Γράφονται πάρα πολλά για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ομόνοια. Όλα έχουν την αλήθεια και την αξία τους. Αναλύσεις τεχνικές και μη. Η ουσία όμως είναι άλλη και δεν έχει να κάνει με τον εκάστοτε προπονητή και τους εκάστοτε παίχτες. Έχει να κάνει με την ταυτότητα που κουβαλά πλέον η ομάδα. Ταυτότητα που δεν έχει καμία σχέση με την ταυτότητα μιας μεγάλης ομάδας.

Χωρίς αγωνιστική πυξίδα, χωρίς χαρακτήρα και εκτόπισμα μέσα στο γήπεδο, χωρίς τη σωστή νοοτροπία οι παίχτες, η ομάδα δείχνει να συμβιβάζεται περισσότερο με την ιδέα της αποτυχίας, παρά της επιτυχίας. Κάποτε, το όνομα της Ομόνοιας ήταν συνδεδεμένο με την ιδέα των μεγάλων και απανωτών επιτυχιών και τίτλων. Σήμερα είναι συνδεδεμένο με την ηττοπάθεια και την αγωνιστική μιζέρια, απόρροια της γενικότερης αστάθειας που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια.

Σίγουρα φταίει το οικονομικό. Μπορεί να φταίνε και άλλα πράγματα. Αλλά εκείνο που φταίει περισσότερο είναι στη δομή και λειτουργία του Συλλόγου και κατ’ επέκταση της ομάδας. Αντί να προχωρά σε μια και ριζική αλλαγή, προχωρά σε περιστασιακές κινήσεις. Ακόμη και η μεγάλη επένδυση που έγινε στο πρόσωπο του Πάμπου Χριστοδούλου, έγινε χωρίς να υπάρχουν οι σωστές και στέρεες βάσεις, διότι πολύ απλά χάθηκαν εδώ και κάποια χρόνια.

Συνεπώς, ο δρόμος είναι ένας, δύσκολος και όχι κατ’ ανάγκη μακρύς. Θα πρέπει να γίνουν όμως πολλά, αλλά εκείνα που πρέπει και όχι απλώς βραχυπρόθεσμες διορθωτικές κινήσεις. Σήμερα η Ομόνοια θα πρέπει να σώσει ό,τι σώζεται και παράλληλα να κοιτάζει και μπροστά. Κάποιες αλλαγές με τις μεταγραφές που θα γίνουν και με τη σωστή δουλειά, μπορεί να αλλάξουν κάποια πράγματα και η ομάδα να γίνει πιο ανταγωνιστική και με περισσότερη αυτοπεποίθηση.

Δεν πρόκειται όμως να αλλάξει η μεγάλη εικόνα. Εκεί είναι το πρόβλημα της Ομόνοιας, διότι είναι η μεγάλη εικόνα που σου δίνει ταυτότητα και χαρακτήρα, για να χτίσεις εκείνο που φιλοδοξείς να χτίσεις. Αναπόφευκτα, εκεί θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα.