Το φόβο του για το μέλλον της ΑΕΚ, σε περίπτωση που δεν βρεθεί επενδυτής για την ΠΑΕ, εξέφρασε ανοιχτά ο Βαγγέλης Βλάχος, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό "Sentra". «Η ΑΕΚ είναι σε τραγική κατάσταση. Αν δεν βρεθούν άνθρωποι, δεν σώζεται. Από πέρυσι είναι απλήρωτοι πολλοί, "τρέχουν" προσφυγές. Κανένα από τα παιδιά που πάνε για προπόνηση ή για αγώνα δεν με έχει ενοχλήσει για τα λεφτά του. Ένα μισθό παίρνουν. Βλέπω μια κατάσταση υγιέστατη. Δεν ξέρω πόσο θα αντέξουν όμως. Υπάρχουν προβλήματα και είναι μεγάλα» επισήμανε ο προπονητής της Ένωσης και συμπλήρωσε: «Αισθάνομαι ντροπή να πω ότι η ΑΕΚ θα παλέψει για να σώσει την κατηγορία. Το έλεγα στους Αγγλους και ντρεπόμουν. Αισθάνεσαι λύπη που ομάδες σαν την ΑΕΚ και τον Αρη έχουν φτάσει σε σημείο να μην μπορούμε να ξοδέψουμε λεφτά να φέρουμε παίκτες αντάξιους της ιστορίας. Ο κόσμος δεν θα αντέξει...».

Ο Ελληνας τεχνικός εξήγησε πώς βιώνει ο ίδιος τη δύσκολη και πρωτόγνωρη κατάσταση, στην οποία βρίσκεται ο "Δικέφαλος": «Όταν πήγα εγώ στην ομάδα και συμφώνησα, υπήρχαν 10-11 παίκτες που έπαιζαν στην περσινή ΑΕΚ. Λόγω και του νόμου που απαγόρευε τις μεταγραφές, ξεκινήσαμε να βλέπουμε παιδιά για να στελεχώσουν την ομάδα ανάγκης. Με τα λίγα λεφτά που βρέθηκαν έγινε το ρόστερ. Κανένας ΑΕΚτζής δεν φανταζόταν ότι αυτή θα είναι η ομάδα με τους Κ-20. Η ομάδα έχει 30 καινούριους παίκτες, αν εξαιρέσει κανείς τον Ντίμι (σ.σ. Κωνσταντόπουλο), τον Λαγό και τον Κοντοέ. Εχει παιδιά που έπαιζαν σε πλαστικό χόρτο, βρέθηκαν να παίζουν σε χορτάρι, βλέπουν τους παίκτες που τους έπαιζαν στα... χαρτάκια και καλούνται να φέρουν σε πέρας μια αποστολή, σε μία ομάδα με φανέλα, δυναμική και ιστορία που δεν μετριέται. Αυτά τα παιδιά είναι αξιέπαινα, να τους λέμε μόνο μπράβο, κατάφεραν σε δυο μήνες να φτιάξουν ομάδα και να στεκόμαστε με αξιοπρέπεια. Αδικούμαστε βαθμολογικά από την συγκομιδή, είναι λογικό όμως. Χρειάζονται χρόνο. Σε 2-3 χρόνια θα είναι παίκτες. Θέλουν δουλειά, στήριξη και παλεύουν με θηρία. Κάθε μέρα κάνουν ένα βήμα παραπάνω. Είτε χάνουμε είτε κερδίζουμε εγώ θα δίνω συγχαρητήρια. Την στήριξη την έχουν κι από εμάς κι από τον κόσμο, αλλά χρειάζεται πολλή υπομονή. Η ατυχία τους είναι ότι δεν έχουν κάποιους δίπλα τους για να τους βοηθήσουν να βγάλουν το ταλέντο τους. Ας είχαν μείνει κι από την περσινή ομάδα. Είχε έμπειρους, διεθνείς, καλούς παίκτες. Ας είχε τον "Λύμπε", τον Καφέ, τον Γεωργέα. Αποφάσισαν ότι πρέπει να πάνε κάπου αλλού».

Και συνέχισε: «Δεν σκέφτηκα ποτέ να πηδήξω από το πλοίο. Όποιο κι αν είναι το τίμημα, εγώ έχω να χάσω, εγώ είμαι ο επαγγελματίας, εγώ βγάζω λεφτά και ζω απ' αυτό. Η στεναχώρια μου είναι μεγάλη. Κοιμάμαι 3-4 ώρες τη μέρα από τότε που ανέλαβα. Από τις τρεις παρά τέταρτο ξυπνάω και διαβάζω, γράφω, σκέφτομαι τι θα μπορούσα να δώσω παραπάνω σ' αυτά τα παιδιά. Δουλεύω σαν τρελός. Θέλω να τους περάσω ότι μπορούμε να είμαστε ακόμα καλύτεροι, να βάλουμε τη μπάλα στα δίχτυα, να κάνουμε περήφανους εαυτούς και οικογένειες. Ίσως είναι η πιο δύσκολη περίοδος. Με αυτό που βλέπω καθημερινά, την προσπάθεια, το πάθος την αγάπη, όχι μόνο δεν μετανιώνω, αλλά το κάνω με μεγάλη χαρά».