Οι άσχημες επιδόσεις του ΑΠΟΕΛ πρώτιστα στην επίθεση και μετά στην άμυνα, αποτελούν σχεδόν επί καθημερινής βάσης θέμα συζητήσεις. Όπως γράψαμε από το περασμένο Σάββατο η επίδοση των 8 τερμάτων είναι φυσικά η χειρότερη στη δεκαετία (13 ήταν η προηγούμενη χειρότερη επίδοση), αλλά και πολύ μακριά από τον μέσο όρο γκολ που σημείωνε ο ΑΠΟΕΛ στις πρώτες 8 αγωνιστικές από το 2004 μέχρι σήμερα.

Στην άμυνα τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Τα 7 γκολ παθητικό είναι λίγο πάνω από το μέσο όρο δεκαετίας (6.4 γκολ σε 8 αγωνιστικές) και δεν είναι η χειρότερη επίδοση. Σε δύο περιπτώσεις, είχε δεχτεί παραπάνω γκολ, αλλά στο τέλος πήρε το πρωτάθλημα. Το 2004 στην 8η αγωνιστική είχε παθητικό 9 γκολ. Το 2009 δέχτηκε 9. Φυσικά και στις δύο περιπτώσεις η επίθεση του ήταν μακράν καλύτερη από φέτος. Και στις δύο περιπτώσεις, βελτιώθηκε σημαντικά. Στις υπόλοιπες αγωνιστικές του 2004, δέχτηκε 12 γκολ στα υπόλοιπα 18 ματς, ενώ το 2009 μόλις 8 σε 24 παιχνίδια.

Το συμπέρασμα για αμυντική αδυναμία, βγαίνει φυσικά αν συγκρίνει κάποιος τις τρεις προηγούμενες χρονιές, όταν η ομάδα της Λευκωσίας, είχε μόλις 3 γκολ παθητικό τέτοια εποχή. Επιδόσεις εκπληκτικές που δίνουν ίσως υπερβολική διάσταση στο φετινό 7 γκολ παθητικό. Η αλήθεια είναι όμως ότι ο ΑΠΟΕΛ, ίσως να μην πάσχει τόσο στατιστικά, αλλά σίγουρα η άμυνα του και γενικά η αμυντική του συμπεριφορά δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Δεν χρειάζεται να το ψάξουμε και πολύ, για το πόσες φορές μένει εκτεθειμένος ο Πάρδο και πόσες σωτήριες επεμβάσεις χρειάζεται να κάνει. Πολύ περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη χρονιά.  Οι πόσες φορές οι αντίπαλο κυνηγοί δεν βρίσκουν στόχο από πλεονεκτική θέση. Συνεπώς μάλλον τα 7 γκολ παθητικό κολακεύουν τον αναχαιτιστικό μηχανισμό.