Από το 1930 και το πρώτο Μουντιάλ που διοργανώθηκε στην Ουρουγουάη η εξέλιξη της στρογγυλής θεάς παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η μπάλα στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ουρουγουάης το 1930 και της Ιταλίας το 1934 ήταν από δέρμα και ραμμένη σε διάφορα σημεία. Οι μπάλες με εσωτερικές ραφές έκαναν την εμφάνιση τους το 1954 και σταδιακά εξελίσσονταν. Στα 1970 η Adidas ανέλαβε να ετοιμάζει τις μουντιαλικές μπάλες με πρώτη τη «Telstar» που χρησιμοποιήθηκε σε εξελιγμένο μοντέλο στο Μουντιάλ της Δυτικής Γερμανίας το 1974. Η «Tango» του 1978 και κυρίως το 1982 έκαναν θραύση.  Στο Μουντιάλ του 1986 στο Μεξικό πρωταγωνίστησε η «Azteca», η οποία ήταν φτιαγμένη από δέρμα, αλλά και συνθετικό υλικό. Η «Etrusco» του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ιταλίας το 1990 ήταν η πρώτη μπάλα στην ιστορία που είχε κατασκευαστεί εξ ολοκλήρου από συνθετικό υλικό.Η «Questra» του Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994 ήταν κατασκευασμένη σε ειδικά εργαστήρια, περιείχε πολυουρεθάνη και ήταν τυλιγμένη από ένα στρώμα αφρού πολυστερίνης, υλικό που εμφανίστηκε πρώτη φορά σε μπάλα αυτής της διοργάνωσης. Η «Tricolore» του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998 που διεξήχθει στη Γαλλία ήταν η πρώτη μπάλα που δεν ήταν ασπρόμαυρη, αλλά έφερε ρίγες με τα χρώματα της διοργανώτριας χώρας.Η «Fevernova» του Μουντιάλ της Κορέας και της Ιαπωνίας το 2002 ήταν υψηλής τεχνολογία, ιδανική για κεφαλιές. Παρά το γεγονός ότι η «Jo'bulani», στο Μουντιάλ του 2010 στη Νότια Αφρική είχε 8 θερμικά κομμάτια στην επιφάνειά της. Όμως πολλοί ήταν οι ποδοσφαιριστές, οι προπονητές και οι τερματοφύλακες που είχαν διαμαρτυρηθεί για αυτή, λόγω της τροχιάς που διέγραφε στον αέρα. Όσο για την «Brazuca» του Μουντιάλ 2014, η καινοτομία των έξι συμμετρικών πάνελ της μπάλας, καθώς και η διαφορετική δομή της επιφάνειάς της, της προσφέρουν βελτιωμένη υφή, πρόσφυση, σταθερότητα και αεροδυναμική στο γήπεδο.