Υπάρχει μία γενική άποψη ότι ο Αντρέ Σκέμπρι απέχει πολύ από τον καλό του εαυτό. Όταν υπέγραφε στον Απόλλωνα το καλοκαίρι, αρκετοί υποστήριζαν ότι αυτός θα ήταν ο πρώτος μεταξύ των πολλών εξαιρετικών στην επιθετική γραμμή του Απόλλωνα.

Τα πρώτα δείγμα γραφής έφερνε και επιβεβαίωσε. Πέντε γκολ στις εφτά πρώτες του συμμετοχές στην ομάδα. Τέσσερα στην Ευρώπη (έβαλε άλλο ένα μετά με την Αταλάντα), ένα στην ασπίδα. Όμως από την ημέρα που ξεκίνησε το πρωτάθλημα, το όπλο του έπαθε εμπλοκή. Χρειάστηκε έξι αγώνες για να σκοράρει (με Δόξα), βρήκε ξανά δίχτυα δύο αγωνιστικές μετά (με Αλκή) και έδωσε την αίσθηση πως παίρνει μπρος. Αλλά η εμπλοκή εμφανίστηκε ξανά και το επόμενο γκολ ήρθε μετά από εννέα αγωνιστικές (με Άρη, που ήταν και το 1ο σημαντικό του) Σαφώς και ο συναγωνισμός-ανταγωνισμός είναι μεγάλος, η πιθανότητα να μείνει κάποιος στον πάγκο είναι ισχυρή, όμως, από την άλλη, τρία γκολ σε 18 συμμετοχές (11 βασικός) είναι πενιχρός απολογισμός για ένα παίκτη που έχει αποδείξει πως μπορεί να σκοράρει με ευχέρεια και να μιλήσει και σε μεγάλα παιχνίδια.

Σαφώς και η εμπλοκή μπορεί να διορθωθεί. Είναι όμως μία πραγματικότητα. Από την άλλη παραμένει πραγματικότητα πως ο Σκέμπρι έχει πάντα στα χέρια του ένα όπλο «θανατηφόρο». Για τον ίδιο και τον Απόλλωνα, είναι σημαντικό τώρα που το πρωτάθλημα θα πάρει «φωτιά», ο Μαλτέζος επιθετικός να αρχίσει να πυροβολεί.