φορ, οι παίκτες που υποτίθεται πως πρέπει να στηρίξουν σε μεγάλο βαθμό το επιθετικό πλάνο, ήταν από ανούσιοι μέχρι ανενεργοί. Το Μεξικό έφτασε στους 16 χάρη στο σύνολο και στον Οτσόα και όχι στον Περάλτα ή τον Ερνάντες. Τη δουλειά για τους Ελβετούς, που ήταν επίσης στα νοκ άουτ έκανε ο Σατσίρι (όχι ο Σεφέροβιτς ή Ντρμιτς). Ο Σουάρες ήταν αυτοκαταστροφικός. Ο πολύς Ρομελού Λουκακού έχασε τη θέση του στο Βέλγιο από τον άσημο Όριγκι και ξεχώρισε μονάχα στην παράταση όντας φρέσκος απέναντι στους ξεθεωμένους Αμερικανούς.

Ο, προερχόμενος από τραυματισμό, Ντιέγκο Κόστα περισσότερο μπέρδεψε παρά βοήθησε την Ισπανία τελειώνοντας το τουρνουά χωρίς σουτ εντός εστίας. Ο Ντάνιελ Στάριτζ δεν ήταν φορ. Ο Έντι Τζέκο σκόραρε αφού η Βοσνία είχε αποκλειστεί. Η Κολομβία, που της έλειπε ο Φαλκάο, προχώρησε χωρίς να πάρει πολλά από Γκουτιέρες, Μαρτίνες ή Μπάκα. Ο Κροάτης Μάριο Μάντζουκιτς δεν βρήκε ρυθμό έχοντας χάσει την πρεμιέρα. Ο Μάριο Μπαλοτέλι είχε ήδη στο μυαλό του τις διακοπές. Η Πορτογαλία έπαιξε με "παλαιμάχους" (Αλμέιδα, Ποστίγκα) στην περιοχή που τραυματίστηκαν στην πρώτη επαφή. Για τη Ρωσία δεν λάλησε ο Κοκόριν, πολλώ δε μάλλον ο Κερζακόφ. Ο Ντιντιέ Ντρογκμπά είχε τ' όνομα τρομάζοντας απλώς τους αντιπάλους και ο Βιλφρέντ Μπονί έδωσε δύο γκολ, αλλά δεν ήταν φόβητρο.

Για να μην αναφερθούμε στα δικά μας, στην Ελλάδα δηλαδή, από την οποία Κώστας Μήτρογλου και Φάνης Γκέκας ήταν περισσότερο μοιραίοι παρά ωραίοι.

Τώρα που φτάσαμε στα ημιτελικά ίσως είναι η ώρα των φορ. Ο Νεϊμάρ λείπει από τη Βραζιλία και ο Φρεντ θα χρειαστεί να τελειώσει εύστοχα κάποια επίθεση ή τουλάχιστον ο Χουλκ αν κληθεί να παίξει εκεί, ο Ιγκουαΐν θα κληθεί ν' απελευθερώσει τον Μέσι από τη στιγμή που ο Ντι Μαρία είναι εκτός και ο Αγουέρο ανέτοιμος, ο Μίλερ θα επανέλθει (λογικά) στην κορυφή της επίθεσης αντί του Κλόζε, ενώ ο Φαν Πέρσι οφείλει να είναι πιο αποδοτικός δεδομένου ότι η άμυνα της Αργεντινής θα επικεντρωθεί όσο δεν πάει στον Ρόμπεν.