Δυστυχώς η εικόνα που βγάζει η εθνική μας ομάδα δεν είναι η ανάλογη των προσδοκιών. Διότι προσδοκίες υπήρχαν πριν από την έναρξη της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, οι οποίες αυξήθηκαν μετά την κλήρωση. Προσδοκίες οι οποίες επισημοποιήθηκαν από τα πλέον επίσημα χείλη. Σε έναν όμιλο με Νορβηγία, Σλοβενία, Ισλανδία, Ελβετία και Δανία σαφώς και θα μπορούσαμε να έχουμε περισσότερη συγκομιδή βαθμών. Όχι μετά την ολοκλήρωση της 8ης αγωνιστικής να βρισκόμαστε στον πάτο του βαθμολογικού πίνακα με μόλις 4 βαθμούς.
Και κάπου εδώ έρχεται στην επιφάνεια το πλέον διαχρονικό ερώτημα που αφορά την εθνική μας ομάδα. Τι πήγε λάθος και η Εθνική παρουσίασε αυτή την εικόνα;

Είναι η κούραση, είναι ο κορεσμός ή ορισμένοι αντιμετωπίζουν το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα ως αγγαρεία; Λέξη βαριά, ωστόσο οι αρμόδιοι θα πρέπει να εξετάσουν όλες τις πτυχές. Διότι και καλοί ποδοσφαιριστές υπάρχουν και ποιοτικοί, που μπορούν να προσφέρουν αρκετά στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Αυτό που χρειάζεται είναι η πρόκληση. Πώς μπορεί, όμως, να υπάρξει πρόκληση σε μια ομάδα που είναι δύσκολο έως αδύνατο να διεκδικήσει πρόκριση σε τελική φάση;

Το βράδυ της Πέμπτης ο προπονητής Στιβ Κωνσταντινίδης, μιλώντας στο Ράδιο Πρώτο και μεταφέροντας τη δική του άποψη για την εθνική ομάδα, επανέφερε στο τραπέζι μια εισήγηση την οποία στο παρελθόν πολλοί πρότειναν, ωστόσο κανείς ομοσπονδιακός δεν υλοποίησε. Ουσιαστικά, ο Κύπριος τεχνικός είπε το αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, επιβάλλεται ο εκάστοτε ομοσπονδιακός να μιλά με όλους τους προπονητές των ομάδων και ανά τακτά χρονικά διαστήματα να παρακολουθεί και τις προπονήσεις τους. Αλήθεια, πόσο δύσκολο είναι αυτό να επιτευχθεί; Τουλάχιστον, με αυτό τον τρόπο, οι διεθνείς θα νιώθουν τον προπονητή της εθνικής ομάδας ότι είναι συνεχώς εκεί και όχι μόνο όταν πλησιάζουν οι επίσημες υποχρεώσεις.