Η νίκη στο «Αμμόχωστος» είναι πολύ μεγάλης σημασίας. Η ανατροπή, το πρώτο φετινό διπλό (και πρώτο από τον Φεβρουάριο παρακαλώ), η πρώτη φορά που έκανε δύο σερί νίκες.

Αυτή δε τη φορά, είχε άμεση αντίδραση, υπομονή, επιμονή μέχρι τέλους. Τα θετικά αφορούν και στην εμφάνιση. Στο 2^ο μέρος, σχεδόν για 45 λεπτά, κατάφερε να μεταφέρει ολοκληρωτικά το σκηνικό στα αντίπαλο τρίτο του γηπέδου. Με πρέσινγκ, πολλά κλεψίματα και άρα ανανέωση επιθέσεων. Είναι η 1^η φορά που το έκανε με τόση διάρκεια και κάπως έτσι πρέπει να λειτουργεί με ομάδες που δίνουν γήπεδο και κλείνουν χώρους.

Λογικά ο Πάμπος Χριστοδούλου έμεινε ικανοποιημένος, ξέρει όμως πως υπάρχουν αρκετά σημεία που χρίζουν ανάλυσης, διόρθωσης.. Η Ομόνοια ήταν πιεστική, αλλά δεν έκανε μεγάλες φάσεις μέσα από τη δημιουργικότητα της. Πολλές σέντρες (ενώ υπήρχαν καλύτερες επιλογές σε αρκετές περιπτώσεις) που διευκόλυναν την αντίπαλη άμυνα, αρκετά γεμίσματα από πίσω (κυρίως από τον Φαμπρίτσιο που δέχτηκε έντονες παρατηρήσεις).

Στα 3 τέρματα έδειξε όμως πως μπορεί να κάνει ευκολότερη τη ζωή της. Δύο κάθετες πάσες έφεραν ένα πέναλτι-γκολ και άλλο ένα τέρμα. Μία σωστή ανάπτυξη και συρτή-κοφτή πάσα στο πέναλτι (η καλύτερη συνταγή όταν βγαίνεις από πλάγια στην αντίπαλη άμυνα), με παίκτες να ακολουθούν την φάση.  Δεν είναι εύκολο να το κάνεις, αλλά η Ομόνοια πρέπει να το ψάχνει περισσότερο. Έχει καλούς πασέρ και ένα επιθετικό που ξέρει όσο λίγοι να αξιοποιεί τον πιο μικρό αλλά πολύτιμο ελεύθερο χώρο.

Την ίδια ώρα ο τεχνικός της Ομόνοιας σίγουρα θα χολοσκά με τη λειτουργία των στόπερ του σε μεμονωμένες αλλά σημαντικές περιπτώσεις. Είδε άλλη μία κακή τοποθέτηση και αντίδραση, που απέφερε ένα γκολ σχεδόν από το πουθενά.