Ο ΑΠΟΕΛ έχασε το κύπελλο από τον Απόλλωνα και άπαντες στην ομάδα της Λευκωσίας ασχολούνται με την επόμενη ημέρα. Το αγωνιστικό και η απώλεια του τροπαίου επισκιάστηκε από την αποχώρηση του Τόμας Κρίστιανσεν. Τα κείμενα ήταν έτοιμα για δημοσίευση και ενορχηστρωμένα ανέβηκαν στον… αέρα με το τελικό σφύριγμα του Λούκα Σωτηρίου. Η διοίκηση αποφάσισε για λόγους άγνωστους μέχρι στιγμής να αποχαιρετήσει τον Δανό και θα κριθεί σε μεταγενέστερο στάδιο η ορθότητα της.            

Στο αγωνιστικό κομμάτι του τελικού, ο ΑΠΟΕΛ έχασε μια ακόμα φορά από την ομάδα της Λεμεσού. Η 4η ήττα σε έξι αγώνες ήταν η πιο οδυνηρή, λόγω του ότι παιζόταν ένας τίτλος. Η έδρα και κυρίως οι αριθμητικές ισορροπίες που διαφοροποιήθηκαν από το 61ο λεπτό έγειραν την πλάστιγγα στην πλευρά των τυπικά φιλοξενούμενων. Ωστόσο το θεωρητικό πλεονέκτημα γύρισε μπούμερανγκ στους γαλαζοκίτρινους.

Και εξηγούμαστε. Η ομάδα του Κρίστιανσεν μέχρι το 61ο λεπτό έλεγχε τον αγώνα. Ήταν ελαφρώς καλύτερη και κρατούσε ένα σταθερό ρυθμό σε ένα δυνατό και παθιασμένο παιχνίδι. Απώλεσε τις μεγαλύτερες ευκαιρίες του τελικού, τη μοναδική φάση του Πιέρου που ξεκίνησε από οφσάιντ, το δοκάρι του Εφραίμ έπειτα από εκτέλεση κόρνερ και την κεφαλιά του Μοράις στο τετ α τετ με τον Βάλε. Έχασε και ο Απόλλωνας δυο καλές ευκαιρίες, αλλά δεν ήταν τόσο κλασικές.

Από το 61’ και εντεύθεν τα πάντα άλλαξαν. Ο ΑΠΟΕΛ δεν κατάφερε σε κανένα σημείο του αγώνα να αξιοποιήσει ή ακόμα να δείξει το αριθμητικό πλεονέκτημα του. Υπνωτίστηκε από το πλάνο του αντιπάλου και εδώ είναι που φέρουν ευθύνη οι ποδοσφαιριστές.  

Ο Κρίστιανσεν προσπάθησε να αλλάξει τα δεδομένα, τράβηξε τις γραμμές πιο ψηλά, έκανε δυο αλλαγές για να γίνει πιο επιθετική και φρέσκια η ομάδα, αλλά επί της ουσίας δεν άλλαξε τίποτα. Οι ποδοσφαιριστές του συνέχισαν με την ίδια νευρικότητα, δεν ανταποκρίθηκαν καθόλου και αναλώθηκαν σε άνευ ουσίας ενέργειες. 

Το μήνυμα στο 76ο λεπτό δεν ελήφθη και τρία λεπτά μετά ο Βινίσιους έπιασε αδιάβαστο τον Πάρντο που φέρει μεγάλη ευθύνη για το τέρμα. 

Η μεγάλη ευκαιρία του Μπερτόλιο στην αμέσως επόμενη φάση ήταν και η τελευταία των πρωταθλητών. Είχαν 15 λεπτά να αλλάξουν την ιστορία και τι έκαναν; Παρακολουθούσαν την κλεψύδρα να αδειάζει αργά και βασανιστικά.