Ο Αντράδε επέστρεψε και έδωσε αυτό που έψαχνε η Ομόνοια στα μετόπισθεν. Περισσότερη σιγουριά, καθοδήγηση, αποτροπή κινδύνων, καλή πρώτη πάσα. Όλα αυτά βέβαια σε συνδυασμό με την γενικότερη τάση της Ομόνοιας να βελτιώσει τον ανασταλτικό της μηχανισμό. Το πρόβλημα της ομάδας μάλλον επικεντρώνεται πλέον στην έλλειψη ισορροπίας. Η βελτίωση πίσω, λειτούργησε προς το παρόν σε βάρος της επιθετικής ανάπτυξης. Η 2η επιστροφή από τραυματισμό είναι ο Γιώργος Εφραίμ. Πάει ένας ολόκληρος γύρος από τότε που ο αρχηγός της ομάδας, σκόραρε (ήταν με τη Δόξα) και έκανε 3-4 πολύ καλά παιχνίδια στη σειρά πριν τραυματιστεί και μείνει έξω για μεγάλο διάστημα. Πήρε λίγο χρόνο με την Αλκή, πολύ περισσότερο με την ΑΕΚ, ξεκινώντας μάλιστα στην 11άδα. Ποδοσφαιριστή με τα δικά του χαρίσματα δεν έχει άλλον η Ομόνοια. Στη μετωπική επίθεση, στο ένας εναντίον ενός, αλλά κυρίως στο ΄΄τελείωμα΄΄ της προσπάθειας του. Ένα επιπλέον πλεονέκτημα είναι η ικανότητα του σε ανοικτό γήπεδο, στη κόντρα επίθεση. Σε ένα τομέα που με βάση την τακτική που πάει να εφαρμόσει ο Λοτίνα στα μεγάλα ματς, μπορεί να κάνει τη διάφορά.    Με δύο λόγια, ήρθε η ώρα του Εφραίμ.