Ήταν αναπόφευκτο να βιώσει –αυτό που βιώνει τώρα- η οικογένεια της Ομόνοιας. Δεν είναι και το πιο απλό πράγμα στον κόσμο μια ομάδα, ένας σύλλογος που γεννήθηκε μέσα από μια συγκεκριμένη ιδεολογική φιλοσοφία να επιχειρήσει να γυρίσει το τιμόνι προς κάτι άλλο, «ξένο» προς τα πιστεύω του. Ήταν όμως αναγκαίο κακό και ασχέτως αν σωστά έπραξε ή όχι, ήταν η μοναδική –εκ των πραγμάτων- εφικτή λύση.

Το «καράβι» βούλιαζε και έπρεπε να σωθεί. Και η ουσία για την Ομόνοια δεν είναι «τι δεν έγινε σωστά», αλλά τι «πρέπει να γίνει σωστά». Δεν νομίζω να χαθούν οι αξίες και οι ιδεολογίες που πρεσβεύει ο Σύλλογος, επειδή η ποδοσφαιρική ομάδα εκχωρήθηκε σε εταιρεία. Άλλωστε, και την εταιρεία Ομονοιάτες θα την διαχειρίζονται. Στην ομάδα όμως δεν αγωνίζονται ως επί τω πλείστο παίχτες… Ομονοιάτες όνομα και πράγμα, αλλά κυρίως επαγγελματίες που αμοίβονται αδρά. Και πλέον το παιχνίδι παίζεται στο ποιος έχει τα περισσότερα λεφτά και κυρίως στο ποιος τα διαχειρίζεται σωστά και δημιουργεί δυνατές ομάδες με προοπτική.

Πάντως, το ότι υπάρχει μια κουβέντα γύρω από όλο αυτό που συμβαίνει στην Ομόνοια, μπορεί στο τέλος να βγει και καλό. Λέγονται πράγματα που δεν λέγονταν παλιά και το ότι δεν λέγονταν πλήγωνε την Ομόνοια. Ήταν μάστιγα η εσωστρέφεια στο Σύλλογο και χρόνο με το χρόνο έφθειρε την ομάδα.

Η οικογένεια της Ομόνοιας χόρτασε από σκόρπια και εν πολλοίς κενά λόγια. Έχει κουραστεί και ας δεν το δείχνει, διότι προφανώς έχει αξιοπρέπεια (δεν είναι και λίγο πράγμα στη χειρότερη σεζόν της ομάδας να κόβει τα περισσότερα εισιτήρια). Έχει όμως ανάγκη να αποκτήσει ξανά περηφάνια και χαρά. Και για να γίνουν αυτά πραγματικότητα, θα πρέπει πρώτα και κύρια να υπάρξει γενικό νοικοκύρεμα, διοικητικό-οργανωτικό-αγωνιστικό. Το τρίπτυχο αυτό είναι ευθύνη πλέον της εταιρίας που δημιουργείται, αλλά και του νεοσύστατου Δ.Σ. του Συλλόγου. Από κοινού θα βάλουν τις βάσεις για να χτιστεί κάτι νέο και ελπιδοφόρο.

Ο Άνχελ Γκόμες για να έχει «ευχάριστο προαίσθημα» κάτι γνωρίζει περισσότερο. Η ουσία είναι να βγει και αληθινό αυτό το προαίσθημα!