Μέχρι την 9η αγωνιστική του πρωταθλήματος η Ομόνοια είχε τη καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος. Τέσσερα γκολ παθητικό μόλις. Ίσως να ήταν ολίγον τι απατηλή εικόνα, αφού οι αντίπαλες ομάδες έκαναν φάσεις, οι Ομόνοια για μεγάλα διαστήματα των αγώνων ήταν ευάλωτη. Αλλά ο Μορέιρα ήταν σε εξαιρετική κατάσταση, οι αντίπαλοι επιθετικοί αστοχούσαν. Τα νούμερα όμως ήταν εντυπωσιακά. Έξι αγώνες και 89 λεπτά ανέπαφη εστία. Από τον αγώνα με τον Άρη, όταν έσπασε το σερί  μέχρι σήμερα, οι ΄΄πράσινοι΄΄ δέχτηκαν 14 γκολ. Κράτησαν μόνο το μηδέν με την ΕΝΠ. Υπάρχει εξήγηση. Απόντος του Αντράντε, το επίπεδο στα στόπερ πέφτει τρομερά. Απόντος του Σκαραμοτσίνο δεν υπάρχει καθαρός αριστερός αμυντικός. Ο Σοάρες από τα τέλη Νοεμβρίου ήταν με το ένα πόδι στην Αγκόλα και παρόλο που προσπαθούσε, δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο με πριν. Δεύτερος ανασταλτικός δεν υπήρχε.Και οι ακραίοι επιθετικοί ειδικά σε αντίθεση με πέρσι δεν δίνουν βοήθειες στην άμυνα. Στο παζλ και οι τεράστιες αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές, οι λάθος αντιδράσεις στις στημένες μπάλες. Προσθέστε και κάτι άλλο. Ο Μορέιρα μετά το γκολ με τον Ερμή δεν είναι ο ίδιος. Ναι μένει συνέχεια εκτεθειμένος, αλλά είναι και περιπτώσεις που η κρίση του στη φάση δεν είναι η καλύτερη. 

Τα νούμερα είναι πιο άσχημα στα ντέρμπι εξάδας. Στα 8 παιχνίδια, όπου η Ομόνοια μετρά μόνο μία νίκη και δύο ισοπαλίες, δέχτηκε παρακαλώ τα 17 από τα 19 γκολ παθητικό. Με τέτοια αμυντική επίδοση πως να φέρει αποτέλεσματα. Στα ντέρμπι με ΑΕΛ, Απόλλωνα δέχτηκε 7, χωρίς τον Αντράδε στο γήπεδο, χωρίς κλασσικό 6άρι. Και κυρίως δίνοντας εύκολα γκολ. Από τρομακτικά λάθη, κακές τοποθετήσεις, αργές αντιδράσεις και επιστροφές. Για να αμύνεται καλά μία ομάδα πρέπει να είναι εφοδιασμένη με αμυντικά όπλα. Οπισθοφύλακες επιπέδου, όχι 1-2 και μετά ψαλίδα, καλούς αποτελεσματικούς κόφτες. Χωρίς αυτά, ακόμη και αν οι υπόλοιποι προσπαθούν να έχουν καλή αμυντική συμπεριφορά, το αποτέλεσμα δύσκολα αλλάζει.