Κοιτάζοντας το ρόστερ της ΑΕΚ, έστω και αν στην πορεία μπορεί να προκύψουν κάποιες μικροδιαφοροποιήσεις (υπάρχουν κάποιες πληροφορίες, αλλά δεν επιβεβαιώνονται), βγαίνει άμεσα ένα εύκολο συμπέρασμα.

Ότι σε κάθε θέση  υπάρχουν τουλάχιστον δύο επιλογές, ενώ υπάρχουν και αρκετοί ποδοσφαιριστές που έχουν την ικανότητα να αγωνίζονται σε δύο ή και σε τρεις θέσεις. Με μία επίσης πρώτη ματιά, η σύγκριση με άλλες χρονιές δείχνει μία πληρότητα στο ρόστερ, ένα πραγματικά μεγάλο βάθος. Και αυτό είναι ένα σημείο αναφοράς, αφού η χρονιά είναι μακρά και δύσκολη. Η ΑΕΚ, αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, μπορεί να ξεπεράσει τα 50 παιχνίδια, ενώ οι παίκτες θα βρίσκονται στο γήπεδο για 11,5 μήνες χωρίς ανάσα. Η συμμετοχή στον 1ο προκριματικό του Γιουρόπα Λιγκ αυτόματα μείωσε δραστικά τον χρόνο ξεκούρασης, ενώ για τη συντριπτική πλειοψηφία του ρόστερ, αυτό το «πριν καλά καλά τελειώσουμε ξαναρχίζουμε», ισχύει για 2η συνεχόμενη χρονιά. Λύση για τους πολλούς αγώνες και φυσικά τον χρονικό μαραθώνιο είναι ακριβώς αυτό το βάθος στο ρόστερ. Που δίνει τη δυνατότητα για ανάσες εκεί και όπου επιλέγει η τεχνική ηγεσία, αλλά και λύσεις σε τραυματισμούς και κάρτες.

Υπάρχει ένα δεδομένο, που λέει ότι το περισσότερο κουπί μέσα στο γήπεδο το τραβά η μεσαία γραμμή. Και μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά είναι πραγματικότητα το ότι η μάχη του κέντρου σε κάθε αγώνα είναι κομβική. Κοιτώντας το ρόστερ της ΑΕΚ, βγάζουμε άλλο ένα συμπέρασμα. Ότι η μεσαία της γραμμή είναι πλήρης. Σε ποσότητα και ποιότητα.

Ας πάρουμε κατ' αρχήν τους κλασικούς χαφ. Υπάρχει μία πεντάδα, με Λαμπάν, Μπόλιεβιτς, Τομάς, Λαρένα και Κάσες. Οι δύο πρώτοι μπορούν κατ' αρχήν να σηκώσουν μεγάλο μέρος της ανασταλτικής δουλειάς, αλλά είναι και παίκτες που ξέρουν μπάλα και μπορούν να μοιράσουν παιχνίδι. Ο Λαμπάν έτσι κι αλλιώς έχει αγωνιστεί και σαν οργανωτικός μέσος στο παρελθόν. Ο Κάσες είναι περισσότερο 8άρι, ο Τομάς έχει κυρίως στοιχεία δεκαριού, αλλά μπορεί να παίξει και σαν 8άρι, ο Λαρένα το ανάποδο. Άρα όποιο σχηματισμό επιλέξει ο Ιδιάκεθ, ουδέν πρόβλημα. Γιατί πολλάκις είδαμε την ΑΕΚ να παίζει με ένα χαφ μπροστά από το σέντερ μπακ και τους δύο άλλους πίσω από τον κυνηγό και άλλες φορές με το πιο κλασικό 4-2-3-1. Την ίδια ώρα, όμως, η 5άδα αυτή επιτρέπει στον προπονητή να αγωνιστεί και σε 4-4-2, είτε αυτό σημαίνει τον Τρισκόφσκι σε ρόλο περιφερειακού επιθετικού είτε σε σχήμα με δύο καθαρά σέντερ φορ (Φλοριάν-Μυτίδης). Αν την ίδια στιγμή ο Ιδιάκεθ βρεθεί στα δύο στενά (αν του τύχουν μαζεμένες απουσίες), μπορεί κάλλιστα να παίξει και το χαρτί Τρουγιόλς. Ο Ισπανός είχε αποδειχτεί υπερπολύτιμος, πολυεργαλείο, αφού απέδωσε σε ρόλο δεξιού μπακ, στόπερ και ανασταλτικού μέσου. Και να μην ξεχνάμε ότι στο ρόστερ υπάρχουν ο Χαραλαμπίδης, ο Χέφελ και ο Ακοράν, που έχουν παίξει και στον άξονα.

Πρέπει επίσης να πούμε ότι η ΑΕΚ αγωνίστηκε αρκετές φορές με τρεις κεντρικούς αμυντικούς (σε 3-4-3 ή 3-5-2), οπότε στην εξίσωση μπαίνουν και άλλα πράγματα και άλλοι παίκτες. Όμως και εδώ, σε τέτοιες αγωνιστικές διατάξεις, παραμένει μία σταθερή μεσαία τριάδα.
Ποσοτικά, λοιπόν, η ΑΕΚ είναι υπερπλήρης στο κέντρο. Αλλά η ποσότητα δεν είναι πάντα αρκετή. Στην προκειμένη περίπτωση συνδυάζεται άψογα με την ποιότητα, την εμπειρία και τη χημεία. Ποιοτικά, όλοι οι παίκτες που παρέλασαν από το ρεπορτάζ παίρνουν υψηλότατο βαθμό. Από την πλευρά της εμπειρίας, αυτή τρέχει από τα μπατζάκια τους. Σαφώς και δεν έχουμε εικόνα για τον Κάσες, αλλά υπάρχει ένα γερό βιογραφικό σε Πριμέρα και Σεκούντα Ντιβιζιόν που δεν αφήνει και ιδιαίτερα περιθώρια για αμφιβολίες. Από άποψης χημείας, άλλο τίποτα. Οι τέσσερεις από τους πέντε βασικούς χαφ (Τομάς, Λαρένα, Λαμπάν, Μπόλιεβιτς), ξέρουν ο ένας τον άλλο απ' έξω και ανακατωτά. Σε ό,τι αφορά τον Κάσες, έρχεται σε μία ομάδα γεμάτη Ισπανούς, με μοντέλο παιχνιδιού προσαρμοσμένο στη φιλοσοφία της χώρας αυτής. Δεν θα είναι δύσκολο να μπει στο πετσί της ομάδας. Την ίδια στιγμή με τα δεδομένα και τις πολλές εναλλακτικές, η ΑΕΚ μπορεί να ξεπερνά και τον άλλο σκόπελο. Αυτόν του μεγάλου ορίου ηλικίας.