Σε δύο άξονες οφείλει να κινηθεί η Ομόνοια προκειμένου να βελτιωθεί. Ο ΄΄πνευματικός΄΄ είναι ο ένας. Οι παίκτες και ο προπονητής πρέπει να διαχειριστούν την πίεση που φέρνουν τα άσχημα αποτελέσματα και η φυσιολογική μουρμούρα. Υπάρχει παράλληλα θέμα αυτοπεποίθησης. Οι παίκτες δυσκολεύονται να πάρουν πρωτοβουλίες, παρουσιάζονται κουμπωμένοι. Ίσως το γεγονός ότι ήθελαν να αποφύγουν κενά και κατ΄ επέκταση μπελάδες στον μεσοαμυντικό χώρο, να οδήγησε τους παίκτες σε επιφυλακτική στάση.
Όμως υπάρχει το κυρίως κομμάτι, το αγωνιστικό. Τα στοιχεία που χαρακτήρισαν τη περσινή Ομόνοια απουσιάζουν. Δεν καταφέρνει να διασπάσει την αντίπαλη ομάδα από τα άκρα, η τριάδα του κέντρου έχασε την χημεία της. Ο Γκικίεβιτς ή ο Σκέμπρι δεν είναι Άλβες, όπως και κανένας από τους ακραίους δεν είναι Χριστοφή. Όμως ο Σαβέβσκι ήξερε ότι θα πορευτεί χωρίς τους δύο αυτούς παίκτες και όφειλε είτε να προσαρμόσει τους νέους παίκτες στα καθήκοντα τους, είτε να πετύχει διαφοροποίηση στο τρόπο παιχνιδιού. Ούτε το ένα συμβαίνει, ούτε το άλλο επιτυγχάνεται.  Πρέπει να σταθεί κάποιος και στις στατικές φάσεις. Η Ομόνοια κέρδισε στα δύο ντέρμπι σχεδόν 20 κόρνερ ή φάουλ σε καλή θέση. Ήταν ουσιαστικά ακίνδυνη, αφού δεν έχει ούτε καλά κτυπήματα, ούτε δείχνει να έχει δουλεμένες κομπίνες. Θυμίζουμε ότι προ διετίας, κάθε στημένη μπάλα υπέρ της Ομόνοιας προκαλούσε πανικό.

Ο ρόλος του Ράουφμαν
Ο γερμανός μπορεί να δώσει βοήθειες στο κομμάτι της ψυχολογίας. Από την μία, έχοντας φάει με το κουτάλι επιτυχίες και δύσκολες στιγμές, ξέρει πως λειτουργούν τα πράγματα και πως αντιμετωπίζονται. Από την άλλη, το εκτόπισμα και η ιστορία του, αποτελούν χωρίς αμφιβολία ένα πλεονέκτημα στο να προσεγγίσει και να ανεβάσει το ηθικό των παικτών. Είναι σαφώς πιο εύκολο να αποδεχτείς συμβουλές, χειροκροτήματα ή και παρατηρήσεις όταν προέρχονται από τον κορυφαίο ξένο που φόρεσε τη φανέλα της Ομόνοιας.