Στα 2002 επί Σαβέβσκι, η Ομόνοια επιλέγει για πρώτη φορά να πορευτεί με ξένο τερματοφύλακα. Έκτοτε 10 ξένοι τερματοφύλακες παρέλασαν κάτω από τα πράσινα δοκάρια (συνολικά είναι δεκατρείς, αλλά οι Στογιάννης, Γιανίκογλου και Μπρουκς δεν είχαν επίσημη συμμετοχή). Ουσιαστικά κανένας δε φτούρησε, ενώ αρκετοί έρχονταν για μπακ απ του Γεωργαλλίδη, που ήταν επιλογή ν1 κάτω από τα δοκάρια για αρκετά χρόνια.

Ας δούμε τη πορεία των δέκα ξένων. Η αρχική επιλογή στα 2002 ήταν ο Πολωνός Ματίσεκ, αλλά τα προβλήματα στα πόδια του, άνοιξαν τον δρόμο για τον γιγαντόσωμο Στέφαν Μπράσας. Που με τα 202 εκατοστά μπόι, ήταν μία επιβλητική μορφή. Το δέσιμο με τη κερκίδα ήταν ανεπανάληπτο. Στα των αγώνων, αν και δέχτηκε μερικά γκολ που θα έπρεπε να αποφύγει, δήλωσε παρών σε καθοριστικές στιγμές με επεμβάσεις που έδωσαν βαθμούς. Πιο χαρακτηριστική ίσως η απόκρουση χάιλαϊτ με τον Ολυμπιακό στην εκπνοή ενός αγώνα όπου η Ομόνοια έκανε μέγα βήμα για τον τίτλο.

Την  επόμενη χρονιά η Ομόνοια προτίμησε το Νίκο Μιχόπουλο με πολύ καλή θητεία στο Τσάμπιονσιπ. Ξεκίνησε στραβά με τη 5άρα στη Πολωνία και ένα γκολ με τη Βίσλα στη Λευκωσία από βολίδα του… Ζουράφσκι και από την ώρα που η αρχή ήταν το ήμιση του παντός, ποτέ δεν ενέπνευσε ασφάλεια. Μάλιστα τον Ιανουάριο, η Ομόνοια επέλεξε να αλλάξει  ξένο και ο Μιχόπουλος πλήρωσε το μάρμαρο. Βασικός έγινε ο Γιαλλούρης.

Σειρά πήραν ο Βέζερ και ο Χαλίντ Σινού. Μερικές εξαιρετικές εμφανίσεις του Ούγγρου με την Αναγέννηση, του έδωσαν διαβατήριο για το ΄΄Ηλίας Πούλλος΄΄ αλλά τα γάντια της Ομόνοιας αποδείχτηκαν πολύ βαριά και τα λάθη ήρθαν μαζεμένα. Ο Μαροκινός κουβαλούσε συστάσεις, ξεκίνησε εξαιρετικά, αλλά λίαν συντόμως άρχισαν οι γκάφες. Αποκορύφωμα ένα ματς με την Ανόρθωση, όπου δέχτηκε δύο αστεία γκολ.

Ακολουθεί ο Σιντιμπέ και ο Κοτσόλης. Ο Ελλαδίτης αποκτήθηκε   μετά το σοβαρό τραυματισμό του Γεωργαλλίδη το 2009. Ίσως το ντεμπούτο του να ήταν σημάδι. Πριν καλά καλά αρχίσει το φιλικό ματς (τιμητική Καϊάφα με Εκράνας) δέχεται γκολ. Καπάκι και το τέρμα από τη Βασλούι στο ΓΣΠ με σοβαρή δική του ευθύνη. Τέσσερα γκολ στα 2 πρώτα παιχνίδια πρωταθλήματος με Πάφο και Δόξα. Αν και σταδιακά ανέβηκε, ποτέ δεν κέρδισε εμπιστοσύνη. Ο Σιντιμπέ μέτρησε ελάχιστες συμμετοχές, έκανε όμως μία καθοριστική εμφάνιση με την ΑΕΠ, όπου έπιασε και πέναλτι.

Επόμενος ο Γέβριτς. Έπαιξε Μουντιάλ, είχε τρομερή εμπειρία, αλλά πάλι η αρχή του ήταν καταστροφική με το γκολ δώρο που έκανε στη Σάλτσμπουργκ. Την επόμενη χρονιά, κέρδισε προσωρινά θέση βασικού, αλλά παρά την εμπειρία του, ορισμένες ενέργειες (π.χ με το Παραλίμνι) στοίχησαν σοβαρά στην Ομόνοια.

Και τέλος τα περσινά. Λεόνι και Λεβίτα. Ο Ελβετός, είχε όπως και οι προηγούμενοι καταστροφική αρχή. Δύο αστεία γκολ με Εθνικό, ΑΕΚ και τέλος. Στο πάγκο μέχρι νεωτέρας. Ο Ισραηλινός δε χρειάζεται ανάλυση. Οι αδυναμίες του ήταν τρομερές. Και τελικά ήρθε ο Μορέιρα. Με καλό παρελθόν, αλλά αποχή και άρα όχι μεγάλες προσδοκίες. Η συνέχεια είναι γνωστή