Τα έντεκα γκολ που πέτυχε μέχρι στιγμής η επίθεση του ΑΠΟΕΛ αποτελούν ένα πενιχρό απολογισμό για την ομάδα της Λευκωσίας. Ομάδα με πρωταγωνιστικούς στόχους να πετυχαίνει γκολ με το σταγονόμετρο είναι κάτι που πονοκεγφαλιάζει τον Δώνη και θεωρείται πρώτιστο να βρεθεί η λύση.

Πολύς λόγος για το συγκεκριμένο κομμάτι έχει ήδη γίνει. Και οι πλείστοι πιστεύουν ότι τα δεδομένα θα ήταν διαφορετικά αν οι κλασσικοί επιθετικοί του ΑΠΟΕΛ είχαν περισσότερη συχνότητα στο σκοράρισμα. Όμως κοιτάζοντας το παρελθόν κάποιος θα διαπιστώσει ότι ο ΑΠΟΕΛ δεν φημιζόταν σχεδόν ποτέ για την ευχέρεια των επιθετικών κορυφής του στο σκοράρισμα. Το αντίθετο. Οι γαλαζοκίτρινοι φημίζονταν για κάτι άλλο. Την πολυφωνία σε αυτό τον τομέα.

Την περσινή περίοδο οι γαλαζοκίτρινοι πέτυχαν στο πρωτάθλημα 62 γκολ. Από αυτά τα 21 επιτεύχθηκαν από τους Ατόρνο (13), Μπιτόν (6) και Μπούντιμιρ (2).

Την προηγούμενη χρονιά οι δύο επιθετικοί Σολάρι (13) και Αίλτον (4) πέτυχαν μαζί 17 γκολ από τα 46 του συνόλου του πρωταθλήματος.

Παρόμοιο το σκηνικό και την περίοδο 2010-11 με τους Σολάρι (11) και Αίλτον (7) να φθάνουν συνολικά τα 18 γκολ από τα 63 που επιτεύχθηκαν από γαλαζοκίτρινα πόδια.

Η φετινή αδυναμία του ΑΠΟΕΛ λοιπόν στο σκοράρισμα δεν πρέπει να εστιαστεί στην αδυναμία των επιθετικών περιοχής να στείλουν την μπάλα στα δίκτυα, αλλά κυρίως στην αδυναμία των υπολοίπων. Σε σύνολο Μαντούκα, Χαραλαμπίδης, Αλωνεύτης, Αλεξάνδρου, Σωτηρίου, μετρούν μόλις δύο γκολ. Ορισμένοι από αυτούς στις προηγούμενες χρονιές ήταν δεύτεροι σκόρερ σε σύνολο χρονιάς. Γενικό συμπέρασμα…Το επιθετικό πρόβλημα είναι βαθύτερο και το «ξεμπούκωμα» όλων και όχι μόνο των επιθετικών είναι το ζητούμενο.