Τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν στον ΑΠΟΕΛ και για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια η ομάδα δεν αποτελεί το πρώτο φαβορί για κατάκτηση του πρωταθλήματος. Δεν είναι μόνο το -3 από την κορυφή, αλλά και το γεγονός ότι η ομάδα του Γιώργου Δώνη, σε ισοβαθμία με τον Απόλλωνα, υστερεί. Άρα, ο ΑΠΟΕΛ για να κατακτήσει το πρωτάθλημα θέλει κάτι περισσότερο από μία νίκη διαφορά από την αντίπαλό του στις επτά αγωνιστικές που υπολείπονται μέχρι το τέλος του φετινού μαραθωνίου. Κάτι που, για την ώρα τουλάχιστον, φαντάζει αρκετά δύσκολο, με βάση την εικόνα των δύο «μονομάχων».

 

Είναι γενικώς παραδεχτό ότι ο ΑΠΟΕΛ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, υστερεί και η μεγάλη αδυναμία των γαλαζοκιτρίνων είναι στα «φτερά». Εκεί, δηλαδή, που ήταν η μεγάλη του δύναμη τα προηγούμενα χρόνια, φέτος δεν έχει τις απαιτούμενες βοήθειες. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι από τον φετινό ΑΠΟΕΛ λείπουν τα τρεξίματα και οι διεισδύσεις του Γιαννιώτα.

 

Ένας ποδοσφαιριστής που έτρωγε με το κουταλάκι τα χιλιόμετρα. Επιπλέον, από τη φετινή ομάδα λείπει ο καλός Εφραίμ. Ο διεθνής μέσος ταλαιπωρήθηκε αρκετά φέτος από τραυματισμούς και ουσιαστικά δεν βοήθησε καθόλου. Και το παράδοξο είναι ότι δεν βρέθηκε ο αντικαταστάτης του. Δεν αντιλέγει κανείς ότι ο Αλωνεύτης πέφτει λίγος, αλλά δεν γίνεται μια ομάδα της εμβέλειας του ΑΠΟΕΛ να περιμένει από τον 35χρονο, σε λίγες ημέρες (29 Μαρτίου 1983), διεθνή μέσο, να κάνει το τέλειο παιχνίδι. Και η αλήθεια είναι ότι όσες φορές τού δόθηκε η ευκαιρία, εάν όχι ο κορυφαίος, ήταν από τους κορυφαίους. Καλοί οι Ζαχίντ και Σάλαϊ, υπάρχει όμως ένα τεράστιο αλλά…