Η αγωνιστική περίοδος 2019-20 ολοκληρώθηκε άδοξα. Το πρωτάθλημα μπήκε στον... πάγο από τα μέσα Μαρτίου και οι τίτλοι τέλους έπεσαν δυο μήνες αργότερα. Οι αποψεις του κόσμου διίστανται σχετικά με την απόφαση της διακοπής, σε αντίθεση με των ομάδων που ήταν ξεκάθαρες. Το 18-2 δεν επιτρέπει καμία άλλη ερμηνεία. 

Ωστόσο παρά το κακό τέλος, η φετινή χρονιά άφησε κάτι πολύ ενθαρρυντικό για το μέλλον. Η δυναμική επιστροφή της Ομόνοιας και της Ανόρθωσης. Το κυπριακό ποδόσφαιρο είχε ανάγκη τον πρωταγωνιστικό ρόλο των δυο ομάδων και επιτέλους τον απέκτησαν. Και το πιο σημαντικό έδειξαν ότι δεν πρόκειται για κάποιο... πυροτέχνημα που θα εξαφανιστεί γρήγορα, αλλά θα μείνει.

Οι δυο ομάδες χτίστηκαν από το μηδέν, σε στέρεες και υγιείς βάσεις. Από δυο εξαιρετικούς προπονητές, τον Τιμούρ Κετσπάγια και τον Χένινγκ Μπεργκ, οι οποίοι είχαν την απεριόριστη στήριξη των συνεργατών και των διοικήσεων τους.

Σύμφωνοι, δεν δοκιμάστηκαν σε κρίση για να μετρήσουν αντοχές, όμως, δεν έδωσαν το παραμικρό δικαίωμα να συμβεί κάτι τέτοιο. Επιπρόσθετα, και αυτό που ενδεχομένως να αποκαλύπτει την αλήθεια για τις δυο ομάδες, είναι ότι  έπαιξαν το καλύτερο ποδόσφαιρο, έσπασαν την κυριαρχία του ΑΠΟΕΛ, αλλά και το "τρίπολο", με Απόλλων και ΑΕΚ.

Δεν έγινε επίσημα και αυτή είναι η μεγαλύτερη αδικία για τις δυο ομάδες. Που δεν έμαθαν και δεν μάθαμε πως θα τελείωνε όλο αυτό.

Αν έπρεπε να δημιουργήσουμε σενάρια, το επικρατέστερο θα ήταν πως μια εκ των δυο θα κατακτούσε το πρωτάθλημα. Το επόμενο ότι αμφότερες θα διαμόρφωναν το δίδυμο και το πιο απομακρυσμένο, να έχαναν τον τίτλο.

Από ποιον όμως; Από τον ΑΠΟΕΛ ή τον Απόλλωνα που ήταν πίσω με έξι και εφτά βαθμούς αντίστοιχα και στην επόμενη γκέλα θα κουνούσαν μαντήλι;

Τα σενάρια δεν θα απαντηθούν ποτέ. Εκείνο που μάθαμε από τη φετινή περίοδο, είναι ότι η Ομόνοια και η Ανόρθωση επέστρεψαν και άφησαν υποσχέσεις για τα επόμενα χρόνια.