Το νικηφόρο σερί τεσσάρων εντός έδρας αγώνων πρωταθλήματος κόντρα στον Απόλλωνα τερματίστηκε, αλλά χωρίς το γκολ του Εντογκαλά (έπειτα από 362 λεπτά αφλογιστίας για την ομάδα) ο ΑΠΟΕΛ θα είχε υποστεί την τρίτη ήττα του στη σειρά και θα χρειαζόταν… τηλεσκόπιο για να δει την κορυφή.

Παρά την αλλαγή προπονητή οι «γαλαζοκίτρινοι» εμφανίστηκαν… αναιμικοί σε ακόμη ένα παιχνίδι. Σ’ ένα ντέρμπι που όφειλαν να παρουσιαστούν με «το μαχαίρι στα δόντια» και να βάλουν τις βάσεις της βαθμολογικής τους αντεπίθεσης, ολοκλήρωσαν το 90λεπτο στο ΓΣΠ με δύο(!) τελικές, εκ των οποίων μόλις η μία στο στόχο, κι έχουν να ευχαριστούν τις τέσσερις επεμβάσεις του Σίλβα για τον βαθμό της ισοπαλίας απέναντι στον Απόλλωνα.

Ούτε η τοποθέτηση του Ενσούε στη φυσική του θέση, ούτε η επιστροφή του Μερκή, ούτε η προσθήκη του Ανουάρ δεν διαφοροποίησαν τη φυματική εικόνα. Η ανισορροπία στο ρόστερ είναι πλέον πανθομολογούμενη, στο χθεσινό ντέρμπι εν τη απουσία των Γουίλερ και Ατζίλι ο μοναδικός αριστεροπόδαρος στο ρόστερ ήταν ο νεαρός Γαβριήλ, με αποτέλεσμα η όποια ανάπτυξη να έρχεται αποκλειστικά από τα δεξιά, αφού Ζεράλδες και Κλωναρίδης έπαιζαν αριστερά, καίτοι δεξιοπόδαροι.

Αγωνιστικά και ψυχολογικά ο ΑΠΟΕΛ είναι σε τέτοιο τέλμα που κάθε καλό και θετικό στοιχείο εξαφανίζεται εν ριπή οφθαλμού. Ηγετική φυσιογνωμία εντός γηπέδου, ικανή να παρασύρει τους υπόλοιπους (ιδίως στα δύσκολα), δεν υπάρχει, ενώ αναπόφευκτα πλέον τίθεται και το θέμα ποιότητας.

Μετά από 13 επίσημα παιχνίδια στη σεζόν το δείγμα είναι επαρκές για μια πρώτη αξιολόγηση και το πόρισμά της είναι πως από το νυν ρόστερ ελάχιστοι είναι ό,τι πραγματικά χρειάζεται η ομάδα. Η πλειονότητα απαρτίζεται από ρολίστες που ακόμη και σωστά τακτοποιημένοι στον αγωνιστικό χώρο (πασχίζουν μεν, αλλά) δεν κάνουν τη διαφορά.

Όχι στα ντέρμπι, στα οποία η μοναδική νίκη του ΑΠΟΕΛ έχει έλθει με αυτογκόλ, αλλά ούτε καν σε παιχνίδια με αντιπάλους επιπέδου Ζρίνσκι, Σλόβαν Λίμπερετς, Καρμιώτισσας, Πάφου και Ερμή. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι τέτοια.