Ο Φοίβος Ερωτοκρίτου μίλησε στην γενική συνέλευση και ανέφερε ότι δεχόταν ένα «εσωτερικό πόλεμο» από 2-3 ομάδες παραγόντων. Οι οποίες λειτουργούσαν ως «αντιπολίτευση» στις όποιες αποφάσεις παίρνονταν από το διοικητικό συμβούλιο. Μάλιστα προχώρησε και ένα βήμα παρακάτω αναφέροντας ότι οι διαφωνίες υπήρχαν και εντός του ίδιου του συμβουλίου. Αυτές οι διαφωνίες όπως της χαρακτήρισε ήταν φυσιολογικό να υπάρχουν. Όχι όμως αυτές που προέρχονταν από άλλους παράγοντες και είχαν τον χαρακτήρα της σπίλωσης και της λασπολογίας.

Παρά την ξεκάθαρη αυτή τοποθέτηση του προέδρου δεν υπήρξε όμως μια καθαρή αντίδραση από αυτούς που ο Ερωτοκρίτου «έριχνε τα βέλη του». Πέρα από κάποιες σποραδικές αντιδράσεις ηπίων τόνων, κανείς δεν ένιωσε την έντονη ενόχληση να απαντήσει στις «κατηγορίες».

Η «δια βοής και χειρός» απαίτηση της πλειοψηφίας των ατόμων που βρέθηκαν στην γενική συνέλευση και όχι τον μετοχών, δημιούργησαν μια τεράστια δυναμική προς το πρόσωπο του Ερωτοκρίτου και φαίνεται να λειτούργησαν τελικά και ως μοχλός πίεσης προς τους αντιφρονούντες.

Όμως δύο μέρες μετά και διακρίνοντας την «αστοχία» στην εξεύρεση ατόμων που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ενωτικά ανάμεσα στους παραγοντικούς «πόλους», αναρωτιέται κάποιος αν όντως ο Ερωτοκρίτου έχει αυτό το «καθολικό» έρεισμα που δημιουργήθηκε με το ύψωμα των χεριών. Ή ακόμα χειρότερα για την ίδια την εταιρεία, βγήκε τελικά δυνατός από την γενική συνέλευση.

Η αρνητική απάντηση του Βάσου Ηλιάδη αποδεικνύει ότι στον ΑΠΟΕΛ δεν έχει αλλάξει τίποτα σε σχέση με προηγουμένως. Η «αντιπολίτευση» συνεχίζει να υπάρχει και κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι όπως ερμηνεύονται τα μέχρι στιγμής δεδομένα, έχει ενισχυθεί ακόμη περισσότερο.

Στους κύκλους των παραγόντων του ΑΠΟΕΛ, λέγονται πολλά. Μάλιστα στις τάξεις των μεγαλομετόχων αναφέρεται ότι η «λαϊκή απαίτηση» παραμονής του Ερωτοκρίτου δεν ήταν προϊόν μετοχοποιημένου ποσοστού αλλά αριθμητικής υπεροχής προσώπων. Ποια είναι τελικά η αλήθεια;