Η Ομόνοια δεν σταματά να μετρά τις πληγές της. Αγωνιστικά, διοικητικά και οικονομικά έχει πιάσει πάτο και είναι πλέον κλισέ ν' αναρωτιόμαστε αν υπάρχει και πιο κάτω γι' αυτή την ομάδα.
Το ένα λάθος διαδέχεται το άλλο, τα προβλήματα δεν έχουν τελειωμό και μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν άλλα οκτώ παιχνίδια. Παιχνίδια σχετικά αδιάφορα, χωρίς κανέναν στόχο, αφού το μοναδικό κίνητρο που θα έχουν όσοι παίρνουν φανέλα βασικού είναι αυτό του γοήτρου. Σε λιγότερο από ένα μήνα είναι προγραμματισμένη και η Εκλογική Γενική Συνέλευση Απριλίου, στην οποία όλοι περιμένουν ριζικές αλλαγές, αλλά πριν από αυτό δεν ξεχνάμε και τον οικονομικό βραχνά των κριτηρίων Μαρτίου. Μαζεμένα τα προβλήματα για τους "πράσινους", που δεν λένε να ησυχάσουν.
Τέτοια κατάντια, πάντως, η Ομόνοια δεν έχει ξαναζήσει. Λέγαμε για την περσινή τραγική χρονιά που έμεινε εκτός Ευρώπης μετά από 15 χρόνια, έχουμε όμως επανάληψη στο σκηνικό και αυτό το βλέπουμε για δεύτερη σερί σεζόν. Ποιος να το έλεγε ότι μία χρονιά που άρχισε με φιλοδοξίες, με αλλαγή προπονητή, με μικρή υπέρβαση στο μπάτζετ για παίκτες κλειδιά, να καταλήγει με τον ίδιο τρόπο, γράφοντας άλλη μία μαύρη σελίδα στην ιστορία του συλλόγου.
