Οι σχέσεις του πρώην προέδρου με τον εκάστοτε προπονητή της ομάδας του
Μπορεί οι υπογραφές του διαζυγίου να μην έχουν πέσει ακόμα· ωστόσο, Μιλτιάδης Νεοφύτου και Ομόνοια είναι εδώ και λίγο καιρό σε... διάσταση. Η σχέση αγάπης - μίσους κράτησε 4,5 χρόνια και στο διάστημα αυτό έγιναν πολλά, γράφτηκαν αλλά τόσα και ειπώθηκαν πολύ περισσότερα. Το θέμα μας, όμως, σήμερα είναι άλλο. Η σχέση του κ. Νεοφύτου με τον εκάστοτε τεχνικό της ομάδας του και γενικότερα η φιλοσοφία του για τον προπονητή.
Οι τέσσερις προπονητές μέσα σε τέσσερις σεζόν δεν συνιστούν δα και ρεκόρ (ειδικά για τα δεδομένα της Ομόνοιας), ωστόσο είναι ένα ποσοστό που οδηγεί σε κάποια συμπεράσματα και φωτογραφίζει έναν "προπονητοφάγο" πρόεδρο. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν ακριβώς έτσι. Για την ακρίβεια, η πραγματικότητα ήταν η εντελώς αντίθετη από την προαναφερθείσα. Ο κ. Νεοφύτου στήριζε πλήρως και είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον εκάστοτε προπονητή του, σε βαθμό... παρεξήγησης.
Όπως έγινε, δηλαδή, στην περίπτωση του Νεντίμ Τούτιτς το βράδυ της 13ης Μαρτίου του 2009. Στην επιστροφή από το δημοτικό στάδιο της Πέγειας, όπου η Ομόνοια ηττήθηκε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες, ο πρόεδρος ήταν ο μοναδικός που εξακολουθούσε να πιστεύει στις ικανότητες του Βόσνιου και δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα για απόλυση. Φυσικά τα δεδομένα και το κλίμα γύρω από τον "Νέτο" ήταν τέτοια, που ακόμα και αυτός ο Μιλτιάδης Νεοφύτου δεν κατάφερε να τον κρατήσει στον πάγκο.
Ούτε στην περίπτωση του Τάκη Λεμονή μπορούσε να κάνει πολλά. Ο «Μιλτής» είχε πολύ ψηλά σε εκτίμηση τον Ελλαδίτη τεχνικό και τον εμπιστευόταν τυφλά σε θέματα που άπτονταν των αρμοδιοτήτων του και όχι μόνο· ωστόσο, για το μέλλον του κ. Λεμονή στον πάγκο της Ομόνοιας είχαν… αποφασίσει άλλοι (σ.σ. βλέπε παίκτες). Έτσι, λοιπόν, μετά την «περίεργη» ήττα από τον ΑΠΟΕΛ (3-0) στο πλαίσιο της 5ης αγωνιστικής, έκλεισε ο κύκλος για τον Ελλαδίτη τεχνικό και άνοιξε αυτός του Μπάγεβιτς, ο οποίος αποτελούσε τον διακαή πόθο του Μιλτιάδη Νεοφύτου. Το πέρασμα του «πρίγκιπα», όμως, ήταν πολύ σύντομο. Από τη μια οι δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες κλήθηκε να δουλέψει και από την άλλη η δική του στάση, η οποία χαρακτηρίστηκε από πολλούς αδιάφορη, τον έφεραν στην πόρτα της εξόδου μόλις έξι μήνες μετά την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας.
Έτσι, τον Απρίλιο του 2011 είχαμε την πρόσληψη του Νεόφυτου Λάρκου. Για ακόμα μια φορά, ο Μιλτιάδης Νεοφύτου στήριξε με ιδιαίτερο σθένος την επιλογή του, ακόμα και μετά την έντονη αμφισβήτηση προς το πρόσωπο του Κύπριου τεχνικού, μετά τον άδοξο αποκλεισμό από την Ευρώπη. Το… δυστύχημα για τον Νεόφυτο Λάρκου είναι πως, στο αμέσως επόμενο στραβό αποτέλεσμα, δεν υπήρχε εκεί ο «Μιλτής» για να τον στηρίξει. Και κάπως έτσι, με μάλλον άδοξο τρόπο, έκλεισε ο κύκλος για τον Λάρκου στον πάγκο της Ομόνοιας, αλλά και ο κύκλος του Μιλτιάδη Νεοφύτου στην προεδρία.