Ο ΑΠΟΕΛ επανήλθε στις επιτυχίες που ήταν το ζητούμενο, μετά από δύο αγωνιστικές , μέσα σε μια δύσκολη έδρα όπως είναι το Αμμόχωστος. Το γκολ του Μάριο Σέρτζιο ήταν αρκετό για να δώσει τους πολύτιμους τρεις βαθμούς. Μόνο αυτό το θετικό.
Η ουσία είναι μια και δεν μπορεί να τύχει καμίας αμφισβήτησης. Αυτό δεν είναι ΑΠΟΕΛ και μέχρι που θα πάει αυτό το σκηνικό, κανείς δεν ξέρει. Διότι απλά από εβδομάδα σε εβδομάδα αντί να βελτιώνεται η εικόνα της ομάδας , γίνεται  χειρότερη. Το γεγονός ότι ο Ούρκο Πάρντο ήταν το πρόσωπο της αναμέτρησης,  ο οποίος κράτησε όρθιο τον ΑΠΟΕΛ , όχι για μην δεχθεί την ισοφάριση αλλά την ήττα αυτό τα λέει όλα. Αν ο τερματοφύλακας του ΑΠΟΕΛ δεν ήταν σε μεγάλη βραδιά τότε το σκορ θα ήταν πολύ διαφορετικό. Τραγικά μεσοαμυντικά λάθη, αδυναμία στην ανάπτυξη και στην δημιουργία ευκαιριών. Ο Πάρντο έμεινε αρκετές φορές εκτεθειμένος όμως κατάφερε να «βγάλει τα κάστανα από την φωτιά».

Δυστυχώς για ακόμη μια φορά ο Πάολο Σέρτζιο δεν κατάφερε να παρουσιάσει στο γήπεδο μια αλλαγμένη ομάδα. Ο ΑΠΟΕΛ δεν βγήκε από την «ναφθαλίν绨ώστε να θυμίσει την ομάδα που ξέρει και θέλει ο κόσμος του.
Είναι δεδομένο ότι η εικόνα που παρουσίασε το ΑΠΟΕΛ στο γήπεδο ότι θα προβληματίσει για ακόμη μια φορά τους ανθρώπους της διοίκησης. Το πρόβλημα φαίνεται να είναι μεγάλο. Η αμφισβήτηση  θα γίνει ακόμη πιο έντονη. Ο κόσμος παραμένει δίπλα στην ομάδα και αυτό φαίνεται από την κίνηση των πακέτων για τους αγώνες του Γιουρόπα Λίγκ. Όμως πόσο θα αντέξουν να βλέπουν μια ομάδα που δεν θυμίζει ΑΠΟΕΛ; Μόνο από τις φανέλες. Αυτή είναι η σκηρή πραγματικότητα. Τι ανάλυση να κάνουμε για μια ομάδα που παρουσιάζει αυτό το χάλι;
Πιστεύουμε ότι έφτασε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων. Κατανοητή η πίστωση χρόνου , όμως αν κάτι δεν αλλάζει τότε το κόβεις.