Είναι πραγματικά θλιβερό να γράφουμε για την κατάντια αυτού του σωματείου, ένος σωματείου που από τη δεκαετία του 1960 άρχισε να διεκδικεί και να κατακτά τρόπαια, με κορυφαίες μορφές στην ιστορία της ποδοσφαιρικής Ομόνοιας.

 

Οι πιο σημαντικοί ποδοσφαιριστές εκείνης της περιόδου ακούνε στα ονόματα των Ελευθεριάδη, Αντωνή, Κακουλλή, Κώστα, Κ. Χριστοφόρου, Αντωνάκη, Τσιελεπή και Πάκκο. Τώρα 57 χρόνια από το πρώτο τρόπαιο στην τροπαιοθήκη της Ομόνοιας, η ομάδα βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση, επικρατεί ένα ουσιαστικά μπάχαλο, ο κόσμος είναι διχασμένος, υπάρχει μεγάλη πίκρα. Και όλα αυτά σε μία χρονιά με νέα διοίκηση, με τον Πάμπο Χριστοδούλου στο τιμόνι, με μικρή υπέρβαση στο μπάτζετ, με φιλοδοξίες και μεγάλη προσδοκία. Μάταια όμως, όλα αυτά τα όνειρα σε διάστημα λίγων ημερών έγιναν εφιάλτης.

 

Η αρχή είχε γίνει στην ήττα της Ομόνοιας από τη Δόξα στο ΓΣΠ για το πρώτο μεταξύ τους παιχνίδι κυπέλλου. Ακολούθησε ο αποκλεισμός από το θεσμό, οι διοικητικές αναταράξεις, το τρένο της Ευρώπης έφυγε χωρίς το βαγόνι της Ομόνοιας, με το τοπίο να παραμένει θόλο. Όλα αυτά τα χρόνια είχαμε στη σειρά σχεδόν μία ντουζίνα προπονητές, το χρέος χρόνο με χρόνο να μεγαλώνει και την Ομόνοια να... μικραίνει, όσο και αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχθούν. Λάρκου, Σοφοκλέους, Σαβέβσκι, Λοτίνα, Κάσερες, Καϊάφας, Μιλόγεβιτς, Κάρβερ, Ιωακείμ, Χριστοδούλου και Πέτεφ είναι οι έντεκα προπονητές που βρέθηκαν στον ηλεκτρικό αυτό πάγκο, μέσα σε διάστημα έξι ετών.

 

Μέσα από μία σειρά λανθασμένων αποφάσεων όλα αυτά τα χρόνια, ερχόμαστε τώρα εν έτη 2018, με την Ομόνοια να καταφέρνει κάτι το απίστευτο. Να μένει εκτός Ευρώπης για δεύτερη σερί χρονιά. Αυτό από μόνο του είναι θέμα τεραστίων διαστάσεων, δίνει τροφή για κουβέντα και πολλά ρεπορτάζ αυτό όμως θ' αναλυθεί στην πορεία, όταν με το καλό μπει μία τελεία στη βασανιστική πως εξελίχθηκε για φέτος σεζόν για την Ομόνοια.