Λίγοι είναι οι Κύπριοι προπονητές που έκατσαν στον πάγκο στα 69 χρόνια της Ομόνοιας. Αναφερόμαστε φυσικά σε τεχνικούς μονίμου βάσεως και όχι σε υπηρεσιακούς τεχνικούς που ανέλαβαν για κάποιες αγωνιστικές, γνωρίζοντας πως η παραμονή στο πόστο είναι προσωρινή. Με Κύπριο ξεκίνησε η ομάδα την πορεία στην ΚΟΠ, με ντόπιο τεχνικό πήρε το πρώτο της κύπελλο. Αξίζει μία αναδρομή για να δούμε τα πεπραγμένα τους.
Στα πρώτα χρόνια, στην ΚΕΠΟ, χρέη τεχνικού και ποδοσφαιριστή μαζί εκτελούσε ο Τικράν Μιζιριάν, Αρμένιος της Κύπρου. Ο Πάμπος Αβρααμίδης ανέλαβε καθήκοντα το 1953 και οδήγησε την ομάδα στα πρώτα δύο χρόνια στην ΚΟΠ, τις δύο χρονιές της προσαρμογής στο πρωτάθλημα. Μετά τον Πάμπο Αβρααμίδη, άρχισε η συνεργασία με ξένους τεχνικούς, περισσότερο από την Ανατολική Ευρώπη και ειδικά με Βούλγαρους.
Ανδρέας I και ΙΙ
Δύο τεχνικοί έσπασαν αυτήν τη σειρά και οι δύο πανηγύρισαν τίτλο. Στα 1964-65 ανέλαβε ο Ανδρέας Κερεμέζος, ο οποίος κατάφερε να κατακτήσει το πρώτο κύπελλο του συλλόγου το 1965. Δέκα χρόνια μετά ένας άλλος Ανδρέας, ο Κωνσταντίνου-Έσσο, έκατσε στον πάγκο. Μία από τις πιο μεγάλες μορφές της ομάδας, μέχρι εκείνη την περίοδο (σαν ποδοσφαιριστής), κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1975 και είναι μέχρι σήμερα ο μοναδικός Κύπριος τεχνικός της Ομόνοιας που την οδήγησε στην κορυφή.
Ανδρέας ΙΙΙ και IV
Αυτός που πλησίασε σε τίτλους, όσο κανείς άλλος, αλλά δεν μπόρεσε να σηκώσει κούπα ήταν ο 3ος Ανδρέας, ο Μιχαηλίδης. Που ανέλαβε στα μέσα της περιόδου 1996-97, με την Ομόνοια να παραπαίει. Τη σουλούπωσε, την οδήγησε στον τελικό κυπέλλου, αλλά ηττήθηκε σε ένα δραματικό παιχνίδι και έχασε δύο πρωταθλήματα στις λεπτομέρειες. Την 1η χρονιά για ένα χαμένο πέναλτι και τη 2η στη διαφορά τερμάτων.
Υπάρχει και Ανδρέας Νο4. Ο λόγος για τον Μουσκάλλη, που επίσης ανέλαβε στα μέσα της χρονιάς. Ήταν την περίοδο 2001-02. Η Ομόνοια είχε δεχτεί μάλιστα μιαν από τις πιο ταπεινωτικές ήττες της ιστορίας της (1-5 από Αλκή). Έκανε ένα σύντομο εξαιρετικό ντεμαράζ, ήταν 9 βαθμούς από την κορυφή, διεκδίκησε μέχρι και το πρωτάθλημα, αλλά στο τέλος έμεινε εκτός Ευρώπης.
Έξι χρόνια μετά, η επόμενη κίνηση εμπιστοσύνης σε Κύπριο τεχνικό και σε ένα δικό της παιδί, μετά από τρεις δεκαετίες. Σε μία πολύ προβληματική χρονιά (2007-08), στο μέσο και αφού αποχώρησε ο Όκουκα, η Διοίκηση αποφάσισε να δώσει τα ηνία στον Γιώργο Σαββίδη. Μία κίνηση με στόχο να έχει βάθος χρόνου, αλλά η θητεία του ήταν πολύ σύντομη, με τον πρώην μεγάλο άσο να αποφασίζει να μη συνεχίσει.
Λάρκου, Καϊάφας
Τη χρονιά 2010-11, μετά τους Λεμονή, Μπάγιεβιτς, η Ομόνοια μέτρησε τις επιλογές της και κατέληξε στον Νεόφυτο Λάρκου. Που έκατσε στον πάγκο στα πλέι-οφ και στους αγώνες κυπέλλου, οδηγώντας μάλιστα την Ομόνοια στο τρόπαιο. Κάτι που επανέλαβε και την επόμενη χρονιά (2011-12), με τη 2η συνεχόμενη κατάκτηση. Ο Λάρκου έφυγε νωρίς, τη χρονιά 2012-13. Η Ομόνοια από ένα σημείο και μετά έπαιξε καταπληκτική μπάλα (ο Σαβέβσκι ήταν στον πάγκο), αλλά η ομάδα (οι παίκτες που επιλέχθηκαν για το ρόστερ) ήταν δημιούργημα του Κύπριου τεχνικού.
Μεσούσης της περιόδου και η επόμενη πρόσληψη Κύπριου τεχνικού. Βαθιά στη χρονιά 2013-14 και μετά τους Σαβέβσκι, Λοτίνα, η Ομόνοια εμπιστεύτηκε ένα από τα πλέον δικά της παιδιά, τον Κώστα Καϊάφα. Δούλεψε πάντως κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Τίτλο δεν πήρε, αλλά άγγιξε περισσότερο από τον καθένα ένα μεγάλο όνειρο, ένα απωθημένο. Την είσοδο σε ευρωπαϊκό όμιλο. Απείχε μερικά λεπτά από την υπέρβαση κόντρα στην Ντιναμό, αλλά ένας Ρουμάνος διαιτητής είχε αντίθετη άποψη.
Σειρά παίρνει ο Πάμπος Χριστοδούλου. Είναι ο πρώτος από το 1965 και τον Κερεμέζο που προσλαμβάνεται για να ξεκινήσει τη χρονιά, ανεξάρτητα αν έκλεισε από τα τέλη Μαρτίου. Οι προσδοκίες προς το πρόσωπό του είναι ίσως οι μεγαλύτερες. Παραπάνω από τις πολλές επί Μιχαηλίδη και τις αρκετές επί Καϊάφα. Γιατί η Ομόνοια βρίσκεται από αγωνιστικής και χρονικής (μακριά από τρόπαια ή έστω πορεία πρωταγωνίστριας) άποψης στα χειρότερά της.
