Είναι να μη δεχθεί πρώτος γκολ φέτος ο Απόλλωνας. Τέσσερις φόρες φέτος στο πρωτάθλημα βρέθηκε πίσω στο σκορ και τις τέσσερις ηττήθηκε. Μόνο μια φορά - και αυτή στο Κύπελλο με τη Σαλαμίνα-  έκανε την ανατροπή και… πώς την έκανε; Με αυτογκόλ του Ψιάνου και με γκολ-«σπόντα» το δεύτερο.  Η ουσία είναι ότι στο Πρωτάθλημα έχει 0/4 ανατροπές. Δέχθηκε πρώτος γκολ από Ανόρθωση, ΑΕΛ, Ν. Σαλαμίνα και Εθνικό και έφυγε ηττημένος από το γήπεδο. Είναι άραγε κακοδαιμονία ή αδυναμία;

 

Εκείνο που μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα είναι ότι ο Απόλλωνας δυσκολεύεται με ομάδες που παίζουν συντηρητικά και επιλέγουν να πηγαίνουν σε ένα αργό παιχνίδι. Δύσκολα μπορεί να «σπάζει» οργανωμένες άμυνες ο Απόλλωνας και αυτό φαίνεται και από τα νούμερα του (άλλωστε το παραδέχεται και ο Χριστοφόρου). Του αρέσει να χτυπά στην κόντρα, αφού τέτοιας φύσης μεσοεπιθετική γραμμή διαθέτει. Ούτε ο Γκαρθία, αλλά ούτε και οι Ρείνα και Γκίε τα πάνε καλά απέναντι σε κλειστές άμυνες. Μόνο οι Σανγκόι και Παπουλής μπορούν να απειλήσουν πραγματικά απέναντι σε τέτοιου είδους άμυνες.  Είναι όμως και η τακτική που επιλέγει η τεχνική ηγεσία. Σπανίως ρισκάρει και επιλέγει να ελέγχει το ρυθμό σε χαμηλό τέμπο και όταν βρει την ευκαιρία να χτυπήσει ως «κόμπρα»… Υπάρχει όμως και η σημαντική παράμετρος της κούρασης, λόγω Ευρώπης. Το «rotation» κάποτε βγαίνει και κάποτε όχι.

 

Τώρα ο Απόλλωνας έχει ενώπιον του μια μεγάλη πρόκληση. Να διαχειριστεί την πίεση που έφερε η απρόσμενη ήττα από τον Εθνικό στο ντέρμπι της Κυριακής με τον ΑΠΟΕΛ. Καλείται να δείξει χαρακτήρα και να επανέλθει, αλλιώς πέφτει τρίτος και η πίεση μεγαλώνει. Μέχρι στιγμής έδειξε ότι μπορεί να αντεπεξέρχεται της πίεσης και να παίρνει αυτό που θέλει. Και το παιχνίδι με το φουριόζο ΑΠΟΕΛ αποτελεί την κατάλληλη ευκαιρία να το αποδείξει ξανά.