Ένα από τα στοιχεία που ξεχώρισαν στην ξέφρενη περσινή πορεία της Ομόνοιας, μετά το κακό ξεκίνημα, ήταν η άψογη λειτουργία της μεσαίας της γραμμής. Ο Σοάρες, ο Λεάντρο και ο Ασίς κατάφεραν μέσα στο γήπεδο να ανταποκριθούν έκαστος στα ατομικά του καθήκοντα, αλλά και να δημιουργήσουν μιαν άψογη χημεία μεταξύ τους. Ένας από τους λόγους, για τους οποίους η φετινή Ομόνοια απέχει από το να «κεντάει» στο γήπεδο, είναι ακριβώς η πτώση της απόδοσης τής μεσαίας γραμμής και, κυρίως, του Λεάντρο. Το ανέβασμα του πρώην αρχηγού της ομάδας μπορεί να προσδώσει περισσότερη ισχύ, αλλά και να επαναφέρει τη χημεία. Όμως δεν είναι αρκετό. Με 31 αγωνιστικές μπροστά και με την πιθανη ενίσχυση τον Ιανουάριο να αποτελεί (κυρίως λόγω οικονομικού) απομακρυσμένο σενάριο, η τριάδα αυτή θα χρειαστεί ανάσες και σωστές αναπληρώσεις απουσιών, είτε αυτές αφορούν τιμωρίες είτε τραυματισμούς.
Ήδη ο Ασίς μετράει τρεις κίτρινες και ο καθένας μπορεί να εικάσει ότι σύντομα θα απουσιάσει λόγω τιμωρίας. Η Ομόνοια ποντάρει την ανάπτυξη της σε μεγάλο βαθμό στα πόδια του 36χρονου έφηβου. Η αλήθεια είναι όμως ότι, όταν πέρσι ο Ασίς απουσίασε από δύο μεγάλα παιχνίδια, η Ομόνοια απέδωσε. Στον 1ο γύρο με τον ΑΠΟΕΛ, όπου μάλιστα έχασε και τον Λεάντρο στα αρχικά στάδια, αλλά και στο καθοριστικό παιχνίδι με την ΑΕΚ την τελευταία αγωνιστική. Στο αιώνιο ντέρμπι, τον ρόλο ανέλαβε ο Αγκουϊάρ και στο φινάλε ο Σκέμπρι. Μία άλλη πιθανή λύση, είναι ο Εφραίμ ή ο Πλατινί σε θέση δεκαριού, σε πιο επιθετικό σχήμα. Και κάπου στο βάθος υπάρχει και ο Αλίπιο.
Οι «ρεζέρβες»
Μιλώντας περί του Αγκουϊάρ και προσθέτοντας τον Μαργκάσα, έχουμε τους δύο καθαρούς μέσους του πάγκου. Οι οποίοι θα πρέπει να είναι έτοιμοι όποτε κληθούν. Μέχρι και πριν από τον αγώνα με την Αλκή, δεν είχαν λεπτά στα πόδια τους και η ετοιμότητά τους περνά σίγουρα μέσα από την αγωνιστική δράση. Ο Μαργκάσα είναι ουσιαστικά ο μόνος μετά τον Σοάρες, ο οποίος έχει τα χαρακτηριστικά ανασταλτικού μέσου. Απόντος πέρσι του άσου από το Πράσινο Ακρωτήρι, αγωνίστηκε σε θέση 6ριού και ο Λεάντρο. Μία κίνηση που όμως αφαιρεί από την ομάδα επιθετική ισχύ.
Από Μορέιρα σε Γκίκι
Μιλώντας περί άξονος, πρέπει να ανοίξουμε το πεδίο. Ο Μορέιρα είναι ένας πολύ καλός τερματοφύλακας, όπου πέρα από τα ρεφλέξ και την προσωπικότητα, έχει και δύο επιπλέον προσόντα. Καλά πόδια, γρήγορο μυαλό. Αυτό συνεπάγεται ότι η Ομόνοια μπορεί να αρχίζει, εκεί που χρειάζεται, την ανάπτυξή της από πίσω. Και περνάμε στην άλλη άκρη του γηπέδου και στους σέντερ φορ. Ο Σκέμπρι και πολύ περισσότερο ο Γκικίεβιτς δεν είναι Άλβες. Ο Βραζιλιάνος είχε το χάρισμα να παίξει με τη μία χωρίς καν να βλέπει, να ανοίξει χώρο με μία κίνηση. Οπότε, η Ομόνοια πρέπει ή, για να ακριβολογούμε, έπρεπε ήδη να έχει προσαρμόσει το τρόπο που βάζει την μπάλα στο κουτί.
