Σπανίζει τα τελευταία χρόνια η Ομόνοια να δίνει σαν φιλοξενούμενη σημαντικό ευρωπαϊκό παιχνίδι, αφού τα φέρνει σχεδόν πάντα η τύχη να δίνει το πρώτο παιχνίδι στην έδρα της. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πράσινοι έγιναν πρώτα ΄΄μουσαφίρηδες΄΄ και μετά οικοδεσπότες μόνο 3 φορές, με Ντιναμό, Βασλούι και Ερυθρό Αστέρα. Η περσινή έξοδος στο Βελιγράδι είναι όμως ο ουσιαστικός οδηγός για τους πράσινους ενόψει της φετινής τους προσπάθειας. Αναφερόμαστε στο τρόπο που αντιμετώπισε και το πω ανταποκρίθηκε στο 0-0. Η Ομόνοια είχε εξαιρετική αμυντική λειτουργία, τη στιγμή που προσπάθησε να βγει με αξιώσεις στη κόντρα, αλλά πέρα από τα αρχικά στάδια, ήταν ελάχιστα ως καθόλου απειλητική. Η αμυντική της λειτουργία στηρίχτηκε στο έτσι και αλλιώς κουμπωμένο, σφιχτό της στιλ παιχνιδιού. Μπροστά υπήρχαν και αντικειμενικοί λόγοι που η ομάδα δε τράβηξε. Ο Ασσίς και ο Σοάρες μόλις που έκαναν τα πρώτα τους πατήματα στην ομάδα, ενώ η ομάδα είχε μόνο ένα έτοιμο winger, τον Χριστοφή, ενώ απέναντι ξεκίνησε ο Μαργκάσα.  

Η κατάσταση είναι σαφώς διαφορετική για να ακολουθηθεί το μοντέλο του Βελιγραδίου σε βελτιωμένη εκδοχή. Η τριάδα του κέντρου παίζει με κλειστά μάτια, μπροστά (κορυφή και πλευρά) υπάρχουν 5 επιλογές. Στην άμυνα ο Σκαραμοτσίνο είναι άλλος παίκτης από αυτόν που πρωτοείδαμε πέρσι, ενώ υπάρχει και η ηγετική μορφή του Αντράδε. Άρα, με σωστή τακτική και ρόλους στην αμυντική συμπεριφορά, αποφεύγοντας κάποια αμυντικά κενά που παρουσιάστηκαν με τη Ξάνθη, η Ομόνοια μπορεί αν ελέγξει το ρυθμό, να κλέψει μπάλες και να ψάξει το ανοικτό γήπεδο, με την ταχύτητα και την εκρηκτικότητα της. Αλλά την ίδια ώρα, η Ομόνοια του Σαβέβσκι, ακόμη και χωρίς Χριστοφή ή Άλβες, είναι ομάδα με ικανότητα να παίξει μπάλα κατοχής αν οι περιστάσεις του αγώνα το επιβάλουν.