Η διατήρηση του κορμού μίας ομάδας, ειδικά αν ο κορμός αυτός απέδιδε, είναι μεγάλη υπόθεση και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην Ομόνοια. Είναι χαρακτηριστικό ότι η άνοδος των τελευταίων αγωνιστικών όπως και το δέσιμο που γίνεται όλο και πιο έντονο, οφείλεται στο γεγονός ότι οι παίκτες που τραβάνε κουπί αγωνίζονται από τα προηγούμενα χρόνια στην ομάδα και οι όποιες αποχωρήσεις αναπληρούνται κυρίως με ΄΄εσωτερικές μετεγγραφές΄΄ . Εκτός φυσικά από τον Γκικίεβιτς. Που δεν έχει τα στοιχεία του Άλβες, όπως τη τεχνική και την πάσα με κλειστά μάτια, αλλά δίνει ύψος, δύναμη και ευκαιρία να ανοίγονται χώροι.

Προσθήκη στα μετόπισθεν σε σχέση με πέρσι είναι ο Σερφά, αλλά από την ώρα που θήτευσε στην Ομόνοια προ διετίας, μόνο νέος δεν λογίζεται. Ο ΄΄αντίπαλος΄΄ του για τη θέση δίπλα από τον Αντράδε είναι ο ΄΄παλιός΄΄ Αλαμπί.

Η προσωρινή αλλαγή στη κλασσική τριάδα της μεσαίας γραμμής λόγω του Λεάντρο καλύπτεται από το Μαργκάσα, ενώ ανάσες έρχεται να δώσει ο Αγκουϊάρ.

Στα φτερά, με τη φυγή Χριστοφή, ο Εφραίμ έχει αναλάβει το κύριο βάρος να φέρνει εκρηκτικότητα και να αναλαμβάνει περισσότερο βάρος στη πλευρά του, με τον Σκέμπρι να κλείνει πιο πολύ προς τα μέσα και να πάει σαν δεύτερος φορ.

Είναι εμφανές ότι ο Σαβέβσκι θα χρειαστεί σύντομα περισσότερη και ουσιαστικότερη εμπλοκή των νεοφερμένων Πλατινί, Τέιλορ, Θερβέρα (ειδικά μετά το φρεσκάρισμα), αλλά και των νεαρών όπως ο Αλίπιο.  Το πόσο θα ανταποκριθούν είναι καταρχήν θέμα δικό τους, αλλά και θέμα προπονητή.