Γράφαμε για τα αυτονόητα προ ημερών, να κάνουν το πιο απλό πράγμα που ξέρουν στην Ομόνοια, να παίξουν δηλαδή μπάλα!

 

Μέσα σε διάστημα μίας εβδομάδας είδαμε τεράστια αλλαγή στη διάθεση και στο πάθος. Λες και μπήκαν άλλοι παίκτες στο γήπεδο, σε σχέση με αυτά που μας είχαν δείξει σε προηγούμενα παιχνίδια.

 

Ξαφνικά οι ποδοσφαιριστές, στον αγώνα με τον Απόλλωνα βρήκαν τις ψυχικές και αγωνιστικές δυνάμεις για να αντιδράσουν, μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα η θέληση τους ήταν τεράστια, ενώ είδαμε μία Ομόνοια που δεν μας έχει συνηθίσει σε αυτή την εικόνα, μία Ομόνοια που είχε κατά κάποιον τρόπο θετικό πρόσημο. Σαφώς και το να ξεπλύνουν την ντροπή της «πεντάρας» ήταν ένα κίνητρο. Την ίδια στιγμή, πρέπει να σημειώσουμε ότι η Ομόνοια είχε χθες ένα καλύτερο τακτικό προσανατολισμό. Πιο κλειστές γραμμές, πιο ορθόδοξο πρέσινγκ, αλληλοκαλύψεις, επιστροφές, καλύτερες αντεπιθέσεις.

 

Το πιο ορθόδοξο πλάνο, βοήθησε και τους παίκτες να βγάλουν περισσότερα πράγματα. Από την άλλη, κανένα πλάνο, όσο ορθό και αν είναι, δεν βγαίνει χωρίς την προσήλωση και τη διάθεση. Όλα αυτά δημιουργούν ερωτήματα για τις ευθύνες και πόσο αυτές κατανέμονται σε παίκτες και Πάμπο Χριστοδούλου για τα όσα βλέπαμε τόσο καιρό. Στην τελική όμως, το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και η ήττα είναι ήττα, δεν αλλάζει με τους "πράσινους" να συνεχίζουν να βυθίζονται ολοένα και πιο πολύ.